ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΜΗΤΕΡΑ, ΣΥΖΥΓΕ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ

 Παγκόσμια ημέρα γυναίκας....

Του πλάσματος που επωμίζεται τους περισσότερους ρόλους αλλά νιώθει τύψεις όταν βρίσκει λίγο χρόνο για εκείνη.

Του πλάσματος που παραμερίζει την ιδιότητά του ως γυναίκα για να ασχοληθεί με την ιδιότητά της ως μητέρα...ως νοικοκυρά..ως εργαζόμενη.

Το πλάσμα που με την ιδιότητα της μητέρας άκουσε τα λιγότερα "ευχαριστώ" και η προσφορά της δεν αναγνωρίστηκε από τα μέλη της οικογένειας.

Το πλάσμα που έγινε πολλές φορές θύμα κακοποίησης μα κάποιοι καλοθελητές είπαν πως "της άξιζε"

Το πλάσμα που του αντιμίλησαν...το μείωσαν..το εξύβρισαν κ έμεινε καταπίνοντας ένα "δεν πειράζει"

Το πλάσμα που παλαιότερα δεν είχε δικαίωμα γνώμης....και ακόμα στερείται σε κάποιες χώρες το δικαίωμα της εκπαίδευσης απλαάκαι μόνο επειδή είναι γυναίκα.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ γυναίκα, μητέρα, εργαζόμενη, νοικοκυρά

Μην παραμερίζεις καμία σου ιδιότητα γιατί σου αξίζει να σε επαινούν για την ομορφιά και την χάρη σου,  γιατί έχεις δικαίωμα στην μητρότητα αλλά έχεις κάθε δικαίωμα να πεις ΟΧΙ σε αυτήν..γιατί έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι οικονομικά ανεξάρτητη.

Μα πάνω από όλα μην ξεχάσεις ότι είσαι άνθρωπος σε αυτό το κομφούζιο και πρέπει να σε αγαπάς και να σε φροντίζεις..

Η ψυχή σου είναι πολύτιμη και πρέπει να τις προσφέρεις όμορφες στιγμές...

Άκουσέ το εδώ: https://youtu.be/H8b3OTJhgjo

https://open.spotify.com/show/27wEcS0SrNYCE2iDBxoz8u?si=25d0ceaa98884cac

Ekeinos&Ekeini_Thoughts #Μικροϊστορίες #Christmas Edition

Έρχεται το νέο έτος... 2022 και εκείνη δηλώνει πάλι single. Τι κάνει τόσα χρόνια λάθος και μένει πάντα μόνη; Λάθος επιλογές; Λάθος προτεραιότητες; Λάθος συμπεριφορές; Τι; Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δεν μπορούσε να της δώσει την απάντηση που περίμενε..Μόνο η ίδια, ίσως, κάνοντας έναν εκτενή απολογισμό των σχέσεων και του τρόπου που κατέληξαν. Πόσο θα ήθελε να βρίσκεται το σε μία ζεστή αγκαλιά... να έχει ένα χέρι να την κρατά, μία αρρενωπή φωνή να της ψιθυρίζει σαγηνευτικά στο αυτί πόσο όμορφη και ελκυστική είναι , ένα στόμα να της χαρίζει καυτά φιλιά και να την κάνει να νιώθει την έξαψη που τόσο ποθούσε. Όμως τώρα είναι μόνη.... ένα τηλεφώνημα έβαλε φρένο στις σκέψεις της.

Εκείνος την αγκαλιά της Άννας, χαζεύει τα λαμπιόνια και το μυαλό του χάνεται σε ένα χείμαρρο από σκέψεις ..Γιατί ένιωθε τόσο μόνος ενώ είχε την Άννα; Γιατί Ένιωθε τόσο κενός; Τόσα συναισθήματα να τον κατακλύζουν και να μην μπορεί να τα μοιραστεί, φοβούμενος ότι θα δώσει ένα μερίδιο του βάρους που νιώθει. Δεν ήταν σωστό... θα την έδιωχνε! Αλλά μήπως ο ίδιος είχε φύγει εδώ και καιρό; 

Αναπολούσε τις στιγμές ελευθερίας του. Τότε που η μοναχικότητα του δεν αποτελούσε πρόβλημα, δεν τον ενοχλούσε καν. Έλιωνε με τις ώρες στον καναπέ και στην TV ,στα βιντεοπαιχνίδια, έριχνε άκυρο στο παρεάκι δίχως τύψεις, δίχως τη σκέψη ότι θα φθείρει τη σχέση του μαζί τους. Του είχε λείψει αυτό... να μην έχει δεύτερες σκέψεις... να μην πιέζετε να κάνει ή να μην κάνει κάτι. Να μην.. Μέχρι που αποκοιμήθηκε.

Αν και εσύ έχεις ή όχι μία αγκαλιά για τις γιορτές μαζί με τις υπόλοιπες ευχές σου εύχομαι και εγώ με τη σειρά μου να αγαπήσεις τον εαυτό σου και τη μοναχικότητα σου. Να μπορέσεις να μπεις σε μία σχέση, αν το επιθυμείς, όχι από ανάγκη να καλύψεις τα κενά σου αλλά από έντονη επιθυμία. Σου εύχομαι να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, όχι επειδή πιστεύεις πως περάσαν τα χρόνια σου, επειδή οι φίλοι σου είναι σε σχέση και εσύ όχι,  όχι επειδή το θέλουν οι άλλοι ή σου λένε ότι κάτι κάνεις λάθος, αλλά επειδή το θες και φυσικά το ΑΞΙΖΕΙΣ. Ευτυχισμένο το νέο έτος και κάθε σου ευχή να γίνει πραγματικότητα.

Άκουσέ το podcast στο παρακάτω link

Ekeinos& Ekeini_Thoughts #Mικροϊστορίες #Part3(1)

 

Εκείνη #2

Με εκείνα και με τα άλλα, έπρεπε να αρχίσει να ψάχνει για δουλειά. Η σύμβασή της είχε λήξει και δεν ήθελε μια ζωή να ζει στο ίδιο σπίτι με τους γονείς της. Δεν ήταν πολύ υγιές, από μια ηλικία και έπειτα. Έπρεπε να ανεξαρτητοποιηθεί. Αλλά πώς; Δουλειές στο αντικείμενό της δεν υπήρχαν. Μόνο το ελεύθερο επάγγελμα μπορούσε να ακολουθήσει και αυτό απαιτούσε μεγάλο οικονομικό ρίσκο. Δεν ένιωθε ακόμα έτοιμη για ένα τόσο μεγάλο βήμα. Το σκέφτηκε για λίγο και έτσι αυθόρμητα, το πήρε απόφαση. Θα έκανε σεμινάριο barista  και θα έπιανε δουλειά σε κάποιο από τα γρήγορα καφέ. Τόσα είχαν ανοίξει. Σίγουρα θα έβρισκε δουλειά σε ένα από αυτά. Βέβαια οι γονείς της δεν θα συμφωνούσαν έτσι εύκολα. Δεν ήταν υπέρ των σπουδών που δεν συνοδεύονταν από πτυχία με «κύρος». Ήλπιζε όμως ότι θα τους «κατάφερνε». Χρειαζόταν άλλωστε την οικονομική τους υποστήριξη και ως μοναχοπαίδι που ήταν δεν συνήθιζαν να της χαλάνε χατίρι. Ήταν και λίγο καλομαθημένη βλέπεις…..

 

Εκείνος #3

«Τώρα κατεβαίνω!», φώναξε η Άννα από το θυροτηλέφωνο.  Δεν πετούσε και τη σκούφια του που θα έβγαινε. Με το ζόρι κρατούσε το κορμί του όρθιο και τα μάτια του ανοιχτά. Αναρωτιόταν πως θα καταφέρει να βγάλει τη νύχτα και να προσποιηθεί ότι περνάει καλά. Του ήταν τόσο δύσκολο. Μόλις την αντίκρισε η διάθεσή του άλλαξε λίγο….προς το καλύτερο. Ήταν τόσο όμορφη. Βέβαια αυτό που φορούσε ήταν λιγάκι….αποκαλυπτικό, αλλά δεν πειράζει μιας και θα την συνόδευε ο ίδιος. Ο τρόπος ντυσίματός της τον ενοχλούσε πού και πού, ιδίως όταν έβγαινε μόνη με την παρέα της, άλλα όσες προσπάθειες έκανε να της το εξηγήσει με όμορφο τρόπο πάντα κατέληγαν σε καβγά και αυτός φαινόταν ο ζηλιάρης και ο κομπλεξικός της υπόθεσης. Κομπλεξικός….κομπλεξικός δεν ήταν ποτέ. Ναι οκ, τώρα τελευταία δεν ένιωθε άνετα με τον εαυτό του, αλλά αυτό δεν επηρέαζε το πως αντιμετώπιζε την Άννα. Ήθελε απλώς να είναι λιγότερο αποκαλυπτικά τα ρούχα της όταν έβγαινε με την παρέα της. Όχι να ντυθεί και σαν μοναχή, αλλά να μην τα προσφέρει όλα στη θέα των αντρικών βλεμμάτων.

«Αγάπη μου! Γιατί δεν έβαλες το πουκάμισο που σου αγόρασα; Σου πηγαίνει πολύ. Αυτό το μπλουζάκι….χμ…σαν να μην σου ταιριάζει πια!». Πια; Τι εννοούσε; Μήπως ότι δεν της αρέσει ΠΙΑ; Μήπως την ενοχλούσαν τόσο πολύ τα κιλά που είχε πάρει αλλά δεν του το έλεγε ξεκάθαρα και το πήγαινε από την πλάγια οδό; Έβαλε φρένο στις σκέψεις του και απάντησε ψύχραιμα.

«Ήταν για πλύσιμο και θεώρησα πως αυτό θα μου ταίριαζε. Ξέρεις πως είμαι. Στα ρούχα τουλάχιστον δεν έχω και το καλύτερο γούστο. Γι’ αυτό πηγαίνουμε μαζί για ψώνια για να με σουλουπώνεις». Χαμογέλασε διακριτικά και της έδωσε ένα πεταχτό φιλί. Έβαλε μπρος και ξεκίνησαν.

EkeinoskiEkeini_Thoughts Μικροϊστορίες ΕΚΕΙΝΟΣ #2

 Εκείνος #2

22:00 μμ.

Μόλις επέστρεψε στο σπίτι από τη δουλειά. Ένιωθε κουρέλι. Τελευταία «χτυπούσε» 14ωρα και ούτε λόγος να πληρωθεί τις υπερωρίες. Φοβόταν πως αν μιλούσε θα έχανε τη δουλειά του και τώρα την είχε ανάγκη. Θα έκανε ένα ντουζακι και θα έπεφτε ξερός. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο. Η Άννα! Ωχ! Της είχε υποσχεθεί έξοδο και δεν γινόταν να της το αναβάλει για 2^η φορά. Θα του γκρίνιαζε και θα είχε δίκιο. Το σηκώνει.

 «Έλα αγάπη μου! Κατά τι ώρα θα περάσεις να με πάρεις;» τον ρώτησε γεμάτη νάζι και τσαχπινιά. Ήταν, βλέπεις, πολύ γλυκιά και τρυφερή μαζί του κάθε φορά που είχαν σχέδια καλοπέρασης.

«Πού σκέφτεσαι να πάμε απόψε;» τη ρώτησε με όχι τόσο καλή διάθεση.

«Έλεγα να πάμε σε ένα καινούργιο μπαράκι που άνοιξε στην πλατεία. Λένε πως είναι πολύ in, κάνει τέλεια κοκτέιλς και παίζει τα μεγαλύτερα hits της χρονιάς. Τι λες;».

Η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν είχε πολλή όρεξη για δυνατή μουσική και πολυκοσμία. Ήθελε κάτι χαλαρό και ήσυχο. Ένιωθε κουρασμένος βλέπεις. Άσε που είχε πάρει την κάτω βόλτα με το φαγητό και το ποτό και δεν ένιωθε άνετα με τον εαυτό του, ιδίως όταν κυκλοφορούσε την καλοφροντισμένη Άννα με τα μακιγιάζ της και τα κοντά της τα φορέματα. Τους κοιτούσαν τόσο περίεργα, κυρίως Εκείνον, με βλέμμα ειρωνείας που «φώναζε» «Καλά τι του βρήκε και είναι μαζί του;» «Μάλλον λεφτά θα έχει και θα τον υπομένει». Την Άννα την κοιτούσαν με βλέμμα σαγηνευτικό, προκλητικό πολλές φορές, σαν να την έγδυναν με τα μάτια τους, σαν να ήταν τόσο εύκολο να του την κλέψουν από τα χέρια. Κοντοστάθηκε για λίγο μπροστά στον καθρέφτη, κοιτάζοντας το ομοίωμά του. Τελευταία είχε συνηθίσει να βλέπει τον εαυτό του τόσο….παραμελημένο, μα δεν μπορούσε να το χωνέψει. Δεν του άρεζε.

 «Είσαι εκεί;» ήταν η φωνή της Άννας που τον επανέφερε στην πραγματικότητα. «Ναι, συγνώμη. Χάθηκα για μια στιγμή. Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα να αράζαμε σπίτι σου με ποπ κορν, μπύρα και ταινία, αν δεν είχες πρόβλημα. Έχει λίγη ώρα που σχόλασα και…». Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του και ακούει μία εκνευρισμένη φωνή στην άλλη γραμμή

 « Πάλι σπίτι; Τελευταία δεν έχεις ποτέ όρεξη. Θέλω να βγω. Βαρέθηκα όλη μέρα στο σπίτι».

«Εντάξει, έχεις δίκιο. Ετοιμάσου. Σε μια ώρα θα είμαι εκεί», της είπε και έκλεισε το τηλέφωνο.

Τελευταία είχε συνηθίσει να κάνει πράγματα παρά τη θέλησή του. Δεν ήθελε να της χαλάσει χατίρι. Βλέπεις, είχε αυτό το ελάττωμα να μην μπορεί να πει ΟΧΙ. Όχι μόνο στην Άννα. Σε όλους. Στη δουλειά, στην οικογένεια, στη σχέση, παντού και μάλλον αυτό δεν ήταν υπέρ της ψυχικής του υγείας.

Ekeinos&Ekeini_Thoughts: Μικροϊστορίες - ΕΚΕΙΝΟΣ & ΕΚΕΙΝΗ

Άκουσέ το στο Spotify

Εκείνος #1

Ετών 29, λίγους μήνες πριν κλείσει τα 30 και ένιωθε τη ζωή του στάσιμη, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα από τότε που πήρε το πτυχίο του και γνώρισε την Άννα. Η Άννα, συμφοιτήτριά του από τη σχολή, πρωτοετής, ετών 23 τότε, όταν πρωτογνωρίστηκαν. Πέρασε τρία χρόνια στη σχολή πληροφορικής μέχρι να καταλάβει ότι δεν της ταιριάζει και να δοκιμάσει τις δυνατότητές της στην ίδια σχολή με Εκείνον, αυτή των «Αρχιτεκτόνων Μηχανικών». Ήταν 5 χρόνια μαζί. Δεν είχαν κάνει το επόμενο βήμα. Δεν εννοώ αυτό της παντρειάς, αλλά της συγκατοίκησης. ‘Αλλωστε η συγκατοίκηση τα αλλάζει όλα….όχι ο γάμος. Δεν είναι ότι δεν αγαπιόντουσαν ή ότι δεν ήθελαν, αλλά βλέπεις οι καιροί είναι δύσκολοι. Η Άννα δεν ήθελε να εργαστεί μέχρι να τελειώσει τις σπουδές της που της φαίνονταν βουνό και Εκείνος τα έβγαζε δύσκολα πέρα, περνούσε δύσκολα. Άσε που είχε αναγκαστεί να εργάζεται ως αποθηκάριος μέχρι να βρει κάτι στο αντικείμενό του. Το πόστο του είχε βάρδιες που δεν του επέτρεπαν να έχει μία φυσιολογική ζωή, πόσο μάλλον σχέση και οι αποδοχές ήταν πενιχρές. Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Είναι λες και ο εργασιακός βίος αντιπαλεύεται τον ερωτικό.

Εκείνη #1

Ετών 24. Τελείωσε τις σπουδές της στην ψυχολογία. Της άρεζε, λέει, να φτάνει στα ενδόμυχα και να μπορεί να τα καταλαβαίνει. Ίσως επειδή δεν μπόρεσε να καταλάβει τους ανθρώπους και τις σχέσεις μέχρι τώρα. Κυρίως τις δικές της σχέσεις. Θεωρούσε πως έχει τον «μαλακομαγνήτη» και δήλωνε φανατικά πως θα μείνει ελεύθερη, ασχέτως που δεν το πίστευε ούτε η ίδια. Είχε βαρεθεί τα ψέματα και την κοροϊδία των αντρών. Έπαιρναν αυτό που ήθελαν και μετά εξαφανίζονταν. Αυτό πίστευε και δεν μπορούσες να την μεταπείσεις. Ήταν, βλέπεις, λίγο ισχυρογνώμων και ξεροκέφαλη. Όσο το ότι θα μείνει ελεύθερη, φυσικά και δεν το τηρούσε. Τον ίδιο μήνα έβρισκε τον επόμενο να την φλερτάρει, κάνοντάς της στενό μαρκάρισμα, μέχρι να της αλλάξει γνώμη. Φοβόταν την μοναξιά και πίστευε πως μόνο όντας σε σχέση θα νιώσει ολοκληρωμένη, καθώς  πάντα είχε το αίσθημα του ανικανοποίητου. Πάντα κάτι της έλειπε και μόλις το αποκτούσε, μετά από λίγο το βαριόταν και επιζητούσε κάτι άλλο. Κάτι που θα την έκανε και πάλι ευτυχισμένη.

Instagram: https://www.instagram.com/ekeinoskiekeini_thoughts/

EMail: ekeinoskiekeini@gmail.com

Fb: https://www.facebook.com/MairaKaiVani

LIKE, REACTIONS, COMMENTS & CH(E)ATING

 

Και όλα ξεκίνησαν με ένα follow ή ένα add...

Ακολούθησαν τα likes και τα comments μέχρι που έγιναν DM (direct messages)

και όλα αυτά όντας Εσύ ή Αυτός/η σε σχέση ή και οι Δύο.

Το αναποδογυρισμένο κινητό, όταν βγαίνεις για καφέ...τα σκιρτήματα, όταν βλέπεις αυτή τη κουκκίδα των ειδοποιήσεων στο κινητό σου....όλα ντύνουν την "online" ενοχή σου.

Kι ας πούμε πως δεν το θεωρείς απιστία...δεν ενέδωσες άλλωστε σωματικά (!)

Εγκεφαλικά όμως; 

Τι γίνεται εκεί μέσα; Νιώθεις πως είναι απλώς ένα παιχνίδι αυτοεπιβεβαίωσης; Πως έχεις τον έλεγχο και μπορείς να σταματήσεις να πατάς το γκάζι ανά πάσα ώρα και στιγμή;

Τότε γιατί νιώθεις εθισμένος με την οθόνη του κινητού σου; Γιατί σε μαλώνεις κάθε φορά που σκέφτεσαι το κάτι παραπάνω ή χάνεσαι στη σκέψη της μεταξύ σας εξέλιξης; Γιατί πλέον νιώθεις να σε "τσιτώνει" το έτερον ήμισυ και να σου φταίνε όλα...

Γιατί μάλλον την πάτησες online....

Γιατί ακόμα κι αν δεν ενέδωσες ερωτικά...το μυαλό σου έχει έκανε like στον τύπο ή την τύπισσα των social media και σε ζορίζει το deactivate account.....

Άκουσε τις σχετικές εκπομπές podcast στο: https://open.spotify.com/episode/6bK3l3Y7q7WaqcRRxlSPii?si=UiRC543USOGEm_t7iHi1KA

https://open.spotify.com/episode/33Oxnol73gLx8FXDfnf5UY?si=45508236ee5b4810 

Ελλάδα που για άλλη μια φορά χωρίστηκες...

Ελλάδα που για άλλη μια φορά χωρίστηκες στους μεν και στου δε... Που για άλλη μια φορά έπεσες θύμα προπαγάνδας,  που θόλωσες κατά τη λήψη αποφάσεων και δεν ακουσες τα πράγματα πως είχαν... Που προτίμησες να τ'ακούσεις από στόματα πολιτικών και δημοσιογράφων αντί να διαμορφώσεις την προσωπική σου γνώμη... Που ξέχασες το μήνυμα του χριστιανισμού περί ενότητας και αδελφικής αγάπης και μίσησες κάθετι έξω από τα δικά σου σύνορα.
Ελλάδα που γέννησες γενναίους άνδρες και δημιούργησες άξιο πολιτισμό και ιστορία, ποιος σε θυμάται σε στιγμές ηρεμίας;  Πόσοι γνωρίζουν κάθε σταγόνα αίματος που χυθηκε για να σε κρατήσουν ζωντανή;   Πόσοι σε τιμούν νιώθοντας ανατριχίλα στην όψη της σημαίας που κυματίζει σε κάθε εθνική γιορτή;  Πόσοι γνωρίζουν πραγματικά την ιστορία σου και πόσοι μίλησαν για να σε σώσουν από στιγμές που σε έριχναν στον εξωτερικό οικονομικό έλεγχο;   Όταν καλύπτονται συμφέροντα Ελλάδα μου,  σε ξεχνάνε.. . Κι ας έφθινες...σε ξεχνούσαν..  Κι ας ήσουν υπό τον έλεγχο ξένων χωρών.. Ελάχιστο μπλε κυμάτιζε τότε για να σε σώσει. ..
Τόσες φουστανέλες μάτωσαν γιατί δεν αντέχαν το ζυγό μιας άλλης χώρας κι εσύ δόθηκες απλόχερα το 2010, χωρίς μεγάλη αντίσταση... Χωρίς τη τόση δύναμη που έδειξες μέχρι και σήμερα να έχεις.. Το λαό σου...
Ελλάδα... Εσύ που γνώρισες στην Πέλλα τον Αλέξανδρο,  γιο του Φιλίππου του Β,  θα έμαθες πως έφτασε μέχρι την Υφαση και πως πέθανε στη Βαβυλώνα,  πως λαοί αναμείχθηκαν με δική του προτροπή,  για την αρμονική συνύπαρξη λαών,  πως ήθελε να διδάξει σε όλους το ελληνικό πνεύμα και την ελληνική γλώσσα,  χωρίς να επιβάλλει σε κανέναν να τη μάθει,  γιατί ήθελε ένα κράτος με ελευθερία επιλογής,  με διαφορετικές ταυτότητες που θα ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΝ το ελληνικό πνεύμα.
Ελλάδα εσύ που έζησες το Βυζάντιο,  θα είδες πως παραχώρησες,  πριν αλωθείς από τους Τούρκους,  προνόμια σε λαούς που μελλοντικά σε βοήθησαν όταν το ζήτησες.
Ελλάδα ξερεις πως διδαξες τον Χριστιανισμο και έδωσες αλφάβητο σε άλλους λαούς που δεν είχαν ως τότε την ευκαιρία να γράψουν κι εκείνοι τη δική τους ιστορία.
Ελλάδα εσύ που υμνήθηκες από πολλούς λαούς και έλαβες εύσημα για τον πολιτισμό που δημιούργησες και δεν φοβήθηκες να μοιραστείς,  έδωσες  ευκαιρίες να σε γνωρίσουν.
Ελλάδα εσυ που σε κάθε λαό έσπειρες το ελληνικό πνεύμα που περιμένει να ανθίσει... Να θυμηθεί όσα τότε διδαξες... Σαν το ταξίδι της ψυχής που ανακαλεί στη μνήμη της μόνο όταν δοθούν τα κατάλληλα ερεθισματα.  Μα ο σπόρος δεν ανθίζει μήτε με καταιγίδα μήτε με ξηρασία... Μήτε σε πυρπολημενα,  άγονα εδάφη... Μα σε εδάφη που κυριαρχεί η φροντίδα, η αγάπη  και η συλλογική προσπάθεια..
Ελλάδα, σκέψου να επαναλάβεις την ιστορία που προκάλεσε τον σεβασμό των άλλων κρατών,  να υπερασπιστείς το πραγματικό νόημα του Χριστιανισμού που διδάξαμε και διδαχθήκαμε για να αγαπάμε αλλήλους, να αναδείξεις μεγαλείο ψυχής τώρα που η διχόνοια σπάρθηκε. Θέσε ως πρωταρχικό στόχο να διδάξεις σωστά στα παιδιά σου την Ιστορία σου, κάνοντάς τα να σε αγαπήσουν ουσιαστικά,  ακλόνητα και να σε γνωρίσουν ολοκληρωτικά.
Γιατί όταν τα παιδιά μας σε μάθουν καλά και δεχθούν το ελληνικό πνεύμα που με κοπους διαμόρφωσες,  θα κάνουν  και τους άλλους λαούς να σε αγαπήσουν,  θέλοντας έτσι να σε μιμηθούν και όχι να σε σφετεριστούν..
Ελλάδα γίνε το παράδειγμα προς μίμηση...Γίνε ο Ηγέτης και καθοδήγησε.. Όχι με φωνές μα με πράξεις..  Με Ειρήνη και όχι με μίσος... Δίδαξε με αγάπη την ιστορία σου στα παιδιά σου και στους άλλους λαούς... Δώσε λόγους να σε θαυμάσουν,  ώστε να  δημιουργήσουν τη δική τους ιστορία με τα δικά τους βήματα... Και όχι πατώντας στα δικά σου...
Γιατί δεν δείχνεις σε έναν μικρό αριθμητικά λαό το μεγαλείο σου όπως παλιά;  Ο. Τι δεν πέτυχες με πόλεμο,  το έχτισες περίτρανα με Ειρήνη.
Γέμισε τα παιδιά σου με γνώσεις και αγάπη για ειρηνη και ξερει εκείνη... Θα τα καταφέρει...

Η ηρεμία είναι δύναμη, όχι παθητικότητα

Η ηρεμία είναι δύναμη των λίγων,  μιας και οι περισσότεροι θεωρούν δύναμη την μυική ή τον θυμό και τον τσαμπουκά.  Το να είσαι ήρεμος σημαίνει να έχεις οργανωμένη σκέψη και λεπτούς χειρισμούς,  να ξέρεις να διαχειρίζεσαι με ψυχραιμία τα θέματα που "σκάνε"  στην καθημερινότητά σου και να ξέρεις να επιβάλλεσαι σε έλλογα όντα με τη δύναμη αυτή.
Την ηρεμία σου αυτή φρόντισε να μην την παρερμηνεύσουν με δειλία ή με παθητικότητα... Να έχεις πάντα ψηλά το κεφάλι και να κοιτάς στα μάτια κάθε φορά που θα υπερασπίζεσαι τη θέση σου και θα τοποθετείσαι.. Ποτέ μην κοιτάς χαμηλά,  ποτέ μην είσαι αθόρυβος,  γιατί τότε θα θεωρήσουν πως έχουν δίκιο,  πως μπορούν να σε χειριστούν...
Την δύναμή σου να τη βγάζεις στο βλέμμα και στο λόγο σου... Και κάποιες φορές στη σιωπή σου... Μα ποτέ με βλέμμα χαμηλό.. Αλλά γεμάτο σπίθα,  ζωηρό.. Χωρίς να αφήνεις περιθώρια για αμφιβολίες ως προς τη δύναμή σου. 

Η αλήθεια είναι γνώση.. Μα και κατάρα

Η αλήθεια είναι γνώση,  είναι δύναμη στα χέρια σου που μπορεί να σε καταστρέψει ή να σε οδηγήσει στην κορυφή.  Μπορεί από φόβο να σταματήσεις να εξερευνείς τα μονοπάτια της μα μπορεί και από τόλμη να φτάσεις σε μονοπάτια που δεν τόλμησε κανείς.
Η αλήθεια είναι εθιστική.. Όταν γευτείς μια πρέζα της,  θα θες και άλλη δίχως να εκτιμάς τις επιπτώσεις της.. Ποτέ δεν θα σου είναι αρκετή και ίσως κάποιες φορές να μην σου είναι και πειστική.
Η αλήθεια είναι παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η πρώτη αλήθεια μπορεί να στιγματίσει το τώρα και το μέλλον σου, γιατί λένε πως τα κατάλοιπα εκείνα σου αφήνουν τη ρετσινιά και πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει..
Δεν ξέρω αν τρομάζει η κάθε αλήθεια ή μόνο η αλήθεια για το χθες.... Μα είδα πολλά θεμέλια να γκρεμίζονται για το χθες. Για μια αλήθεια που δεν μας συμπεριελβανε,  αλλά μας δημιουργούσε το φόβο, την αμφιβολία. Μια αλήθεια που την Αφήσαμε να μας κυριαρχήσει παραμερίζοντας την αλήθεια του τώρα,  επηρεασμένοι από τη θεωρία που λέει πως "η ιστορία επαναλαμβάνεται"  κι ας προσπαθείς να εξηγήσεις το αντίθετο.
Η αλήθεια είναι παρεξηγήσιμη.... Είναι μια γνώση διαχειρίσιμη αλλά και ένα ρίσκο... Ξες πως αν της επιτρέπεις να ξεσκεπάζει κάθε σου πτυχή.. Μπορεί να σταματήσουν να σε εμπιστεύονται.
Μα πώς γίνεται η αλήθεια να τρομάζει και η κεκαλυμμένη αλήθεια να προσφέρει ευτυχία και όνειρα;
Μάλλον γιατί μάθαμε σε έναν κόσμο με κρυφά χαρτιά...και το διαφορετικό πάντα τρόμαζε και τρομάζει. Μάλλον γιατί τα μαύρα πρόβατα τα θεωρούσαν για ήσυχα κάτω από το διαφανές τους ψέμα και τα άσπρα τα έκριναν για μαύρα.
Κι αν σε κρίνουν κ εσένα λάθος... Δεν ξέρω αν φταίει η αλήθεια σου...
Δεν ξέρω πως γίνεται να μην ανοίγεις όλα σου τα χαρτιά, δεν το κατάφερα μέχρι τώρα.. Ξέρω όμως πως είναι να διαχειρίζεσαι το κάθε ανοιχτό χαρτί. Ξέρω πως είναι να μην σε απασχολεί το τότε και να σπέρνεις στο τώρα. Μα ξέρω και πως είναι να σε στιγματίζει το κάθε σου ανοιχτό χαρτί στους άλλους...

Happy Valentine's... Choise

Δεν θα μιλήσω για τη ημέρα. Ο καθένας μπορεί να τη γιορτάσει όπως θέλει κι αν θέλει... Θα μιλήσω για την επιλογή του "Βαλεντίνου" και της "Βαλεντίνας". Με άλλα λόγια για την επιλογή του συντρόφου.  Μια επιλογή που μετά την ηλικία των 25 δεν φαντάζει τόσο εύκολη,  αλλά κυρίως περίπλοκη θα έλεγα με κριτήρια που τα λες  αυξημένα έως και υπερβολικά.
Δεν ξέρω τι κριτήρια έχει ο καθένας σας, αλλά θεωρώ πως υπάρχουν κάποια που αποτελούν την πεπατημένη.
Κι αν νομίζετε πως τα κριτήρια αυτά,  σ'ένα δρόμο διπλής κατεύθυνσης πρέπει να τα πλήρει μόνο ο Βαλεντίνος ή η Βαλεντίνα σας,  τότε πρέπει να καταλάβετε πως δεν μετέχετε σε συντροφική σχέση αλλά σε παρτίδα παιχνίδιου που θέτετε κατ'αποκλειστικότητα εσείς τους όρους.
Σε ενα "fair play"  όμως οι όροι είναι κοινοί για κάθε παίκτη.
Σχετικά λοιπόν με τους "όρους"  του παιχνιδιού,  καλό είναι να τους τηρείτε αμφότεροι,  αφού τους προσυμφωνήσετε σε μια διαδικασία γνωριμίας.
Οι όροι αυτοί δεν είναι αμετάκλητοι... Δεν είναι χειροπέδες.. Είναι προσαρμοσιμοι στις ανάγκες και των δύο.. Κι αν ο ένας από τους δύο τους αντιληφθεί σαν φυλακή, καλό είναι να αποχωρήσει,  καθώς σχέση δεν σημαίνει "δέσμευση" μα ζω ελεύθερα έχοντας ένα συνοδοιπορο στο ταξίδι μου,  προσφεροντάς του με τη σειρά μου,  σεβασμό και αφοσίωση.
Οι όροι αυτοί αφορούν βασικούς άξονες που μας επηρεάζουν ες αει και αφορούν τα όνειρά μας, την ελευθερία μας, τις δυσκολίες που συναντάμε στη διαδρομή μας,  τους φίλους μας και την οικογένειά μας. Δεν μπορώ να φανταστώ δύο ανθρώπους να συνυπάρχουν με την προοπτική του "για πάντα"  και να μην σέβονται τα παραπάνω.
Δεν νοείται να βρω έναν άνθρωπο με την προοπτική να τον αλλάξω, να "διορθώσω"  τα ελαττώματα που βλέπω εγώ..
Στον άνθρωπό σου πρέπει να θαυμάζεις τα προτερήματα και να αγαπάς τα ελαττώματά του ή έστω να είσαι σε θέση να τα σέβεσαι. Δεν νοείται να θες να τον κάνεις όμοιό σου.. Μα θα πρέπει να μάχεσαι να διατηρεί τη διαφορετικότητά του.
Δεν νοείται να μην δέχεσαι την παρέα του, αφού με αυτήν μεγάλωσε,  έκλαψε, ζήτησε και του ζήτηθηκε βοήθεια στα δύσκολα πριν σε γνωρίσει. Αν δεν μπορείς να συνύπαρξεις μαζί της,  δώσε του χώρο και χρόνο να συνύπαρχει μόνος του μαζί της. Σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορείς να του την στερήσεις. Το ίδιο ισχύει και για την οικογένειά του και τα αδέρφια του. Μπορείς να κρατήσεις εσύ την απόσταση που επιθυμείς αλλά όχι να στερήσεις τη σχέση αυτή.
Δεν μπορείς να ζητήσεις από τον άλλον να αλλάξει όνειρα και θέλω,  αντιθέτως πρέπει να είσαι εκεί,  δίνοντάς του το κίνητρο να τα πλησιάσει,  να τα αγγίξει. Να είσαι συνοδοιπόρος στα δύσκολα,  στα ευχάριστα και σε όλα.
Αν κατανοήσεις και δώσεις όλα αυτά,  δεν χρειάζονται δώρα και βαρυγδουπες δηλώσεις αγάπης. Η αγάπη δεν ειναι δώρα και πολλαπλά "Σ'αγαπώ"  αλλά φαίνεται στα παραπάνω.  Κι αν τα θεωρείς υπερβολικά,κλείσε τα μάτια και φαντάσου κάποιον να έρχεται και να σου στερεί έστω ένα από όλα τα παραπάνω.
Αν νιώσεις να "πνίγεσαι", τότε αντιλαμβάνεσαι πως αποτελούν αναφαιρετο δικαίωμα του καθενός.  Η αλλαγή "προσωπικής κατάστασης" δεν σημαίνει στέρηση δικαιωμάτων.
Αν δεν είσαι σε θέση να τα κατανοήσεις ή δεν είναι σε θέση κάποιος να σου τα προσφέρει,  θα πω πως η "μοναξιά" είναι προτιμητέα.
Καλό σας μεσημέρι "Βαλεντινάκια"

Όταν ζυγίζεις με λάθος σταθμά

.. Όταν συγκρίνεις την αγάπη μου με τη δική σου..
Τις πράξεις σου με τις δικές μου.
Τις σκέψεις σου με τις δικές μου..
Το πως δίνεσαι με το πως δίνομαι..
Όταν τα ζυγίζεις με δικά σου σταθμά η ζυγαριά σου θα γέρνει προς τα εσένα.
Θα κρίνεις πως δίνεις μα δεν λαμβάνεις ή πως λαμβάνεις ψίχουλα.
Θα κλείνεσαι σαν όστρακο και δεν θα αφήνεσαι να ζήσεις τη στιγμή.
Θα σου δίνουν και δεν θα το αντιλαμβάνεσαι, γιατί τέτοιου είδους "δόσεις" δεν ταιριάζουν στη ζυγαριά σου.. Είναι ξένες για 'σενα.
Όταν κάποιος σου δίνει  και σ'αγαπά  πρέπει να το κάνει με παρόμοιο τρόπο με το δικό σου..
Γιατι... Γιατί έτσι κρίνεις πως εκδηλώνεται η αγάπη.  Μόνο έτσι... Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν γίνεται να υπάρχει.
Όπως γράφει όμως κι ο Μπουκάι ο καθένας έχει έναν άλλον τρόπο να αγαπά,  ίσως και τελείως διαφορετικό με τον δικό σου τρόπο,  χωρίς αυτό να του αναιρεί ότι σε αγαπά το ίδιο με σένα.
Για κάποιους είναι σημαντικοί οι φίλοι, γιατί τους εκριναν ως τα δεύτερα αδέρφια τους.
Για κάποιους είναι σημαντική η οικογένεια, γιατί εκείνο ήταν το καβουκι τους.
Για κάποιους είναι σημαντική η μοναξιά,  γιατί είναι η μοναδική ειλικρινής σχέση που μπορείς να έχεις με τον εαυτό σου.
Για κάποιους  δεν έχουν αξία τα ίδια πράγματα που έχουν και για σένα.
Όταν προσπαθήσουν να σε εξισωσουν και να σε αναμειξουν με πράγματα ανούσια για κεινους....να ανησυχείς.
Όταν είναι ειλικρινείς μαζί σου,  σημαίνει πως σε σέβονται.
Μα την ειλικρίνεια είναι δύσκολο να τη διαχειριστείς.
Πολλές φορές θα ψάχνεις να λάβεις τα ίδια που έδωσες και θα γυρνάς με άδεια χέρια, γιατί ο αλλος σου έδινε, αλλά με τρόπο που δεν σε γέμιζε, γιατί δεν ήταν σαν τον δικός σου.
Πολλές φορές αμφισβητούσες και αμφέβαλλες,  δεν δεχοσουνα "αμάσητη"  τροφή όπως έλεγες...  Μα έτσι αμφέβαλλες για το "είναι" του άλλου.. Αμφισβητούσες για τις προθέσεις του και την αγάπη του για σένα...
Ποιος μαθητής συνέχισε να προσπαθεί στο σχολείο, όταν συνέχεια αμφέβαλλαν για τις προσπάθειες που κατεβαλε καθε μερα; Κάποια στιγμή σταματήσε να προσπαθεί.. Δεν άντεξε την αδικία και την αμφισβητηση.
Μην ανησυχείς όταν βλέπεις κάτι διαφορετικό... Όταν βλέπεις κάποιον με διαφορετική συναισθηματική νοημοσύνη. Να ανησυχείς όταν θα βρεις κάτι όμοιό σου... Κάτι που θα "φαίνεται"  να σου μοιαζει... Εκεί να ανησυχείς... Εκεί.. Γιατί οι άνθρωποι είναι καλοί ηθοποιοί, καλοί χαμαιλεοντες και θυσίαζουν την ιδιαιτεροτητα τους για να γίνουν πιστευτοι,  φοβούνται πως αυτό που έχουν να δώσουν δεν θα γίνει αποδεκτό.. Και τότε με τα χρόνια κάνεις δύο γνωριμίες... Μια με το αντίγραφό σου και μία με τον άνθρωπο που κρυβόταν τόσο καιρό μέχρι να γίνει αποδεκτός.
Πόσο σίγουρος είσαι ότι ξέρεις καλα όσους γνώρισες;  Πως ο. Τι ελαβες,  όταν ΕΒΛΕΠΕΣ να λαμβάνεις ήταν πέρα για πέρα αληθινό;
Κάποιες φορές έχοντας τέτοιες ζυγαριες... Δεν εκτιμαμε σωστά το αυθεντικό και το πρόσωπο που όντως μας δίνει και έχει να μας δώσει.
Μα τα αυθεντικά κομμάτια δεν θα θελησουν να σε μιμηθουν, δεν θα γίνουν αντίγραφο σου.. Θα παλέψουν για τη διαφορετικοτητα τους και μέσα από αυτήν θα σου δίνονται.
Αν δεν μπορείς ομως να αντιληφθείς τις προθέσεις τους και παντα κοιτάς καχυποπτα;  Τι άλλο μπορούν να κάνουν;  Να σου δώσουν κάτι που οι ίδιοι θεωρούν ανούσιο και ψεύτικο από μεριά τους για να πειστείς πως σου δίνονται;
Αυτοί οι άνθρωποι πορευονται με την ειλικρίνεια... Κι αν σου φαίνονται μεγάλα λόγια... Με τον καιρό θα καταλάβεις πως ο. Τι έλεγαν το εννοούσαν κι ας είχες πάντα μέσα σου ψήγματα αμφιβολίας.

Χορτασμένοι άνθρωποι είναι οι ικανοποιημένοι άνθρωποι

Σ' αυτή τη ζωή δεν θα σε χορτάσει η ποσότητα,  αλλά η ποιότητα.
Ο κορεσμός θα επέλθει όταν σε κατακλύσει το αίσθημα της πληρότητας.
Όταν δεν θα έχεις ανάγκη να συγκρίνεις, όταν θα ξέρεις πως είσαι καλά με αυτά που έχεις και πως ακόμα κι αν σου προσφερόταν κάτι φαινομενικά καλύτερο, δεν θα το επέλεγες, γιατί νιώθεις ολοκληρωμένος με τα υπάρχοντα.
Την ολοκλήρωση δεν θα στην προσφέρει η αντικειμενική τελειότητα,  μα η τελειότητα που θα χτίσεις εσύ στα μέτρα σου,  όπως την θες.
Κάθε άνθρωπος νιώθει το αίσθημα της πλήρωσης για διαφορετικούς λόγους.  Άλλοι γιατί εχουν άφθονα χρήματα,  άλλοι γιατί έχουν τον "τέλειο"  σύντροφο,  άλλοι γιατί έχουν τις τέλειες αναλογίες.
Εγώ θα πω πως την πληρότητα δεν θα στην προσφέρουν τα χρήματα, οι πολυτέλειες και τα εξωτερικά περιτύλιγματα,  αλλά ένα καλλιεργημένο μυαλό και μια καλλιεργημένη, γεμάτη ψυχή,  σοφή και ικανή να διακρίνει το εφημερο από το διαρκές,  την λάμψη που φθείρεται με τον καιρό από την αέναη.
Η πληρότητα δεν έχει ηλικία,  δεν κατακτιεται στα 30,στα 40 ή στα βαθιά γεράματα,
Κατακτιέται όταν αντιληφθείς το πραγματικό της νόημα,  όταν όσα έχεις τα βλέπεις για χρυσό μη ανταλλάξιμο,  νιώθοντας ευλογημένος που τον κατέκτησες.
Και όπως λέω "Χορτασμένα μάτια, είναι τα ικανοποιημένα μάτια,  αυτά που είναι γεμάτα με αυτό που βλέπουν", έτσι και χορτασμένοι άνθρωποι,  είναι οι ικανοποιημένοι άνθρωποι. 

Τα πάντα είναι προσωρινά..

Άλλα για πολύ, άλλα για λίγο...
Μην μάθεις να εξαρτάσαι από καταστάσεις και στιγμές , αλλά να κρατάς την ένταση και τη γλυκύτητά τους και να φεύγεις όταν οδεύσουν προς την αλλοίωση...
Να είσαι προετοιμασμένος πως θα τελειώσουν, μα μην προδικάζεις το τέλος τους.
Ζήσε, άδραξε, απόλαυσε....

Η ζωή είναι όμορφη κάθε στιγμή.
Μέσα από το σκοτάδι, θα βρεις το φως,  τις ηλιαχτίδες που θα φωτισουν το πρόσωπό σου.
Μην φοβάσαι να κλείσεις πόρτες, σε περιμένουν άλλες με θέα πρωτόγνωρη... Μην διστάσεις να τις ανοίξεις,  κι αν δεν σε γεμίζουν ξανακλείστες...
Δεν έχεις ανάγκη από στιγμές... Έχεις ανάγκη να ζήσεις από θέληση.. Από στιγμές που ξεχειλιζει η επιθυμία.

Μην ζητάς... Μην απαιτείς.. Μην παρακαλάς..
Ο.τι και να λάβεις υπό αυτές τις συνθήκες θα είναι ακούσιο και από λύπηση.
Έχε αξιοπρέπεια και ο. Τι λάβεις θα είναι αληθινό και αφιλτράριστο, γεμίζοντάς σε περισσότερο.
Μην παλεύεις να κορέσεις την ανάγκη σου...Γιατί μετά τον κορεσμό επέρχεται η πλήξη..
Άφηνε πάντα "Λίγο"  ακόρεστη την μια σου επιθυμία,  για να επανέρχεται ακόμα πιο έντονη...

Η ζωή είναι παρωδική,  το ίδιο και οι στιγμές...
Γέμισε από αυτές,  μάθε από αυτές,  έτσι ώστε όταν κλείσει η αυλαία σου να σου χρωστάς ένα μεγάλο χειροκρότημα για το "ταξίδι"  που σου πρόσφερες και ενα μεγάλο "ευχαριστώ"  στους προσωρινούς και μη, συνοδοιπόρους σου. 

Οι λειτουργικές σχέσεις είναι οι ελεύθερες

Ναι... Ξέρω....
Μπερδευτήκατε με τη σχέση με "προνόμια"... Ίσως επειδή αυτή  "πουλάει" στις μέρες μας... Επειδή το χαλαρό συνάδει με το βολικό σε μια κοινωνία με υποχρεώσεις και δυσκολία στις δεσμεύσεις..
Στην περίπτωση μου όμως ελευθερία δεν σημαίνει περιπλάνηση σε ξένα κρεβάτια.. Σημαίνει Ελευθερία κινήσεων και ονείρων ... Κυριολεκτικές ανάσες και ελεύθερο χώρο. Χώρο που επιτρέπεις στον άλλον να αναπνέει, να κινείται και να συμπεριφέρεται, όπως και πριν, μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου να επεξεργαστεί  και να συνειδητοποιήσει πως πλέον στο "εγώ" προστέθηκε το "Εσύ" και εξελίχθηκε στο "Εμείς".

 Το θλιβερό όμως είναι πως κάποιοι / κάποιες αυτή την ελευθερία την ερμηνεύουν ως αδυναμία του έτερον ήμισυ να θέσει όρια. Και εκεί δημιουργείται το εξής ερώτημα: Αν ξέρεις τι ενοχλεί τον άνθρωπό σου, τι τον τσιτώνει, τι τον στρεσάρει, γιατί πρέπει να οριοθετήσει τις γνωριμίες σου, τις εξόδους σου και τα πάρε δώσε σου στα social media;
Πιθανότατα γιατί δεν πληρείς ΑΚΟΜΑ τη μία και βασικότερη προϋπόθεση ώστε να επιτρέψεις να ευδοκιμήσει μία τόσο ελεύθερη σχέση. Μία βασική προϋπόθεση με δύο παράγοντες... Δύο ανεξάρτητους παράγοντες που μελλοντικά θα συμπεριληφθούν σε έναν... Δύο ανεξάρτητες οντότητες, ακέραιες, αυτεξούσιες που μελλοντικά θα στηρίξουν ένα ακέραιο "μαζί"  χωρίς να υποστούν αλλοτρίωση...
Δύο οντότητες που δεν εξαρτώνται μεταξύ τους, αλλά συνυπάρχουν από θέληση, αλληλοστηρίζονται και αλληλοκατανοούνται..
Σ'αυτού του είδους την Ελευθερία,  οι ζήλιες και οι καταπιέσεις δεν έχουν όνομα.. Εκεί που έχει χώρο ο διάλογος,ο μονόλογος "σωπαίνει".
Μην μπεις στο κόπο να επιζητήσεις αυτού του είδους την Ελευθερία, αν δεν έχεις δουλέψει πάνω στον εαυτό σου, στα θέλω σου και στο μυαλό σου...
Μην αναζητάς για "μισά"  πριν γίνεις Εσύ ένα ολόκληρο. 

Έλα να σου πω για τις γυναίκες με Α..... Κεφαλαίο

Είναι αυτές που θα τις πεις πως τιμούν τις φούστες που φοράνε... Δεν βρίζουν απαραίτητα σαν νταλικέρηδες.. Αλλά έχουν καθαρό βλέμμα και ο. Τι θέλουν θα στο πουν στα μούτρα, ακόμα κι αν κρίνουν πως είναι σκληρό.
Δεν μπορούν να κρύβονται... Αν δεν σε συμπαθήσουν θα στο δείξουν, αν δεν σε γουστάρουν στην παρέα επίσης, δεν θα προσποιηθούν για να φανούν καλές.
 Στην καλύτερη απλά δεν θα σου δώσουν σημασία, αν δεν ανήκεις στις "αδυναμίες"  τους....
Ζητούν συγνώμη αλλά... Δεν μπαίνουν σε καλούπια.. Είναι λίγο απροσαρμοστες και επιλεκτικά αντικοινωνικές...
Μην τις παρεξηγείς..
Όσα άτομα έχουν δίπλα τους.. Είναι αυτά που μπορούν να υποστουν το όπλο της ειλικρίνειάς τους..
Τα υπόλοιπα απλά τα κρατάνε σε απόσταση..
Αν δεν μπορείς να τις αντέξεις.. Θα τις μισησεις, γιατί θα παρερμηνεύσεις την ειλικρίνειά τους με το φθόνο..
Αλλά να σου πω ένα μυστικό;  Δεν φθονούν κανέναν... Απλώς ξέρουν πως λέγοντας την αλήθεια δεν έχουν τίποτα να χάσουν.. Να ρισκάρουν..
Αντιθέτως.. Θα κερδίσουν την εκτίμηση αυτών που μπορούν να "βαστήσουν" την αλήθεια..
Επιλογή σου αν θα τις κρατήσεις στη ζωή σου.. 

Είμαστε κι εμείς που.. ..

Είμαστε κι εμείς που αντί να ψάχνουμε το άλλο μας μισό.. Ψάχνουμε να κατακτήσουμε την πλήρη ανεξαρτησία μας.. Να μας εξασφαλίσουμε ένα ευοιωνο μέλλον σε μια Ελλάδα της κρίσης και μετά να χτισουμε σχέσεις και παντρειες...
Αν δεν μπορείς να ζήσεις ανεξάρτητος, δεν θα μπορέσεις να είσαι ένα ολόκληρο από  μονος σου.. Πάντα θα εξαρτάσαι από ένα άλλο μισό που όταν θα φεύγει, θα σε κάνει να χάσεις πάλι τις ισορροπιες σου και να ξαναθυμηθεις τους στόχους που εγκατέλειψες για να ζήσεις την προσωπική σου ευτυχία.
Και κάθε φορά θα βλέπεις τον ίδιο κύκλο να επαναλαμβανεται... Και τους στόχους σου να μενούν πίσω..
Φτου κι από την αρχή...
Δεν είπα να γίνεις καριεριστας που δουλεύει ολημερις και οληνυκτις...
Δεν αρέσει σε όλους αυτό... Το ξέρω...
Ειναι δύσκολο να ζεις τις περισσότερες ώρες εργαζόμενος, αντί να πίνεις καφεδιες αραζοντας με τους φίλους σου.
Είναι δύσκολες όμως οι εποχές... Δύσκολοι οι άνθρωποι και η κρίση έχει εισβάλλει παντού... Μυαλά, δουλειές, ψυχές..
Αλλά φίλε μου αν δεν μπορέσεις να σταθείς μόνος στα πόδια σου.. Πώς θα μπορέσεις να στηρίξεις άλλον έναν και να εξασφαλίσεις ενα κοινό μέλλον για "δύο";
Ο μόνος σταθερος παράγοντας κάθε πρωί που ξυπνάς είναι ο ίδιος σου ο εαυτός..
Στήριξε τον... Καντον ανεξάρτητο.. Αγαπησε τον και όταν καταφέρεις να χτίσεις για έναν... Τότε είσαι έτοιμος να χτίσεις και για δύο.. Όχι από ανάγκη.. Αλλά από επιλογή.. Από ελεύθερη βούληση 

Έλα να σου πω τι μου έμαθαν οι σχέσεις..

Σχέσεις.. Άλλοι λένε χαμένος χρόνος και λάθος άνθρωποι.. Πράξεις που μετανιωσαμε και συμπεριφορές που έπρεπε  να προσφέρουμε αλλού για να εκτιμηθουν.
Εγώ θα πω σχέσεις, τα καλύτερα μαθήματα που πήραμε, οι πιο έντονες και πιο ειλικρινείς στιγμές σε χαρά και πόνο.
Τίποτα πιο ειλικρινες απο τις πρώτες στιγμές και τιποτα πιο επώδυνο από τις τελευταίες.
Αν είσαι τυχερός πέρα από μαθήματα για μελλοντική χρήση, θα αποκτήσεις και μαθήματα αυτοβελτίωσης.
Εγώ ήμουν από τους τυχερούς ανθρώπους... Απέκτησα κι αυτό το μάθημα.
Έμαθα πως κάθε άνθρωπος ακόμα κι αν συγκλινει σε κάποια χαρακτηριστικά με τους άλλους, πάντα θα διατηρεί το ανεξηγητο των αντιδράσεων.
Μην κάνεις το λάθος να μην προσφέρεις, επειδή ξέρεις πως δεν θα λάβεις..
Καλώς ή κακώς ελάχιστοι άνθρωποι εκτιμούν, δίνουν και δίνονται. Αλλά η καλύτερη μορφή αγάπης είναι αυτή που νιώθεις βλέποντας τον εαυτό σου να εξελίσσεται προσφέροντας στον άλλον... Φεύγοντας με άδεια χέρια.. Φεύγεις με γεμάτη καρδιά.. Όχι επειδή στην γέμισε ο άλλος, αλλά ο ιδιος σου ο εαυτός.
Αν λοιπόν βγεις σοφός από αυτές τις "λάθος επιλογές"  που λένε οι άλλοι, σημαίνει πως έχεις μάθει και τα παρακάτω.
Να μην χάνεις χρόνο εξηγώντας συμπεριφορές, να μην χάνεις τα βράδια σου πίσω από ενα γιατί, να μην ανεχεσαι τοξικες συμπεριφορές και συμπεριφορές που σε αδειαζουν, να κάνεις το λάθος να πιστεύεις πως δεν υπάρχει κάτι που μπορεί  να "κουμπωσει" μαζί σου,  μένοντας έτσι σε κάτι μέτριο και χλιαρό, να περιμένεις από τον άλλον συμπεριφορές που θα εκδηλωνες και εσύ, να προσδοκεις (πολλές φορές οι βυθισμενες προσδοκίες μας απογοητευουν και όχι οι άνθρωποι),  να μην θεωρεις ποτέ δεδομένη την αγάπη καποιου(μπορεί να είναι ενθουσιασμός με εκδηλωσεις αγάπης), ο έρωτας είναι εγκεφαλικος και ελάχιστοι οι μονογαμικοι, διότι ελαχιστοι και οι εγκεφαλικοι.
Αν έμαθες λοιπόν όλα αυτά θα συνεχίσεις να ζεις κάθε έντονη στιγμή που έχει να σου προσφέρει η κάθε "σχέση",  όσο σύντομη και να 'ναι..
Κι αντί να σε αδειάζει... Θα σε γεμίζει με μαθήματα...
Και θα σε βελτιωνει..
Ακομη κι αν οι άλλοι χρειάζονται το χρόνο τους για να οδηγηθουν στην αυτοβελτιωση.

Να ξέρεις τι αξίζεις

Τον χρυσό μπορούν να τον εκτιμήσουν...την αξία σου όμως;

Αναρωτήθηκες ποτέ τι αξίζεις και πως πολλές φορές σε εκτίμησες λιγότερο από την πραγματική σου αξία;

Σκέφτηκες πως επέτρεψες σε άτομα να θέσουν εκείνα την "υποκειμενική σου αξία" και εσύ απλά την δέχτηκες ακούσια στην προσπάθειά σου να τους κρατήσεις στη ζωή σου;

Έκατσες να σκεφτείς πόσες σωστές συμπεριφορές θυσίασες μπροστά στις λάθος που έλαβες;

Πόσα "Δεν ξέρω τι θέλω" ανέχτηκες, ενώ εσύ ήξερες τι θες και τι ζητούσες από τη ζωή σου;

Πόση ηρεμία έχασες από τη ζωή, το μυαλό σου και τα βράδια σου να σκέφτεσαι για λάθη που δεν έκανες και για ελαττώματα που οι άλλοι σε έκαναν να νομίζεις πως έχεις;

Σκέφτηκες απλά πως όταν ανέχεσαι συμπεριφορές που σε μειώνουν, εμποδίζεις αυτές που θα σε εξύψωναν να έρθουν;

Όλοι οι άνθρωποι αξίζουμε πολλά...αλλά όχι για όλους και με όλους...

Αξίζουμε πολλά μα την αξία μας δεν χρειάζεται να την επιβάλλουμε..όσοι επιθυμούν θα την εκτιμήσουν...όσοι πάλι ζορίζονται, δεν χρειάζεται να τους αποδείξεις τίποτα..άσε τους να δουν τη σαπίλα που υπάρχει τριγύρω και την παράνοια και θα την εκτιμήσουν ετεροχρονισμένα...

Αλλά τότε θα είναι δύσκολο να δεχτείς ετεροχρονισμένες εκτιμήσεις...γιατί ξέρεις ποιος είσαι και ξέρεις πως σε εκτίμησαν γιατί δεν βρήκαν κάτι καλύτερο...που εσύ επιβεβαίωνες πριν κάνουν την τσάρκα τους και το επιβεβαιώσουν από μόνοι τους.

Μην λυπάσαι...

Ελάχιστοι εκτίμησαν τη σωστή στιγμή...μα αυτοί ήταν που ήξεραν τι να σου προσφέρουν.

Ελάχιστοι είναι που θα σου μάθουν να εκτιμάς τον εαυτό σου.

Κάποιοι θα έρθουν στη ζωή σου απλά για να σου μάθουν πως αξίζεις πολλά και μετά θα φύγουν, κάποιοι πάλι θα έρθουν για να σε φτάσουν στο μηδέν της αυτοεκτίμησης και κάποιοι άλλοι θα στο αποδεικνύουν ότι αξίζεις κάθε μέρα και θα μείνουν...ΕΣΥ όμως είσαι αυτός που οφείλεις να στηριχτείς στα πόδια σου και στα μυαλά σου.

Όταν μάθεις καλά τι αξίζεις θα ξέρεις και πότε να φύγεις...θα ξέρεις πως το να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι είναι απλά χαμένος χρόνος...ο καθένας θα το καταλάβει στο χρόνο του...είτε αυτός ο χρόνος είναι το "ΑΡΓΑ", είτε το "ΕΓΚΑΙΡΑ".

Πίσω από έναν δυναμικό άντρα βρίσκεται μία ισορροπημένη γυναίκα, πίσω από μία δυναμική γυναίκα κρύβεται μια αυτόνομη οντότητα.

Πρόσφατα άκουσα μία συζήτηση πως ο έρωτας μπορεί να σε κάνει να παρεκκλίνεις των στόχων σου και διαφώνησα καθέτως.

Αυτό συμβαίνει όταν ανήκεις στην κάστα των ανθρώπων που αναζητούν το άλλο τους μισό και δεν αποτελούν από μόνοι τους ένα ολόκληρο ή ανήκεις σε αυτούς που επέλεξαν στη ζωή τους ένα τοξικό άτομο που αντί να τους δίνει διάθεση για ζωή, τους την αφαιρεί.

Αν κάποιος άνθρωπος από μόνος του μπορεί να αγγίξει το 100% των δυνατοτήτων του, με έναν ακόμη συνοδοιπόρο, μπορεί να το ξεπεράσει.

Αυτό το μυστικό το αντιλήφθηκαν ελάχιστοι μεν, αλλά πετυχημένοι δε, άνδρες, που κατανόησαν πως το να επιλέξουν μια ισορροπημένη, ανεξάρτητη, δυναμική γυναίκα μπορεί να τους κορυφώσει στην καριέρα και στην ζωή τους.

Από την άλλη τι γίνεται με τις δυναμικές καριερίστριες, που φέρουν και τον τίτλο της Γυναίκας; 

Μήπως δεν αντιλήφθηκαν το ίδιο;

Κι όμως αυτές το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα, όμως ελάχιστοι πίστεψαν σε αυτές.

Έκριναν πως μια γυναίκα δεν μπορεί να αποδίδει σε όλους τους τομείς, να λειτουργεί σαν άντρας στην καριέρα και στη λογική και σαν γυναίκα στο κρεβάτι και στην δημιουργία οικογένειας. Την θεώρησαν ως μια καλή διαφήμιση, γι' αυτό κυρίως την απέφευγαν, αντί να την θεωρούν πρόκληση, ή όταν πίστευαν σε αυτήν, αδυνατούσαν να την διαχειριστούν και να ζητούν περισσότερο χρόνο και προσοχή.

Γι'αυτό λοιπόν οι περισσότερες καριερίστιριες δεν ανελήχθηκαν κρατώντας το χέρι κάποιου, αλλά μόνες τους, πατώντας γερά στα πόδια τους.

Μπορεί να μην μπορούν να σου προσφέρουν ατέλειωτο χρόνο επικοινωνίας και συνεχόμενη φυσική παρουσία στη ζωή σου, μα μπορούν να σου προσφέρουν ζεστασιά και ηρεμία στον ελεύθερό τους χρόνο, γιατί αυτό που ζητάνε και οι ίδιες είναι ηρεμία, το αντίθετο της γκρίνιας. Ζητάνε μία αγκαλιά όταν αυτό είναι εφικτό, ζητάνε κάποιον να είναι παρών στη ζωή τους ακόμα και χωρίς τη φυσική του παρουσία, κάποιον που να μοιράζονται την καθημερινότητά τους, ξεχνώντας τα προβλήματά τους, κάποιον που να έχει την ίδια τρέλα τις στιγμές που μπορούν να ξεφύγουν από την ρουτίνα.

Κι αν αυτός ο κάποιος θελήσει να τους προσφέρει κι ένα πιάτο ζεστό φαγητό που θα συνοδεύει τις πείνες τους στη δουλειά, πολύ ευχαρίστως... :Ρ

Τις θεωρούν τις πιο επικίνδυνες γυναίκες...κι όμως είναι οι πιο απλές...

Welcome to PARANOIA

Από μωρό με το κλάμα σου έμαθες να ζητάς αυτό που ΘΕΛΕΙΣ...μεγαλώνοντας έμαθες ότι δεν γίνεται να έχεις πάντα αυτό που θέλεις..και στην ενηλικίωσή σου...αποφάσισες να θάψεις τα περισσότερα θέλω σου και να τα θυσιάσεις στο βωμό της καθημερινότητας και των ανθρώπων που ΘΕΛΟΥΝ να σε καλουπώσουν...
Ένας άνθρωπος, που παλιά έβραζε το αίμα του να διεκδικήσει και να κατακτήσει τα όνειρά του..πλεόν δέχεται αδιαμαρτήρητα ό.τι του επιβάλλουν..
Δέχεται τη δυστυχία του εκούσια..την επιλέγει με τη δικαιολογία ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα....ότι είναι εγκλωβισμένος στην ίδια του τη ζωή...
Κι όμως...η ζωή δεν είναι αδιέξοδο, φίλε μου...
Εμείς την κάνουμε να φαντάζει έτσι, με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που επιλέγουμε να εμπλακούμε..
Όταν έχεις την υγεία σου..όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες...

Τα θέλω σου που σβήνουν..το χαμόγελο και η ζωηράδα σου που χάνονται στο χρόνο....η μιζέρια και η ρουτίνα που σε στοιχειώνουν..τα "παυσίπονα" που κατατρέχεις για να ξεγελάσεις πρόσκαιρα τον πόνο σου....οι φωτογραφίες που σου (Υπεν)θυμίζουν τον άνθρωπο που επέτρεψες ΕΣΥ και οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ σου να σκοτώσουν....
Πίσω από την ΕΚΟΥΣΙΑ δυστυχία σου κρύβεσαι εσύ...μην κατηγορείς τους άλλους...εσύ τους επέτρεψες να μπουν στη ζωή σου και να την ελέγξουν..εσύ επέλεξες τις καταστάσεις που σε έκαναν να νιώσεις δέσμιος...εσύ κλώτσησες τις ευκαιρίες που σου υποσχέθηκαν φτερά χωρίς κλουβί..
Εσύ λοιπόν...μην ζητάς να σε καταλάβουν..αν δεν καταλάβεις πρώτα εσύ τον εαυτό σου και τις ανάγκες του..εάν δεν ακούσεις τον παλμό σου..που εξασθενεί
Κι όταν το καταλάβεις..θα μάθεις πως ακόμα κι αν φαίνεται πως τα θέλω κοστίζουν ακριβά...η αξία τους θα είναι ανεκτίμητη,γιατί θα συνοδεύονται από το αίσθημα της ελευθερίας και της ψυχικής ευφορίας.. Φρόντισε όμως μην είναι αργά..
Επέλεξε λοιπόν...ή.....άσε να ζήσουν οι άλλοι..τη Ζωή σου...
Ειρωνεία ε;