Έλα να ''παίξουμε''

Καλώς όρισες στο κουκλόσπιτο...
Εδώ έχει πολλές κούκλες και κούκλους (;) να διαλέξεις...
Από μικρά αποκτήσαμε αυτές τις αναπαραστάσεις...Μαχόμαστε να πάρουμε την καινούργια κούκλα, κάνουμε τα πάντα για να γίνει δική μας....και όταν γίνει..παίζουμε διαρκώς μαζί της, την προσέχουμε μην σπάσει, την περιποιούμαστε και ξαφνικά....ΤΣΟΥΠ! Γίνεται μια συνηθισμένη, πλέον όχι τόσο όμορφη και ξεχωριστή, αλλά ταυτόχρονα βαρετή κούκλα που δύο εβδομάδες με ένα μήνα μετά, θα καταλήξει παρέα με τις υπόλοιπες ''βαρετές'' της παρέας...
Έτσι λοιπόν λειτουργούν οι άνθρωποι, γυναίκες, άντρες κι ας μην έπαιζαν οι τελευταίοι με κούκλες...παίζουν τώρα....
Είμαστε οι άνθρωποι του ενθουσιασμού με ημερομηνία λήξης...που τρέχουμε σαν ένα τρένο χωρίς φρένα και στο πρώτο εμπόδιο σταματάμε, κατεβαίνουμε και συνεχίζουμε με τα πόδια...για να βρούμε ένα άλλο τρένο, ίσως και πιο γρήγορο..με άλλη διαδρομή, γιατί αυτή η ''παλιά'' δεν μας συναρπάζει πλέον....
Η φράση ''ψάχνω λιμάνι να αράξω'' είναι για ΠΟΛΥ λίγους...ή για αυτούς που πάνε αργά και σταθερά και απολαμβάνουν το ωραίο, ποιοτικό παιχνίδι ή για αυτούς. τους ώριμους πλέον, που μετατρέπουν τον ενθουσιασμό σε ένταση,...δίνοντας ένταση στις στιγμές τους, που σημαίνει πως ξέρουν να τις ζουν και  κάθε φορά θα δίνουν όλο και περισσότερή για να τις απολαμβάνουν και περισσότερο......
Έτσι η ένταση θα διατηρείται αμείωτη..και οι πιθανές αυξομειώσεις δεν θα οδηγούν στη φυγή..μα στην αναζήτηση εναλλακτικής οδού... προς την ίδια κατεύθυνση...

Όλοι υπήρξαμε ένας σάκος του box...

ΝΑΙ...νομίζω πως χωρίς δεύτερη σκέψη η απάντηση από όλους μας είναι θετική...
Πίσω από αυτή τη θετική απάντηση κρύβεται η μέχρι χθες, ατεκμηρίωτη γνώμη μας " Πάντα πέφτω σε μαλάκες ή πάντα πέφτω σε καριόλες".
Όχι.. δεν είναι όλοι έτσι..γιατί προφανώς δεν τους δοκίμασες όλους και κατά δεύτερον αυτός/ αυτή που φέρθηκε έτσι σε σένα, σε κάποιο άλλο πρόσωπο μπορεί να αντέδρασε διαφορετικά.. Θα με ρωτήσεις γιατί.....Μα γιατί πολύ απλά τω καιρώ εκείνω...όπως ξεκινούν και τα ευαγγέλια...δεν είχαν  τα ψυχολογικά τους...
Όταν τα απέκτησαν από το προηγούμενο χ,ψ άτομο, τότε ΤΣΟΥΠ! είχες την τύχη-ατυχία να βρεθείς μπροστά τους....και απλά δεχόσουν συναισθηματικά χτυπήματα σαν ένας σάκος τους box..που δέχεται συνεχόμενα ντιρεκτ, κροσέ και άπερ-κατ και τα απορροφά χωρίς να αντιδρά, ενώ απλά σχηματίζει εσωτερικά βαθουλώματα..που δεν φαίνονται...μέχρι να σκιστεί ολοκληρωτικά...
Και τότε ξέρεις τι γίνεται;
Κάποια στιγμή θα βαρεθείς να είσαι πάντα σε παθητική άμυνα και στάση και θα έχεις την αξιοπρέπεια να φύγεις....μαζεύοντας από το πάτωμα τα κομμάτια σου που ράγισαν και θα κληθείς να τα ''ξανακολλήσεις''
Ωραία μέχρι εδώ...εσύ πλέον ελεύθερος/η και πληγωμένος/η....
Τι γίνεται μετά; Που πλέον κι εσύ ανήκεις σ' αυτούς που ''Δεν ξέρουν τι θέλουν", γιατί πληγώθηκαν από μια προηγούμενη υποθετική,γιατί αν ήταν πραγματική τώρα δεν θα ήσουν εδώ να κλαις τη μοίρα σου, αγάπη;
Τότε θα αναζητήσεις κι εσύ περιφερόμενος για αθόρυβους σάκους του box..;;; Θα συνεχίσεις κι εσύ αυτό το ντόμινο που θα στη συνέχεια θα καταστρέψει κάποιον άλλον και πάει λέγοντας ή θα έχεις τα κότσια και τη λογική να τα βρεις πρώτα με τον εαυτό σου, να ηρεμήσει όλο σου το είναι και στη συνέχεια να αναζητήσεις με καθαρό μυαλό αυτό που πλέον ''ΞΕΡΕΙΣ οΤΙ ΘΕΣ''...;;
Σκέψου...πριν πληγώσεις για να θεραπεύσεις τον πληγωμένο σου εαυτό....!

Αγίου Βαλεντίνου..Γιορτάζεις; ΝΑΙ..ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΤΥ ΜΟΥ

Αυτή τη γιορτή ποτέ δεν την πήρα στα σοβαρά..ίσως γιατί δεν την γιόρτασα ποτέ..παρά μόνο μια φορά και τότε άξιζε...δεν ήταν ρομάντζο και δείπνο υπό το φως των κεριών ή του φεγγαριού..ήταν μια καλύτερη έκδοση των 50 αποχρώσεων του γκρι και το γούσταρα... ;)
Από τότε όμως που επανήλθα στον κόσμο των singles...ένα σοκ το έπαθα..για αρχή πάντα...
Ήταν περίεργη η μετάβαση..ούτε να περιμένεις μηνύματα..ούτε εκδηλώσεις τρυφερότητας..ούτε αγκαλιές..ούτε τίποτα...σχεσιακό..!!
Ναι οκ...δεν είναι ωραίο..μα τότε είσαι ένα μισό που κουμπώνει με ένα άλλο..άρα είναι και πιο αδύναμος...
Τώρα είμαι ένα ολόκληρο..ατομικά...και με θαυμάζω...
Πάμε τώρα στο κυρίως θέμα...να είσαι single..και γυναίκα...
Η λέξη κλειδί είναι ότι ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ..είσαι σε μακράν πλεονεκτική θέση μόνο από το φύλο σου...
και ακόμα πλεονεκτικότερη αν ξέρεις να το υπερασπίζεσαι και να το σέβεσαι...
Υπάρχουν φορές που λες..ότι η καλύτερη εποχή είναι όταν μοιράζεσαι τον έρωτά σου και δεν σε νοιάζει τίποτε άλλο...εγώ θα σου πω..πως εξίσου καλή εποχή μπορεί να είναι και όταν είσαι ελεύθερη..και ακόμα περισσότερο ερωτεύσιμη..και μπορεί τελικά να αποδειχθεί καλύτερη από την πρώτη...
Ιδού τα επιχειρήματα:
Πρώτον δεν έχεις κάποιον να σε συγχίζει (εάν συγχίζεσαι και εύκολα δηλαδή). Έπειτα, είσαι 100% ο εαυτός σου, δεν φοβάσαι τι θα πεις, τι θα κάνεις και πώς θα το κάνεις..ή να ανησυχείς ότι δείχνεις συναισθήματα που δεν είναι εν τέλει αμοιβαία.
Από τα παραπάνω έχεις ήσυχο το κεφάλι σου λοιπόν.
Πάμε τώρα στο καλύτερο κομμάτι...
Βγαίνεις γυναικοπαρέα, ξενυχτάς, τα πίνεις, χορεύεις και γλεντάς..και ξέρεις κάτι;
Δεν δίνεις λογαριασμό πουθενά και φυσικά...αν είσαι λάτρης του φλερτ επιδίδεσαι εκεί...κάνεις τη μόστρα σου βρε παιδάκι μου
Απολαμβάνεις τα κερασμένα..γιατί κακά τα ψέματα..αυτό είναι ένα από τα ατού της γυναικείας φύσης..
Κοιτάς την πάρτυ σου...να περάσεις καλά, σαν να μην υπάρχει αύριο...
Επίσης, αν γουστάρεις την πλήρη ανεξαρτησία, θέτεις και ιεραρχείς τους στόχους σου..γιατί τότε σκέφτεσαι πιο καθαρά..κι αν είσαι καριερίστρια..είσαι τυχερή..δουλειά, γόητρο, επιτυχία,,,τρεις λέξεις που σε εξιτάρουν μόνο στη σκέψη...όλος ο χρόνος είναι δικός σου..
Η ζωή είναι δική σου...ο χρόνος και το μυαλό σου στη θέση του....
Αν βρεθεί κάποιος να το πολιορκήσει και να το ταρακουνήσει από εκεί για να σε βγάλει και από τον κόσμο των singles..μαγκιά του...
Το θέμα είναι εσύ. Ποιον κόσμο θα επιλέξεις τότε....και οι δύο έχουν την γλυκύτητά τους...αλλά διαφέρουν πολύ ;) ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ...

O τροχός γυρίζει και όταν είσαι ευτυχισμένος...

Πιάνεις πάτο..λες "δεν πάει άλλο" και τότε παρακαλάς αυτόν τον ριμαδοτροχό να σε φέρει από πάνω και όσους σε πόνεσαν να βρεθούν από κάτω...

Ας το πάρουμε τώρα αντίστροφα. Είσαι ευτυχισμένος, ερωτευμένος, πετάς στα ουράνια και όλα σου πάνε δεξιά..και οι από κάτω..ταλαιπωρούνται με το γύρισμα του τροχού...
Τότε τι; Νομίζεις ότι ο τροχός θα σε κρατά εκεί ψηλά επ' αόριστον και θα τους κοιτάς όλους αφ' υψηλού; 
Όοοοχι αγάπη μου...οι κάτω περιμένουν πώς και πώς να απολαύσουν την πτώση σου...να χαρούν με την λύπη σου, γιατί αρκετά λυπούνταν με την χαρά σου.

Συμπέρασμα: Ο τροχός θα συνεχίζει να γυρνά..να φέρνει τους πάνω-κάτω και τους κάτω-πάνω...
Η μαγκιά κατά την πτώση αλλού θα φανεί...Αν θα πέσεις με αξιοπρέπεια..αν θα ανοίξεις τις πληγές σου σιωπηρά, θα πιάσεις πάτο και θα λες ''ΑΞΙΖΕΙ''. "Αξίζει, γιατί όταν θα ξαναγεννηθώ από τις στάχτες μου θα 'μαι πιο δυνατός....όπως πάντα..όπως γίνεται κάθε φορά που πέφτω και χτυπάω"....

Κατάλαβες; Γι΄αυτό μην ποντάρεις στον παράγοντα τύχη..μα στη μαγκιά σου και στη δύναμή σου....γιατί ακόμα κι αν προσγειωθείς απότομα..κάποια στιγμή θα απογειωθείς ξανά..και τότε ξέρεις τι;
Θα νιώθεις ακόμα πιο ωραία, γιατί εσύ το κατάφερες όλο αυτό..ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ!

Οι τοξικές αγάπες δεν σε πάνε στον.....ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!

• Οι τοξικές αγάπες..δεν σε πάνε στον...ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!
  

  

  
  
  

  
  

  Ναι,υπάρχουν και αυτές...δεν τις αντιλαμβάνεσαι νωρίς...το θέμα όμως είναι να τις αντιληφθείς το συντομότερο δυνατό,για να γλιτώσετε και οι δύο...πριν φτάσετε να τραβάτε την σχέση από το μαλλιά,για να διαρκέσει περισσότερο,να τεντώνετε κ τα δύο άκρα του σχοινιού και να μην σπάει ποτέ....

  
  

  Αλλά μην πηγαίνουμε κατευθείαν στο τέλος..ας τα πάρουμε με την σειρά...
• Ειρήνη και πόλεμος,αγάπη και μίσος,ευτυχία και λύπη....αντιθετικά ζεύγη που πάντα αν ψάξεις στο βάθος,θα βρεις κάποιο κοινό,όπου θα τα κάνει,σαν ένα διάγραμμα Venn,να κολλήσουν μεταξύ τους και να μην ξεκολλάνε...Έτσι κι εσύ...κολλάς στα κοινά,ενώ στις αντιθέσεις σας εθελοτυφλείς, ή καλύτερα,προσπαθείς να τις εξαλείψεις..
• Ο ένας αποδέχεται τον άλλον,όπως είναι και προσπαθεί απλά να του μεταλαμπαδεύσει τον "χαλαρο-θετικό" τρόπο σκέψης του κ ο άλλος..προσπαθεί να δει,αυτά που προσδοκεί και προσδοκούσε από την αρχή της σχέσης....
• 

  Έτσι..τα δύο "θέλω"..συγκρούονται,μα και παθιάζονται..θέλουν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους...πνίγεσαι,πνίγομαι...μα δεν τ'αφήνουμε...θέλουμε να φτάσουμε πάτο..να καταστρέψουμε κάθε καλή ανάμνηση..

  
  

  Κ αν ένας από τους δύο ,δεν σφυρίξει τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου(γιατί σίγουρα θα υπάρξει και 2ο,όπως και παράταση),αυτό το βάλτωμα δεν θα σταματήσει ποτέ....
• Έπειτα..επιστρέφεις,ζητάς,παρακαλάς, τσαλακώνεσαι, τσαλαπατάς τον εγωισμό, που πλέον δεν έχεις και καταφεύγεις στα "οινοπνεύματα"..για να ξεχάσεις (και καλά)....
• 

  Και κάποια στιγμή...αργά ή γρήγορα...σφυρίζοντας ισοπαλία,το παιχνίδι λήγει..δίνετε τα χέρια...γιατί συμμετείχατε και οι 2 ισάξια σ'αυτό...και χάνεστε...μέχρι να ξαναβρείτε τον εαυτό σας,που χάσατε μέσα σε όλη αυτή τη διαμάχη..

  Άξιζε..πόνεσε,πονούσε,αλλά άξιζε..έμαθες πολλά..
  

  Αγάπησες κ ακόμα αγαπάς..μα προχωρώντας... το βλέπεις...η σχέση αυτή έκλεισε..δεν επιτρέπεται να ξανανοίξει..θα επιφέρει ξανά (μεγάλες) καταστροφές...
• 

  Χαίρομαι που η λογική παρενέβη κ από τις δύο πλευρές, ώστε να σώσουμε τα ωραία..ως ανάμνηση...χαίρομαι όμως που είχαμε και την ωριμότητα να απεξαρτηθούμε...Να ξέρεις πως...θα 'μαι εδώ για σένα στα δύσκολα, ως μια κοντινή, γνωστή σου...που κράτησε τις όμορφες αναμνήσεις μας....

  
  
• 
  

Selfish...lovers

Ναι, υπάρχουν κι αυτοί....
Αυτοί που αγαπάνε..συγκεκριμένα "ΜΑΣ".....αλλά....άστο!
Ίσως πετύχει σε κάποια άλλη ζωή...
Ξέρεις τι γίνεται...περνάς καλά, μέσα στην ξεγνοιασιά, έχεις την παρέα σου, βγαίνεις μεθάς, ξεχνιέσαι και τσουπ! Σου χτυπά ο έρωτας την πόρτα...έτσι...απροειδοποίητα...
Όλα καλά μέχρι εδώ...
Τι γίνεται όταν ερωτεύεσαι όμως με κάποιον που είναι ελεύθερο πνεύμα; Που η φοιτητική ζωή, τύπου βγαίνω με τα κολλητάρια από το πρωί μέχρι το βράδυ (Γιατί φίλοι αναντικατάστατοι, και ΝΑΙ....ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ...αλλά μην το παρακάνεις), δουλεύω για να τα βγάλω πέρα αυτά που τρώω τα βράδια στις εξόδους και ίσως και σε ταξίδια (ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ), για σένα θυμίζει παρελθόν, ενώ για εκείνον συνήθεια;
Που εσύ θες ναι, να έχεις τον χώρο και τον χρόνο σου και την δουλειά σου και την βολή σου και τις φίλες σου αλλά να έχεις το αγόρι σου να χαλαρώνετε, να πηγαίνετε μια βόλτα, να χουχουλιάζετε στο σπίτι και τα ΣΚ να παίρνεται το αμάξι και να χάνεστε, γιατί βαρέθηκες την καθημερινότητα...
Και να τα βρίσκει όλα ωραιά....αλλά; ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΑ...
Τόσο καιρό έμαθε να μην συμβιβάζετε..να μην καλουπώνεται...να περνάει καλά..να ρυθμίζει τον χρόνο του σύμφωνα με τα δικά του θέλω και των φίλων του και όχι με τα δικά σου.....
και τώρα έρχεσαι εσύ να του ζητήσεις ΤΙ; να διαμορφώσει το πρόγραμμά του σύμφωνα με τα δικά σου θέλω;
Όχι αγάπη μου...ΠΟΙΑ είσαι; είδες ότι δάγκασε την λαμαρίνα μαζί σου και άρχισες να ζητάς;
Γυναίκα είσαι..έχεις τα θέλω σου...αλλά ποιος σου είπε ότι όλα τα θέλω σου γίνονται υλοποιήσιμα...(ξέρω, έτσι σου έμαθαν από μικρή....μεγάλωσες σαν καλομαθημένη πριγκίπισσα κι έχεις και τα δίκια σου).
Μα τον εν λόγω κύριο...δεν τον νοιάζει...ή θα χαλαρώσεις...ή θα σε αφήσει...
Δεν θα αλλάξει τις συνήθειές του για σένα...δεν θα αλλάξει το πρόγραμμά του για σένα...θα το τροποποιήσει λιγάκι....αλλά μην περιμένεις να ζητάς και να τα πάρεις αμέσως...θα μπεις σε θέση αναμονής..θα περιμένεις..γιατί προηγούνται οι προτεραιότητες...εσύ είσαι κοντά σε αυτές..αλλά ακόμα δεν ανήκεις σε αυτές...
Δεν θα σου πει "σ'αγαπώ", "σε θέλω" , "μου λείπεις" και "πες μου τι θες και θα το κάνω"...γιατί έχει τον εγωισμό...και τα συναισθήματα καλά κρυμμένα μέσα του....
Οπότε ΜΑΘΕ....κάποιοι άντρες αγαπάνε ιδιόρρυθμα..αναρχικά, όπως λέει ο φίλος μου ο  ΜΑΖΩ....εγωιστικά και χωρίς καλούπια............. αν θες συμβιβάζεσαι..αν όχι κάνεις την καρδιά σου πέτρα..και φεύγεις.....

Στόχοι....Εμμονές και εμπόδιο ή μέσο για την ουσιαστική ''ευδαιμονία''

Δεν ξέρω τι συνέβη με μένα....αλλά είναι λες και από την μέρα που γεννήθηκα  μου δόθηκε μία λίστα με όσα πρέπει να καταφέρω στο κομμάτι ''σχολείο, σπουδές και επαγγελματική ζωή''...και δεν βρήκα ποτέ την ησυχία μου..όχι από τους άλλους...μα από τον ίδιο μου τον εαυτό...
Είμαι άρρωστη...το ξέρω...θέλω να ξεχωρίζω σε ό,τι αφορά αυτό το κομμάτι..δεν θέλω να είμαι πρώτη βαθμολογικά...μα εξουσιαστικά....θέλω αυτό που σκέφτομαι εγώ και θα το προμοτάρω...να το προμοτάρω καλύτερα από όλους γιατί θα παρουσιάσω και κάτι διαφορετικό από τους άλλους....
Ζω....όλως παραδόξως έχω απαιτήσεις και από τον εαυτό μου να διασκεδάζει και να περνάει καλά.....γουστάρει να βγαίνει...να χορεύει και μέσα σε όλα να έχει ελεύθερο χρόνο να χαζομαρεύει όπως όλοι....
Θέλω μέχρι τα 25 να έχω δυο πτυχία και ένα μεταπτυχιακό.....όχι για τα κωλόχαρτα...δεν θα θαυμάζω..τις γνώσεις που αντιπροσωπεύουν θέλω να αποκτήσω....ξέρεις γιατί; όχι για να το παίζω έξυπνη..μα με γεμίζει ..με γεμίζει γιατί αν ο Θεός ή ό,τι πιστεύεις...μου δώσει την υγεία και την ευκαιρία να ολοκληρώσω επιτυχώς αυτά τα συν δύο χρόνο..θα μου δώσει την ευκαιρία να ζήσω αυτό που κάθε μέρα με κάνει να χαμογελάω στον ύπνο μου...
Κάποιος αγαπημένος μου είπε πως ζω για να δουλεύω...μα δεν πρόλαβα να του απαντήσω πως παρά τις στερήσεις..παίρνω ζωή...από το όνειρό μου....και από ό,τι προσφέρω μέχρι τώρα...
Ξέρω..η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη..και το μόνο που καταφέρνω είναι να απαξιώνω την προσωπική μου ζωή..να την παραγκωνίζω και να μην τη ζω....ΝΑΙ..αυτή είναι θύμα των ονείρων μου..συγκεκριμένη η συναισθηματική μου ζωή...γιατί προσωπική ζωή και διασκέδαση έχω...
μα ξέρεις τι πιστεύω;
Θέλω να είμαι κύριος του εαυτού μου.......εγώ να αποφασίζω πότε θα διαβάσω..πότε θα δουλέψω..πότε θα κοιμηθώ και πότε θα πάω για δουλειά....
Να είμαι το αφεντικό ΜΟΥ.....στην Ελλάδα ζούμε..δεν γίνονται αυτά....αλλά πιστεύω πως αν το παλέψω θα το καταφέρω...γιατί λένε επίσης πως αν οραματίζεσαι διαρκώς τον εαυτό σου κάπως στο μέλλον...και πιστέψεις στο όραμα..θα το υλοποιήσεις κιόλας...και πλέον αφιερώνω και τον χρόνο που ΘΕΛΩ ΚΑΙ στο συναίσθημα......το άγχος για επιτυχία. ξέρω, ποτέ δεν θα φύγει, είναι μια αθεράπευτη ''ασθένεια''...μα θα έχω κάποιον πλάι μου..που το άγχος αυτό θα μου μετατρέπει σε δημιουργικό..θα μοιράζομαι μαζί του την επιτυχία....
Και ξέρεις κάτι; Μακάρι να τον έχω συνοδοιπόρο μέχρι να φτάσω εκεί...να απολαύσουμε μαζί τους καρπούς της....και θέλω να ξέρει..πως αν είμαι σκληρή με τον εαυτό μου...θα είμαι σκληρή και με εκείνον....
Γιατί όπως πιστεύω στον εαυτό μου..πιστεύω και σε εκείνον....
Αν έχεις αντοχές να μου δίνεις ενέσεις συναισθήματος στην φορτική καθημερινότητά μου..θα τις δεχτώ με ευχαρίστηση................!!
Σκέφτηκες ποτέ γιατί εμμένω σε αυτό το όνειρο με τόσο ''ιδρώτα''; Γιατί αυτό το όνειρο είναι ο δρόμος και για άλλα όνειρα..λιγότερο βαρετά και περισσότερο ξένοιαστα....

Μέχρι τότε...ευχαριστώ την οικογένεια μου για την συναισθηματική και υλική της υποστήριξη σε κάθε μου αντίστοιχο βήμα..και εκείνον..τον μυστήριο τύπο..που εννέα μήνες τώρα αντέχει το ψώνιο μου, την περιέργειά μου...και εμένα...

Μια άγνωστη.........