Δεύτερες ευκαίριες....

Δεν είναι κανόνας...ξέρω...υπάρχουν και εξαιρέσεις...και οι εξαιρέσεις πάντα αναιρούν τον κανόνα!
Μα πλειοψηφικά έτσι αποδεικνύεται..πως εάν κάποιος-α σε πληγώσουν μια φορά...θα έρθει κι η επόμενη, αλλά η επόμενη θα πονάει περισσότερο...γιατί ενώ την πρώτη φορά η καρδιά σου θρυψαλιάστηκε και στη συνέχεια προσπάθησε να ενώσει τα κομμάτια της με τον καιρό, για να αρχίσει πάλι να ''χτυπά'' και να αισθάνεται...
την επoμένη οι πληγές που φαινομενικά είχε επουλώσει θα ''ανοίξουν'' περισσότερο..... στην ανάμνηση των παλιών...
και τότε αναρωτιέσαι...αξίζει τελικά να δίνεις μια δεύτερη ευκαιρία;
Αξίζει να ζεις με τον φόβο...μήπως...ζήσεις κάτι σε επανάληψη;
Να δίνεις το ''εισιτήριο'' της καρδιάς σου στο άτομο που σε πλήγωσε;

Αν και δεν συμφωνώ με τις δεύτερες ευκαιρίες, έχω μάθει να τις δίνω όταν το θέλω...και όταν νιώθω πως θα το ζήσω σαν να είναι η πρώτη φορά και όχι η δεύτερη  κατ' επανάληψη...γιατί αν ζω με τον φόβο....και υποσυνείδητα το έχω τελειώσει μέσα μου...αργά η γρήγορα η δεύτερη ευκαιρία θα αποδειχτεί ατελέσφορη..και όχι γιατί θα φταίει ''ο άλλος''..αλλά εγώ...με την προκατειλημμένη μου στάση απέναντί του...
Εάν τελειώνεις κάτι μέσα σου και στο μυαλό σου..αργά ή γρήγορα θα τελειώσει και στην πραγματικότητα γιατί θα σε χειραγωγούν οι σκέψεις σου και ο φόβος σε κάθε σου κίνηση...
Σκέψου πως η ζωή σου έχει δώσει δεύτερες ευκαιρίες...εσύ γιατί να μην δώσεις σε άτομα που την αξίζουν;
Μετά από μια πληγή, η καρδιά σου και ο οργανισμός σου θωρακίζονται...
έτσι και οι σχέσεις....μπορεί τελικά να αποδειχτούν πιο δυνατές την επόμενη φορά που θα ''τις δοκιμάσεις''..
Το μόνο που χρειάζεται; Αμφίδρομη θέληση!!!

Bad timing...

Δεν υπάρχουν ''σωστοί'' και ''λάθος'' άνθρωποι...Παρά μόνο BAD TIMING

Κι έρχεται η ώρα να ''πληρώσουν'' άλλοι αντί αυτών που πραγματικά ευθύνονται για το δηλητήριο που στάζει αργά από την πληγωμένη σου καρδιά...Γιατί ερωτεύτηκες και σε πλήγωσαν, γιατί εμπιστεύτηκες και σε πρόδωσαν, γιατί αφέθηκες και σε άφησαν...Τότε πιστεύεις πως όλα τελείωσαν..πώς δεν θα ερωτευτείς ποτέ ξανά (δεν ΠΡΕΠΕΙ  τουλάχιστον) και πως το ρητό ''ο έρωτας με έρωτα περνάει'' είναι μια μπαρούφα, καθώς ο επόμενος θα είναι απλά το εξιλασθήριο, για σένα ΘΥΜΑ.

Στην περίπτωση αυτή, σε αυτό το Timing, θα είσαι εσύ το ΛΑΘΟΣ άτομο για κάποιον, όπως ήταν ο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ, για σένα...

Ζούμε στην εποχή του Facebook...του διαδικτυακού κρυφτού..που πάντα εικονικά περνάμε τέλεια και στην πραγματικότητα είμαστε σκατά (ουπς!)...γιατί εάν ήμασταν όντως τόσο τέλεια..δεν θα είχαμε την ανάγκη να το προβάλουμε κιόλας...

Παίζουμε κρυφτούλι...με τον εαυτό μας...με τους άλλους...με τα ΘΕΛΩ μας...κια έχουμε μάθει να παίζουμε ''παιχνιδάκια'' , να φτύνουμε για να κολλήσουν, να το παίζουμε δήθεν...ΜΑΛΑΚΙΕΣ...πού πήγε η ειλικρίνεια, η μπέσα και οι ξεκάθαρες κουβέντες;

Ξεπουλάμε το σταθερό και ουσιαστικό, για το πρόσκαιορ που θα μας προσφέρει στιγμιαία ηδονή.

ΓΙΑΤΙ; Γιατί έτσι μάθαμε...γιατί δεν θέλουμε να αφεθούμε και να πληγωθούμε ξανά...

Τότε γιατί η ώρα κυλάει μπροστά και δεν σταματά;

Γιατί οι μέρες και ο χρόνος αλλάζουν;

ΓΙΑΤΙ σου δείχνει πως η ζωή προχωρά κι αυτή με τη σειρά της μπροστά.

Θα περάσουν πολλοί άνθρωποι από τη ζωή σου, αληθινοί και μη..που εσύ απλά θα τους κλείνεις την πόρτα στα μούτρα ή θα τους βάζεις σε σειρά προτεραιότητας, γιατί απλά δεν νιώθεις έτοιμος/η και θα μένεις σε στασιμότητα...αφήνοντας τη ζωή σου να κυλά ανούσια και η αμφιβολία να την δηλητηριάζει καθημερινά....Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν έχουμε μάθει το πραγματικό νόημα της λέξης ''ΕΥΚΑΙΡΙΑ''.

Σε κάθε τι έχουμε μάθει να βάζουμε ταμπέλες...''ΓΚΟΜΕΝΟΣ-ΦΙΛΟΣ'' 

Δεν δίνουμε ευκαιρία να εξελιχθεί φυσικά μια ΓΝΩΡΙΜΙΑ..

Από μία Γνωριμία,χωρίς ταμπελάκι....θα κερδίσεις σίγουρα κάτι...ακόμα και το πιο μικρό...

Είμαι 22 χρονών αλλά κατάλαβα πως ο έρωτας δεν έρχεται κεραυνοβόλα... Ό,τι έρχεται μ' αυτόν τον τρόπο είναι η έλξη...το πάθος...ο ενθουσιασμός. Και μετά; Μετά το ξενέρωμα...αν δεν υπάρξει ο αμοιβαίος ΣΩΣΤΟΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ.

Ο έρωτας είναι εγκεφαλικός......

Όσοι καταφέρουν έξυπνα να ''μιλήσουν΄' στο μυαλό σου , θα μιλήσουν αργά ή γρήγορα και στην καρδιά σου...Όταν κυριαρχείς στο μυαλό κάποιου, μπορεί να κυριαρχήσεις το κορμί και την καρδιά του...

Τότε ξεκινά το ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ...

Τότε είσαι έτοιμος/η να επικεντρωθείς στο άτομο που σου προσφέρει ''ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ'' κι αν αποδειχτεί στο τέλος ακατάλληλο, τότε θα φταίει η ΧΗΜΕΙΑ...και όχι πλέον το Timing...γιατί εσύ την ευκαιρία την άδραξες...προσπάθησες...δοκίσαμασες..μα απλά δεν σου βγήκε.......

Τυχαίνουν αυτά.....

Fifty shades of Grey....

Δεν νομίζω να μην έχετε δει ή έστω ακούσει για την ταινία όπου τα 2/3 του πληθυσμού παγκοσμίως μιλούν γι' αυτήν και επίσης έχουν διαβάσει τα ομώνυμα βιβλία...
Anyway....κι ενώ πας να δεις την ταινία που έχει ''προκαλέσει'' και ''αναστατώσει'' τον μισό πληθυσμό, με αρχικό ερέθισμα το αμφιλεγόμενο βιβλίο με τις άκρως τολμηρές, σαδομαζοχιστικές περιγραφές και περιμένεις να πάρεις καμιά ''Juicy'', πιπεράτη ιδέα ( ή έστω να τις συγκρίνεις με τις δικές σου,τάχα, τολμηρές) και να τις δοκιμάσεις με τον/την παρτενέρ σου..φτάνεις στο σημείο να προβληματιστείς(!)
Γιατί να μου συμβεί κάτι τέτοιο; Πας να χαλαρώσεις και όχι να πονέσει το μυαλό σου από τις σκέψεις....
Από τα 125' προβολής της ταινίας τα 100' πρώτα λεπτά δήλωνα προβληματισμένη και τα υπόλοιπα 25' ξενερωμένη.
Να αρχίσω από τις αντιδράσεις της πρωταγωνίστριας...που με το πρώτα άγγιγμα του κυρίου Grey...ήταν λες και της άναβες την πυρασφάλεια; Που θεωρητικά ήταν η πρώτη της φορά και τους βγήκε με την μία, ναι...χωρίς καν προκαταρκτικά.... Ή από τις εκρήξεις σαδομαζοχισμού που γινόταν απλά για την ευχαρίστηση του ενός, και μόνο, και  όχι κατά τη διάρκεια του ερωτικού παιχνιδιού...αλλά σε ανύποπτο χρόνο ...χωρίς καν να ''ανάβει'' τον ίδιο το θεατή, αλλά όπως φαινόταν και τους ίδιους τους ''ήρωες''.....
Ναι, το παραδέχομαι....είναι φοβερά ερεθιστικό να έχεις δύναμη στα χέρια σου και να καλείσαι να ''διδάξεις'' και να χειραγωγήσεις μία πρωτάρα...και να την μυήσεις σε σεξουαλικά παιχνίδια που αποτελούν ταμπού για την κοινωνία...έτσι το έβλεπε ο κύριος Grey....
Η πρωτάρα ''Αna'' πάλι από την πλευρά της ...ερωτεύεται την δύναμη...την εξουσία που έχει ο κύριος Grey...και μπορεί να ασκήσει πάνω της...να της επιβληθεί..και να της προσφέρει υλικά και σωματικά πράγματα που δεν είχε φανταστεί ποτέ της...
Πέρα από δύναμη και εξουσία όμως από τον κύριο Grey...ζητάει και συναισθήματα, ρομαντισμό...κάτι που ο κύριος Grey της δηλώνει εξ αρχής πως δεν μπορεί να της προσφέρει...και εκεί ξεκινά ο προβληματισμός μου....
Ένιωσα να ταυτίζομαι με τον πρωταγωνιστή (!) ..Προέβαλε πλευρές του ''εγώ'' μου, αλλά και πλευρές που θα ήθελαν οι γυναίκες από τον ''άλλον'', δηλαδή εξουσία, τζεντλεμανιλίκι και έντονο βλέμμα και έντονο σεξ....ω ναι..τι άλλο μπορεί να ζητήσει μια γυναίκα; (ας πούμε αυτά είναι λίγα!)
Γιατί όμως είδα μια αντανάκλαση του ''εγώ'' μου στον ήρωα;
Θα σου απαντήσω δια της περιγραφής του χαρακτήρα του και θα καταλάβεις...
Είναι ένας άνθρωπος που δηλώνει στην παρτενέρ του...αθεράπευτα βιτσιόζος-σαδομαζοχιστής και σκοτεινός και καθόλου ρομαντικός (εάν και οι κινήσεις του αντιφάσκουν ανά διαστήματα) και πως δεν μπορεί να δεσμευτεί...να αγαπήσει...γιατί έτσι έμαθε...έτσι τον έμαθαν θα συμπληρώσω εγώ!
Προειδοποιεί...ΠΡΟΣΟΧΗ είμαι ΚΙΝΔΥΝΟΣ...κι όταν δει την άλλη να δένεται φροντίζει να ..την κάνει να φύγει οικειοθελώς...τρομάζοντας την..δείχνοντάς της μια πιο σκοτεινή πλευρά του εαυτού του..να τον μισήσει και να φύγει πριν είναι αργά...προτού πληγωθεί...
Αν νιώσεις πράγματα γι' αυτόν...θα πληγωθείς...
Δεν το θέλει...γιατί Σε νοιάζεται...γι' αυτό σε προειδοποιεί να το βάλεις στα πόδια, διαφορετικά ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΩΣ, θα αποδεχτείς τις συνέπειες, αυτά τα ψιλά γράμματα του άτυπου συμβολαίου με τους άγραφους κανόνες, που γνωρίζεις εξ' αρχής και καλείσαι να τους τηρήσεις...
Η καρδιά του χτυπάει σε ρυθμούς πολικού ψύχους...αν τις αυξήσεις και τους κάνεις πιο έντονους ..όχι από σεξουαλική επαφή...αλλά από αισθήματα..θα φοβηθεί...θα σε προστατέψει, διώχνοντάς ΣΕ μακριά (!)
Γιατί είναι εθισμένος στην εξουσία και στον έλεγχο...θέλει να έχει το έλεγχο του μυαλού και του κορμιού σου...κάθε στιγμή...ακόμα κι όταν δεν είναι κοντά σου!
Κι αν το μυαλό και το κορμί του εξουσιαστούν από ...αισθήματα..ταράσσεται...είναι κάτι ξένο γι' αυτόν...το τείχος της καρδιάς του αρχίζει να γκρεμίζεται...
Η λογική είναι κυρίαρχος της καρδιάς του...μπορεί να κλονίσεις την ισορροπία αυτή και να γκρεμίσεις το τείχος; 
Αν μπορείς........σε παραδέχομαι!

Epicurus, Ethics, The healing of the soul

Η σάρκα βέβαια δεν δέχεται όρια στην ηδονή και ο χρόνος που την προξενεί είναι άπειρος, ο νους, όμως, αφού κατανόησε λογικά το σκοπό και τα όρια της σάρκας και διέλυσε τον φόβο προς την αιωνιότητα, ετοίμασε την τέλεια ζωή και δεν έχει πλέον ανάγκη τον άπειρο χρόνο.Δεν απέφυγε ωστόσο την ηδονή, ούτε, όταν οι περιστάσεις οδηγούν στην έξοδο μας από την ζωή, φεύγει από αυτήν σαν να της έλειπε κάτι για να είναι τέλεια.
Επίκουρος Ηθική, Η θεραπεία της ψυχής

The flesh does not accept limits on pleasure and the time that cause it, is infinite, the mind, though, since logically understood the purpose and limits of flesh and shattered fear to eternity, prepared the perfect life and no longer need the infinity time. However, it didn't avoid  pleasure even when circumstances leading to our exit from life. It leaves from life, like it was missing something to be perfect.
Epicurus, Ethics, The healing of the soul

no country in foreign dreams(Είναι που δεν χωρώ σε ξένα όνειρα)

Αυτό που πρέπει να πετάμε δεν είναι τα όνειρα. Είναι τα κακέκτυπά τους, που μπορεί να μας μπερδέψουν και να τα μουτζουρώσουν. Όλα τα όνειρα είναι πολύ μεγάλα γι'αυτό το κόσμο. Ο σκοπός είναι να βρούμε τη δύναμη να χτίσουμε στέρεο το δικό μας κόσμο, ώστε τίποτα να μην είναι σε θέση να γκρεμίσει τα όμορφά του.

That we must throw away is not our dreams but their caricatures, which can make us confused and smudg them. All dreams are too big for this world. The aim is to find the strength to build our solid world that nothing will be able to demolish its beauty.

Είναι που δεν χωρώ σε ξένα όνειρα(No country in foreign dreams)

Τούτος ο κόσμος δεν τα χωράει τα όνειρα που καίνε. Τα  'χει για εχθρό, τ' αντέχει μόνο για βιτρίνα, μόνο για τραγούδι, για τις δύο ώρες που κρατάει μια ταινία, για τις λίγες σελίδες που στριμώχνονται σ'ένα βιβλίο. Μόνο για εκεί τα αγαπά. Σαν βγουν πιο έξω, τον τρομάζουν. Σαν κάνουν να αναπνεύσουν ανάμεσά του, τα πολεμά. Και κάπως έτσι στήνονται οι βωμοί που πάνω του θυσιάζονται. Πόσοι αντέχουν; Λίγοι... Οι πιο τυχεροί, οι πιο δυνατοί!!!! [...]
Μικροί βωμοί για μεγάλες θυσίες...
Μικρά κουτάκια για μεγάλες καρδιές...

This world do not fit the dreams that burn. It has them for enemy, bears them for display only, for two hours'  movie, for the few pages crammed in a book. Only for there ''he'' loves them. As more they come out, frightened ''him''. If they tried to breathe among, the world would fight. And that's how erected altars on which they were sacrificed. How many stand? Few ... The most fortunate, the most powerful!! [...]
Small altars for great sacrifices ...
Small boxes for big hearts ...

Hordrogianni Christina

Aimilios kai Sofia (Jean Jacques Rousseu)

H καρδιά μου φθειρόταν σιγά σιγά μ'αυτές τις επιπόλαιες διασκεδάσεις, έχανε ανεπαίσθητα την πρώτη ορμή της και γινόταν χλιαρή και αδύναμη. Πλανιόμουν ανήσυχα από τη μία ηδονή στην άλλη, τα γύρευα όλα και έπληττα με όλα. Έβρισκα ευχαρίστηση μόνο εκεί όπου δεν ήμουν και διασκέδαζα μόνο αν ήμουν θολωμένος. Ένιωθα μια αναστάτωση που δεν ήθελα να την παραδεχτώ. Σπαταλούσα το χρόνο για να μην επιστρέψω στον εαυτό μου, φοβόμουν πως δεν θα τον ξανάβρισκα ποτέ. Όλοι οι δεσμοί μου είχαν χαλαρώσει, όλα τα αισθήματά μου είχαν ατονήσει:είχα αντικαταστήσει την πραγματικότητα με μια φλυαρία περί ηθικής και συναισθημάτων. Ήμουν ένας αβρός κοσμικός δίχως τρυφερότητα, ένας στωικός δίχως αρετή, ένας σοφός που έκανε τρέλες. Από τον Αιμίλιό σας κρατούσα μόνο το όνομα και κάποια φρασεολογία.[...]

 My heart was worn slowly by these frivolous amusements lost imperceptibly the first drive and was lukewarm and weak. Hovering restlessly from one pleasure to another, and all I was bored with everything. I found pleasure only where I was not being entertained only if I was foggy. I felt upset that I did not want to admit it. Wasting time not to return to myself, I was afraid that I would not return ever. All my links were loose, all my feelings had faded: I replace reality with a babble of morality and emotions. I was a delicate cosmic without tenderness, a stoic without virtue, a wise made ​​follies. By Emile I keep just the name and some phraseology. [...]