Είμαστε κι εμείς που.. ..

Είμαστε κι εμείς που αντί να ψάχνουμε το άλλο μας μισό.. Ψάχνουμε να κατακτήσουμε την πλήρη ανεξαρτησία μας.. Να μας εξασφαλίσουμε ένα ευοιωνο μέλλον σε μια Ελλάδα της κρίσης και μετά να χτισουμε σχέσεις και παντρειες...
Αν δεν μπορείς να ζήσεις ανεξάρτητος, δεν θα μπορέσεις να είσαι ένα ολόκληρο από  μονος σου.. Πάντα θα εξαρτάσαι από ένα άλλο μισό που όταν θα φεύγει, θα σε κάνει να χάσεις πάλι τις ισορροπιες σου και να ξαναθυμηθεις τους στόχους που εγκατέλειψες για να ζήσεις την προσωπική σου ευτυχία.
Και κάθε φορά θα βλέπεις τον ίδιο κύκλο να επαναλαμβανεται... Και τους στόχους σου να μενούν πίσω..
Φτου κι από την αρχή...
Δεν είπα να γίνεις καριεριστας που δουλεύει ολημερις και οληνυκτις...
Δεν αρέσει σε όλους αυτό... Το ξέρω...
Ειναι δύσκολο να ζεις τις περισσότερες ώρες εργαζόμενος, αντί να πίνεις καφεδιες αραζοντας με τους φίλους σου.
Είναι δύσκολες όμως οι εποχές... Δύσκολοι οι άνθρωποι και η κρίση έχει εισβάλλει παντού... Μυαλά, δουλειές, ψυχές..
Αλλά φίλε μου αν δεν μπορέσεις να σταθείς μόνος στα πόδια σου.. Πώς θα μπορέσεις να στηρίξεις άλλον έναν και να εξασφαλίσεις ενα κοινό μέλλον για "δύο";
Ο μόνος σταθερος παράγοντας κάθε πρωί που ξυπνάς είναι ο ίδιος σου ο εαυτός..
Στήριξε τον... Καντον ανεξάρτητο.. Αγαπησε τον και όταν καταφέρεις να χτίσεις για έναν... Τότε είσαι έτοιμος να χτίσεις και για δύο.. Όχι από ανάγκη.. Αλλά από επιλογή.. Από ελεύθερη βούληση 

Έλα να σου πω τι μου έμαθαν οι σχέσεις..

Σχέσεις.. Άλλοι λένε χαμένος χρόνος και λάθος άνθρωποι.. Πράξεις που μετανιωσαμε και συμπεριφορές που έπρεπε  να προσφέρουμε αλλού για να εκτιμηθουν.
Εγώ θα πω σχέσεις, τα καλύτερα μαθήματα που πήραμε, οι πιο έντονες και πιο ειλικρινείς στιγμές σε χαρά και πόνο.
Τίποτα πιο ειλικρινες απο τις πρώτες στιγμές και τιποτα πιο επώδυνο από τις τελευταίες.
Αν είσαι τυχερός πέρα από μαθήματα για μελλοντική χρήση, θα αποκτήσεις και μαθήματα αυτοβελτίωσης.
Εγώ ήμουν από τους τυχερούς ανθρώπους... Απέκτησα κι αυτό το μάθημα.
Έμαθα πως κάθε άνθρωπος ακόμα κι αν συγκλινει σε κάποια χαρακτηριστικά με τους άλλους, πάντα θα διατηρεί το ανεξηγητο των αντιδράσεων.
Μην κάνεις το λάθος να μην προσφέρεις, επειδή ξέρεις πως δεν θα λάβεις..
Καλώς ή κακώς ελάχιστοι άνθρωποι εκτιμούν, δίνουν και δίνονται. Αλλά η καλύτερη μορφή αγάπης είναι αυτή που νιώθεις βλέποντας τον εαυτό σου να εξελίσσεται προσφέροντας στον άλλον... Φεύγοντας με άδεια χέρια.. Φεύγεις με γεμάτη καρδιά.. Όχι επειδή στην γέμισε ο άλλος, αλλά ο ιδιος σου ο εαυτός.
Αν λοιπόν βγεις σοφός από αυτές τις "λάθος επιλογές"  που λένε οι άλλοι, σημαίνει πως έχεις μάθει και τα παρακάτω.
Να μην χάνεις χρόνο εξηγώντας συμπεριφορές, να μην χάνεις τα βράδια σου πίσω από ενα γιατί, να μην ανεχεσαι τοξικες συμπεριφορές και συμπεριφορές που σε αδειαζουν, να κάνεις το λάθος να πιστεύεις πως δεν υπάρχει κάτι που μπορεί  να "κουμπωσει" μαζί σου,  μένοντας έτσι σε κάτι μέτριο και χλιαρό, να περιμένεις από τον άλλον συμπεριφορές που θα εκδηλωνες και εσύ, να προσδοκεις (πολλές φορές οι βυθισμενες προσδοκίες μας απογοητευουν και όχι οι άνθρωποι),  να μην θεωρεις ποτέ δεδομένη την αγάπη καποιου(μπορεί να είναι ενθουσιασμός με εκδηλωσεις αγάπης), ο έρωτας είναι εγκεφαλικος και ελάχιστοι οι μονογαμικοι, διότι ελαχιστοι και οι εγκεφαλικοι.
Αν έμαθες λοιπόν όλα αυτά θα συνεχίσεις να ζεις κάθε έντονη στιγμή που έχει να σου προσφέρει η κάθε "σχέση",  όσο σύντομη και να 'ναι..
Κι αντί να σε αδειάζει... Θα σε γεμίζει με μαθήματα...
Και θα σε βελτιωνει..
Ακομη κι αν οι άλλοι χρειάζονται το χρόνο τους για να οδηγηθουν στην αυτοβελτιωση.

Να ξέρεις τι αξίζεις

Τον χρυσό μπορούν να τον εκτιμήσουν...την αξία σου όμως;

Αναρωτήθηκες ποτέ τι αξίζεις και πως πολλές φορές σε εκτίμησες λιγότερο από την πραγματική σου αξία;

Σκέφτηκες πως επέτρεψες σε άτομα να θέσουν εκείνα την "υποκειμενική σου αξία" και εσύ απλά την δέχτηκες ακούσια στην προσπάθειά σου να τους κρατήσεις στη ζωή σου;

Έκατσες να σκεφτείς πόσες σωστές συμπεριφορές θυσίασες μπροστά στις λάθος που έλαβες;

Πόσα "Δεν ξέρω τι θέλω" ανέχτηκες, ενώ εσύ ήξερες τι θες και τι ζητούσες από τη ζωή σου;

Πόση ηρεμία έχασες από τη ζωή, το μυαλό σου και τα βράδια σου να σκέφτεσαι για λάθη που δεν έκανες και για ελαττώματα που οι άλλοι σε έκαναν να νομίζεις πως έχεις;

Σκέφτηκες απλά πως όταν ανέχεσαι συμπεριφορές που σε μειώνουν, εμποδίζεις αυτές που θα σε εξύψωναν να έρθουν;

Όλοι οι άνθρωποι αξίζουμε πολλά...αλλά όχι για όλους και με όλους...

Αξίζουμε πολλά μα την αξία μας δεν χρειάζεται να την επιβάλλουμε..όσοι επιθυμούν θα την εκτιμήσουν...όσοι πάλι ζορίζονται, δεν χρειάζεται να τους αποδείξεις τίποτα..άσε τους να δουν τη σαπίλα που υπάρχει τριγύρω και την παράνοια και θα την εκτιμήσουν ετεροχρονισμένα...

Αλλά τότε θα είναι δύσκολο να δεχτείς ετεροχρονισμένες εκτιμήσεις...γιατί ξέρεις ποιος είσαι και ξέρεις πως σε εκτίμησαν γιατί δεν βρήκαν κάτι καλύτερο...που εσύ επιβεβαίωνες πριν κάνουν την τσάρκα τους και το επιβεβαιώσουν από μόνοι τους.

Μην λυπάσαι...

Ελάχιστοι εκτίμησαν τη σωστή στιγμή...μα αυτοί ήταν που ήξεραν τι να σου προσφέρουν.

Ελάχιστοι είναι που θα σου μάθουν να εκτιμάς τον εαυτό σου.

Κάποιοι θα έρθουν στη ζωή σου απλά για να σου μάθουν πως αξίζεις πολλά και μετά θα φύγουν, κάποιοι πάλι θα έρθουν για να σε φτάσουν στο μηδέν της αυτοεκτίμησης και κάποιοι άλλοι θα στο αποδεικνύουν ότι αξίζεις κάθε μέρα και θα μείνουν...ΕΣΥ όμως είσαι αυτός που οφείλεις να στηριχτείς στα πόδια σου και στα μυαλά σου.

Όταν μάθεις καλά τι αξίζεις θα ξέρεις και πότε να φύγεις...θα ξέρεις πως το να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι είναι απλά χαμένος χρόνος...ο καθένας θα το καταλάβει στο χρόνο του...είτε αυτός ο χρόνος είναι το "ΑΡΓΑ", είτε το "ΕΓΚΑΙΡΑ".

Πίσω από έναν δυναμικό άντρα βρίσκεται μία ισορροπημένη γυναίκα, πίσω από μία δυναμική γυναίκα κρύβεται μια αυτόνομη οντότητα.

Πρόσφατα άκουσα μία συζήτηση πως ο έρωτας μπορεί να σε κάνει να παρεκκλίνεις των στόχων σου και διαφώνησα καθέτως.

Αυτό συμβαίνει όταν ανήκεις στην κάστα των ανθρώπων που αναζητούν το άλλο τους μισό και δεν αποτελούν από μόνοι τους ένα ολόκληρο ή ανήκεις σε αυτούς που επέλεξαν στη ζωή τους ένα τοξικό άτομο που αντί να τους δίνει διάθεση για ζωή, τους την αφαιρεί.

Αν κάποιος άνθρωπος από μόνος του μπορεί να αγγίξει το 100% των δυνατοτήτων του, με έναν ακόμη συνοδοιπόρο, μπορεί να το ξεπεράσει.

Αυτό το μυστικό το αντιλήφθηκαν ελάχιστοι μεν, αλλά πετυχημένοι δε, άνδρες, που κατανόησαν πως το να επιλέξουν μια ισορροπημένη, ανεξάρτητη, δυναμική γυναίκα μπορεί να τους κορυφώσει στην καριέρα και στην ζωή τους.

Από την άλλη τι γίνεται με τις δυναμικές καριερίστριες, που φέρουν και τον τίτλο της Γυναίκας; 

Μήπως δεν αντιλήφθηκαν το ίδιο;

Κι όμως αυτές το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα, όμως ελάχιστοι πίστεψαν σε αυτές.

Έκριναν πως μια γυναίκα δεν μπορεί να αποδίδει σε όλους τους τομείς, να λειτουργεί σαν άντρας στην καριέρα και στη λογική και σαν γυναίκα στο κρεβάτι και στην δημιουργία οικογένειας. Την θεώρησαν ως μια καλή διαφήμιση, γι' αυτό κυρίως την απέφευγαν, αντί να την θεωρούν πρόκληση, ή όταν πίστευαν σε αυτήν, αδυνατούσαν να την διαχειριστούν και να ζητούν περισσότερο χρόνο και προσοχή.

Γι'αυτό λοιπόν οι περισσότερες καριερίστιριες δεν ανελήχθηκαν κρατώντας το χέρι κάποιου, αλλά μόνες τους, πατώντας γερά στα πόδια τους.

Μπορεί να μην μπορούν να σου προσφέρουν ατέλειωτο χρόνο επικοινωνίας και συνεχόμενη φυσική παρουσία στη ζωή σου, μα μπορούν να σου προσφέρουν ζεστασιά και ηρεμία στον ελεύθερό τους χρόνο, γιατί αυτό που ζητάνε και οι ίδιες είναι ηρεμία, το αντίθετο της γκρίνιας. Ζητάνε μία αγκαλιά όταν αυτό είναι εφικτό, ζητάνε κάποιον να είναι παρών στη ζωή τους ακόμα και χωρίς τη φυσική του παρουσία, κάποιον που να μοιράζονται την καθημερινότητά τους, ξεχνώντας τα προβλήματά τους, κάποιον που να έχει την ίδια τρέλα τις στιγμές που μπορούν να ξεφύγουν από την ρουτίνα.

Κι αν αυτός ο κάποιος θελήσει να τους προσφέρει κι ένα πιάτο ζεστό φαγητό που θα συνοδεύει τις πείνες τους στη δουλειά, πολύ ευχαρίστως... :Ρ

Τις θεωρούν τις πιο επικίνδυνες γυναίκες...κι όμως είναι οι πιο απλές...

Welcome to PARANOIA

Από μωρό με το κλάμα σου έμαθες να ζητάς αυτό που ΘΕΛΕΙΣ...μεγαλώνοντας έμαθες ότι δεν γίνεται να έχεις πάντα αυτό που θέλεις..και στην ενηλικίωσή σου...αποφάσισες να θάψεις τα περισσότερα θέλω σου και να τα θυσιάσεις στο βωμό της καθημερινότητας και των ανθρώπων που ΘΕΛΟΥΝ να σε καλουπώσουν...
Ένας άνθρωπος, που παλιά έβραζε το αίμα του να διεκδικήσει και να κατακτήσει τα όνειρά του..πλεόν δέχεται αδιαμαρτήρητα ό.τι του επιβάλλουν..
Δέχεται τη δυστυχία του εκούσια..την επιλέγει με τη δικαιολογία ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα....ότι είναι εγκλωβισμένος στην ίδια του τη ζωή...
Κι όμως...η ζωή δεν είναι αδιέξοδο, φίλε μου...
Εμείς την κάνουμε να φαντάζει έτσι, με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που επιλέγουμε να εμπλακούμε..
Όταν έχεις την υγεία σου..όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες...

Τα θέλω σου που σβήνουν..το χαμόγελο και η ζωηράδα σου που χάνονται στο χρόνο....η μιζέρια και η ρουτίνα που σε στοιχειώνουν..τα "παυσίπονα" που κατατρέχεις για να ξεγελάσεις πρόσκαιρα τον πόνο σου....οι φωτογραφίες που σου (Υπεν)θυμίζουν τον άνθρωπο που επέτρεψες ΕΣΥ και οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ σου να σκοτώσουν....
Πίσω από την ΕΚΟΥΣΙΑ δυστυχία σου κρύβεσαι εσύ...μην κατηγορείς τους άλλους...εσύ τους επέτρεψες να μπουν στη ζωή σου και να την ελέγξουν..εσύ επέλεξες τις καταστάσεις που σε έκαναν να νιώσεις δέσμιος...εσύ κλώτσησες τις ευκαιρίες που σου υποσχέθηκαν φτερά χωρίς κλουβί..
Εσύ λοιπόν...μην ζητάς να σε καταλάβουν..αν δεν καταλάβεις πρώτα εσύ τον εαυτό σου και τις ανάγκες του..εάν δεν ακούσεις τον παλμό σου..που εξασθενεί
Κι όταν το καταλάβεις..θα μάθεις πως ακόμα κι αν φαίνεται πως τα θέλω κοστίζουν ακριβά...η αξία τους θα είναι ανεκτίμητη,γιατί θα συνοδεύονται από το αίσθημα της ελευθερίας και της ψυχικής ευφορίας.. Φρόντισε όμως μην είναι αργά..
Επέλεξε λοιπόν...ή.....άσε να ζήσουν οι άλλοι..τη Ζωή σου...
Ειρωνεία ε;

Στο "Σχεδόν" του δεν ευτύχησε ποτέ, κανείς

Ένας άνθρωπος εγκλωβισμένος στις σκέψεις του, ίσως και στο παρελθόν του.....

Ώρες ώρες κατακτά το νόημα της ζωής "σχεδόν" , γιατί του κατέθεσαν χρόνο, ψυχή και σώμα τις στιγμές που "δεν ήξερε τι ήθελε"...μα τις περισσότερες στιγμές βυθίζεται ξανά σε λήθη και σε σκέψεις που τον "χαλάνε".

Γιατί βασανίζεσαι όμως άνθρωπε;

Γιατί προσπαθείς τα "φωναχτά θέλω" σου να τα θάψεις σε ένα "δεν ξέρω τι θέλω";

"Δυστυχώς" για 'σένα ξέρεις έντονα τι θέλεις και απλά φοβάσαι να το ακολουθήσεις...φοβάσαι μην χτιστούν μπροστά σου νέες φυλακές.

Να ξέρεις όμως πως όσοι υποθετικά δεν ήξεραν τι ήθελαν, έχασαν πολλά...Και η πολυτιμότερη απώλειά τους ήταν ανθρώποι και στιγμές που συνδέονταν με τους ανθρώπους αυτούς..γιατί ενώ εκείνοι ήξεραν ότι ήθελαν να προσφέρουν ψυχική  ελευθερία και ένα διαρκές χαμόγελο στο πρόσωπό τους.. οι άλλοι φοβήθηκαν την ιδέα της ευτυχίας και προτίμησαν το "Σχεδόν" τους..νόμιζαν πως υπάρχουν τα ψιλά γράμματα που εγκυμονούν κινδύνους..."Δεν γίνεται να'ναι τόσο τυχεροί κι η ευτυχία να έρθει τόσο ξαφνικά να τους χτυπήσει την πόρτα..""την ευτυχία την κυνηγάς, σέρνεσαι από πίσω της" σκέφτηκαν λαθεμένα κι έτσι τρόμαζαν και τους έδιωχναν, επικαλούμενοι την άγνοια των επιθυμιών τους...κι όμως μετά μάθαιναν πως τα λάθη αυτά αποτελούν ένα γερό μάθημα..αλλά δεν γυρνάνε πίσω για να τα διορθώσεις...

Αυτό που ΗΘΕΛΑΝ όμως ΗΞΕΡΑΝ πως ήταν τρυπωμένο στο μυαλό τους..στις σκέψεις τους...κι από τις σκέψεις μας δεν μπορούμε να ξεφύγουμε...οι σκέψεις δεν κρύβονται.

Όπως δεν κρύβονται κι οι άνθρωποι κι αυτά που νιώθεις γι'αυτούς, όσο κι αν θέλεις να σε ξεγελάσεις.

Μπορείς να συνεχίζεις να βαφτίζεις διαφορετικά αυτά που νιώθεις......μα την απάντηση την ξέρεις ήδη μέσα σου....για το πως λέγεται αυτό....

Κι ας σε τρομάζει τόσο...ώστε να θες να το απαρνείσαι μέρα με τη μέρα, επιζητώντας το "λίγο" από το πολύ.

Είναι μικρή η ζωή για αρνητικές σκέψεις, φόβους και καταπιεσμένα συναισθήματα. Είναι μικρή η ζωή για να αρκείσαι στο "λίγο"..στο "σχεδόν" και στο "δεν ξέρω"..η γνώση των επιθυμιών σου και η επιδίωξή τους είναι ευτυχία.

Κι αν ρωτήσεις εμένα..θα σου πω πως ένα χρόνο τώρα έμαθα να ζω σαν πουλί που ανοίγει τα φτερά του και σαρώνει ό.τι του κερδίζει την καρδιά και το μυαλό..ό.τι του προσφέρει χαμόγελο..σαν πουλί ελεύθερο στο μυαλό και στην καρδιά..που γοητεύεται από εκεί που το επιθυμούν έντονα και θέλουν να το κρατήσουν...μα επιθυμεί να φύγει από εκεί που το διώχνουν πεισματικά..αφήνοντας μόνο λίγα από τα φτερά του...σαν στίγματα για τις στιγμές που πέρασε εκεί...

Μεγάλο το λογίδριο....πολλές οι σκέψεις ...με τα θέλω να φωνάζουν...μα λίγοι,φίλε μου, ευτύχησαν στο "Σχεδόν" τους...γιατί στο μέτριο δεν άντεξε ποτέ κανείς για πάντα. ΣΧΕΔΟΝ..ΠΑΝΤΑ..Οξύμωρο ε;

Αν δεν φορέσεις τα παπούτσια μου, δεν θα νιώσεις τον "ρυθμό" μου

Με βλέπεις να  χαμογελάω, θαυμάζεις την τρέλα μου και την όρεξή μου για ζωή και ίσως θεωρείς πως η ζωή μ'αγαπά και μου φέρεται με φροντίδα, για να χαμογελάω ακόμη.
Κι όμως..τα πιο χαμογελαστά παιδιά είναι αυτά που πέρασαν και περνούν πολλά..που έξω θα τα δεις να χαμογελούν και δεν θα σε αφήσουν να καταλάβεις τι περνούν όταν επιστρέψουν στους τέσσερις τοίχους της ζωής τους.
Αυτό θα το κάνουν σε λίγα άτομα, σε άτομα που τους έδειξαν ότι μπορούν να βασιστούν επάνω τους...να τους ακούσουν και να τους καταλάβουν.
Είναι τιμή σου αν σου ανοιχτεί ένα τέτοιο άτομο...σημαίνει πως κατάφερες να το ξεκλειδώσεις και να δεις όλο το κόσμο μέσα του..έτσι θα  κερδίσεις κι εσύ πολλά..Αν είσαι έξυπνος, θα μάθεις από τα μαθήματά του και θα δεις το πραγματικό νόημα της ζωής..τι σημαίνει να ΖΕΙΣ πραγματικά, αντί να περιμένεις γονατισμένος, τις δυσκολίες να περάσουν.
Μέχρι τότε μπορείς να με βλέπεις απλά ως το χαμογελαστό παιδί.
Δεν μασάω..πάντα θα χαμογελάω..ακόμη κι αν η ζωή μου μέλλεται σύντομη θα ξέρω πως την έζησα χαμογελώντας...