Σ' όλους αυτούς που θα χρωστάμε πάντα μια συγγνώμη..

Ωραία...ναι...έχουμε αναρωτηθεί γιατί πάντα πέφτουμε στους λάθος ανθρώπους..αναρωτηθήκαμε όμως ποτέ πόσες φορές ΕΜΕΙΣ υπήρξαμε τα ''λάθος άτομα'' για κάποιον άλλον; Και μιλάω πάντα για το κομμάτι των σχέσεων.
Χμμμμ..μάλλον όχι...ή αν ναι..τότε σίγουρα σπάνια!
Δεν ξέρω..ίσως φταίει ότι είμαστε λίγο παρτάκηδες και ότι συνηθίζουμε να βλέπουμε τα λάθη που κάνουν οι άλλοι σε εμάς και όχι τα λάθη που κάνουμε εμείς σ' αυτούς...
Κι ας είναι καμιά φορά και μεγαλύτερα..τότε απλά εθελοτυφλούμε!
Έχω ζητήσει συγνώμη από ελάχιστα άτομα..το έκανα γιατί το ένιωθα..και θα το ξανάκανα..όποτε ζητώ συγνώμη, νιώθω ότι θα την χρωστάω για πάντα...γιατί έκανα κάτι λάθος...κάτι που είχε συνέπειες σε κάποιον άλλον..και ίσως οι συνέπειες αυτές να ήταν και εσωτερικά τραύματα...για τα οποία μετανιώνω ακόμα...
Αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε άδικοι κι αχάριστοι σαν άνθρωποι και μαθαίνουμε να γυρίζουμε κάπως αλλόκοτα αυτό τον τροχό της ζωής. Στους ανθρώπους που μας φέρθηκαν απαίσια, είχαμε φερθεί πιο άψογα από τον καθένα και στους ανθρώπους που μας φέρθηκαν άψογα, τους φερθήκαμε απαίσια ή τους λιθοβολήσαμε με το βαρύγδουπο ψέμα...''Είσαι πολύ καλό παιδί, δεν σου αξίζω''...του στυλ άμα ρε παιδί μου δεν έχεις την μαλακία και την αλητεία μέσα στο αίμα σου, δεν έχεις λόγο και ελπίδες να ασχοληθείς μαζί μας...εμείς έχουμε τον μαζοχισμό μέσα μας..θέλουμε λίγο και το φτυσιμό μας..και το μπινελίκι μας...
Τότε βέβαια το τελειώνεις το παραμύθι από νωρίς..δεν τον βασανίζεις πολύ καιρό τον άλλον..έχεις ελαφρυντικά...
Όταν όμως βρεις τον άλλον..τον ανεκτικό..αρχίζεις και τον λιθοβολείς με όλα σου τα ψυχολογικά, που μόλις τα εκτονώσεις όλα,  φεύγεις κλείνοντας ευπρεπώς την πόρτα με φθηνές, ''αδικαιολόγητες'' δικαιολογίες.. Και για πες; Τότε τι; Το κάνεις με ελαφρά την καρδία, Γιατί έδωσες το άλλοθι στον εαυτό σου ότι απλά ''δεν ήσουν σε φάση'' και δεν ήξερες τι έκανες;
Τον ρώτησες τον άνθρωπο που ασκούσε πόστο ''σάκος του μποξ'' τον καιρό εκείνο που έμπηγες τα χέρια σου πάνω στη ''δερμάτινη επιφάνειά του και την (ξ)έσκιζες μέρα με τη μέρα'';
Όχι...δεν τον ρώτησες....
Συγνώμη του ζήτησες ποτέ;
Ίσως ούτε κι αυτό.....
Απλά θα σου πω το εξής: Δεν ξέρω αν μια συγνώμη θα κάνει τον άνθρωπο αυτόν να νιώσει καλύτερα και αν θα επουλώσει όλα του τα εσωτερικά τραύματα που ΕΣΥ του δημιούργησες...μα ξέρω πως το καλύτερο γιατρικό..δεν θα είναι ο χρόνος...μα ένας καλύτερος άνθρωπος από σένα...που δεν θα δει μια αντιβίωση για να ξεπεράσει τα προβλήματα ξεσπώντας..μα μοιράζοντας.....!!!!
Γι'αυτό πριν ζητήσεις συγνώμη...σκέψου πως θα φερθείς..πριν το χρειαστεί να το κάνεις!

Τα ζευγάρια που μετέτρεψαν τα χιλιόμετρα σε πιο φωναχτά ''ΜΑΖΙ'', ''ΘΕΛΩ'' και ''ΜΠΟΡΩ''...τα παραδέχομαι!

Ναι..φυσικά και τα παραδέχομαι που μπόρεσαν και μπορούν  ακόμα να το υποστηρίζουν..και ίιισως και να τα ζηλεύω λίγο...γιατί όσο κι αν δεν το πιστεύουμε την ένταση των στιγμών που απολαμβάνουν τέτοια ζευγάρια κάθε φορά που συναντιούνται και τον ενθουσιασμό που φαντάζει πάντα ίδιος με την πρώτη φορά...τα ζευγάρια της "καθημερινότητας'' δεν τα ζουν στο βαθμό αυτό, παρά μόνο στα πρώτα μέλια...γιατί έχουν την ασφάλεια του εδώ..και του ''μπορώ να σε δω και αύριο και κάτι που δεν το κάναμε σήμερα, μπορούμε να το κάνουμε και αύριο''.
"Τα ζευγάρια των χιλιομέτρων", όμως, πρεσβεύουν αυτό που λέμε "Ζήσε τη στιγμή σαν να είναι η τελευταία"...γιατί προφανώς δεν ξέρουν πότε θα είναι η επόμενη και μην αναβάλλεις κάτι που μπορείς να το κάνεις, όχι Σήμερα απλά, ...αλλά ΤΩΡΑ!
Ωστόσο, δεν τα παραδέχομαι μόνο για τους παραπάνω λόγους...μα ίσως γιατί υπήρξα από τα άτομα που δεν τα λες και ρομαντικά..
Αλλά από τα άτομα τα κυνικά, τα ωμά, που γυρνάνε πλευρό μετά το σεξ και δεν τρελαίνονται για αγκαλίτσες εκείνη την ώρα, λέγοντας απλά μια καληνύχτα και όχι γιατί δεν γουστάρουν το άτομο που έχουν απέναντί τους..μα γιατί ΕΤΣΙ ΕΊΝΑΙ...έτσι γεννήθηκαν ίσως...
Ναι υπάρχουν τέτοια άτομα... άτομα που αποφεύγουν να δεθούν ...που πάντα ψάχνουν να βρουν ένα ελάττωμα..για να μην τους χτυπήσει ο έρωτας βροντερά την πόρτα και χάσουν ό,τι πολυτιμότερο είχαν τόσα χρόνια πάνω τους..το μυαλό τους...
Πάντα ανυψώνουν τείχη...δημιουργούν εμπόδια για να διώξουν το άτομο που τους προσεγγίζουν...έτσι...γιατί δεν γουστάρουν να δεθούν....δεν πιστεύουν στην αγάπη μεταξύ δύο φύλων όσον αφορά μια σχέση...και πόσο μάλλον στη διάρκειά της...θα πιστέψουν στο  ουτοπικό ΠΑΡΑΜΥΘΙ, όπως εριστικά θα πουν, της απόστασης;;;
Η απόσταση θέλει α@@@δ@@ και από τις δυο πλευρές και ψυχική δύναμη...
Ξέρεις τι είναι να σε ενώνει ένα τηλέφωνο και ένας υπολογιστής και να ακούς μια φωνή που δεν μπορείς να την νιώσεις εκείνη την ώρα από κοντά να σου ψιθυρίζει στο αυτί, να βλέπεις ένα πρόσωπο που δεν μπορείς να το αγγίζεις παρά μόνο στην οθόνη και να περιμένεις την ώρα που όλες αυτές οι ''παθητικές'' αισθήσεις σας, θα ''ενεργοποιηθούν'' από κοντά; Πόσο μάλλον τα βράδια.. που σε συντροφεύει μια σκέψη...ένα όνειρο...αντί για μια αγκαλιά... η ανάγκη για μια  ΚΑΛΗΜΕΡΑ όχι λεκτική..αλλά με ένα φιλί...μια κάβλα της στιγμής που θα μπορείς να σβήσεις στο κορμί του/της αμέσως...ένα βλέμμα που θα σου δηλώσει σιωπηλά ''ΗΡΕΜΗΣΕ,,,ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ...'' , ένα κυριολεκτικό ''ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ Ό,ΤΙ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΣ''....
Ένα..ένα..ένα...ΠΟΛΛΑ είναι τα ''ΈΝΑ'' τελικά...και για έναν και χίλιους λόγους απλά σας παραδέχομαι και σας θαυμάζω....και εύχομαι να συνεχίζετε να αποδεικνύετε σε εμάς τους ''άπιστους'' τι μπορεί να καταφέρουν ΔΥΟ ΘΕΛΩ ΜΑΖΙ.....! 
Καλή σας νύχτα!

Έλα να ''παίξουμε''

Καλώς όρισες στο κουκλόσπιτο...
Εδώ έχει πολλές κούκλες και κούκλους (;) να διαλέξεις...
Από μικρά αποκτήσαμε αυτές τις αναπαραστάσεις...Μαχόμαστε να πάρουμε την καινούργια κούκλα, κάνουμε τα πάντα για να γίνει δική μας....και όταν γίνει..παίζουμε διαρκώς μαζί της, την προσέχουμε μην σπάσει, την περιποιούμαστε και ξαφνικά....ΤΣΟΥΠ! Γίνεται μια συνηθισμένη, πλέον όχι τόσο όμορφη και ξεχωριστή, αλλά ταυτόχρονα βαρετή κούκλα που δύο εβδομάδες με ένα μήνα μετά, θα καταλήξει παρέα με τις υπόλοιπες ''βαρετές'' της παρέας...
Έτσι λοιπόν λειτουργούν οι άνθρωποι, γυναίκες, άντρες κι ας μην έπαιζαν οι τελευταίοι με κούκλες...παίζουν τώρα....
Είμαστε οι άνθρωποι του ενθουσιασμού με ημερομηνία λήξης...που τρέχουμε σαν ένα τρένο χωρίς φρένα και στο πρώτο εμπόδιο σταματάμε, κατεβαίνουμε και συνεχίζουμε με τα πόδια...για να βρούμε ένα άλλο τρένο, ίσως και πιο γρήγορο..με άλλη διαδρομή, γιατί αυτή η ''παλιά'' δεν μας συναρπάζει πλέον....
Η φράση ''ψάχνω λιμάνι να αράξω'' είναι για ΠΟΛΥ λίγους...ή για αυτούς που πάνε αργά και σταθερά και απολαμβάνουν το ωραίο, ποιοτικό παιχνίδι ή για αυτούς. τους ώριμους πλέον, που μετατρέπουν τον ενθουσιασμό σε ένταση,...δίνοντας ένταση στις στιγμές τους, που σημαίνει πως ξέρουν να τις ζουν και  κάθε φορά θα δίνουν όλο και περισσότερή για να τις απολαμβάνουν και περισσότερο......
Έτσι η ένταση θα διατηρείται αμείωτη..και οι πιθανές αυξομειώσεις δεν θα οδηγούν στη φυγή..μα στην αναζήτηση εναλλακτικής οδού... προς την ίδια κατεύθυνση...

Όλοι υπήρξαμε ένας σάκος του box...

ΝΑΙ...νομίζω πως χωρίς δεύτερη σκέψη η απάντηση από όλους μας είναι θετική...
Πίσω από αυτή τη θετική απάντηση κρύβεται η μέχρι χθες, ατεκμηρίωτη γνώμη μας " Πάντα πέφτω σε μαλάκες ή πάντα πέφτω σε καριόλες".
Όχι.. δεν είναι όλοι έτσι..γιατί προφανώς δεν τους δοκίμασες όλους και κατά δεύτερον αυτός/ αυτή που φέρθηκε έτσι σε σένα, σε κάποιο άλλο πρόσωπο μπορεί να αντέδρασε διαφορετικά.. Θα με ρωτήσεις γιατί.....Μα γιατί πολύ απλά τω καιρώ εκείνω...όπως ξεκινούν και τα ευαγγέλια...δεν είχαν  τα ψυχολογικά τους...
Όταν τα απέκτησαν από το προηγούμενο χ,ψ άτομο, τότε ΤΣΟΥΠ! είχες την τύχη-ατυχία να βρεθείς μπροστά τους....και απλά δεχόσουν συναισθηματικά χτυπήματα σαν ένας σάκος τους box..που δέχεται συνεχόμενα ντιρεκτ, κροσέ και άπερ-κατ και τα απορροφά χωρίς να αντιδρά, ενώ απλά σχηματίζει εσωτερικά βαθουλώματα..που δεν φαίνονται...μέχρι να σκιστεί ολοκληρωτικά...
Και τότε ξέρεις τι γίνεται;
Κάποια στιγμή θα βαρεθείς να είσαι πάντα σε παθητική άμυνα και στάση και θα έχεις την αξιοπρέπεια να φύγεις....μαζεύοντας από το πάτωμα τα κομμάτια σου που ράγισαν και θα κληθείς να τα ''ξανακολλήσεις''
Ωραία μέχρι εδώ...εσύ πλέον ελεύθερος/η και πληγωμένος/η....
Τι γίνεται μετά; Που πλέον κι εσύ ανήκεις σ' αυτούς που ''Δεν ξέρουν τι θέλουν", γιατί πληγώθηκαν από μια προηγούμενη υποθετική,γιατί αν ήταν πραγματική τώρα δεν θα ήσουν εδώ να κλαις τη μοίρα σου, αγάπη;
Τότε θα αναζητήσεις κι εσύ περιφερόμενος για αθόρυβους σάκους του box..;;; Θα συνεχίσεις κι εσύ αυτό το ντόμινο που θα στη συνέχεια θα καταστρέψει κάποιον άλλον και πάει λέγοντας ή θα έχεις τα κότσια και τη λογική να τα βρεις πρώτα με τον εαυτό σου, να ηρεμήσει όλο σου το είναι και στη συνέχεια να αναζητήσεις με καθαρό μυαλό αυτό που πλέον ''ΞΕΡΕΙΣ οΤΙ ΘΕΣ''...;;
Σκέψου...πριν πληγώσεις για να θεραπεύσεις τον πληγωμένο σου εαυτό....!

Αγίου Βαλεντίνου..Γιορτάζεις; ΝΑΙ..ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΤΥ ΜΟΥ

Αυτή τη γιορτή ποτέ δεν την πήρα στα σοβαρά..ίσως γιατί δεν την γιόρτασα ποτέ..παρά μόνο μια φορά και τότε άξιζε...δεν ήταν ρομάντζο και δείπνο υπό το φως των κεριών ή του φεγγαριού..ήταν μια καλύτερη έκδοση των 50 αποχρώσεων του γκρι και το γούσταρα... ;)
Από τότε όμως που επανήλθα στον κόσμο των singles...ένα σοκ το έπαθα..για αρχή πάντα...
Ήταν περίεργη η μετάβαση..ούτε να περιμένεις μηνύματα..ούτε εκδηλώσεις τρυφερότητας..ούτε αγκαλιές..ούτε τίποτα...σχεσιακό..!!
Ναι οκ...δεν είναι ωραίο..μα τότε είσαι ένα μισό που κουμπώνει με ένα άλλο..άρα είναι και πιο αδύναμος...
Τώρα είμαι ένα ολόκληρο..ατομικά...και με θαυμάζω...
Πάμε τώρα στο κυρίως θέμα...να είσαι single..και γυναίκα...
Η λέξη κλειδί είναι ότι ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ..είσαι σε μακράν πλεονεκτική θέση μόνο από το φύλο σου...
και ακόμα πλεονεκτικότερη αν ξέρεις να το υπερασπίζεσαι και να το σέβεσαι...
Υπάρχουν φορές που λες..ότι η καλύτερη εποχή είναι όταν μοιράζεσαι τον έρωτά σου και δεν σε νοιάζει τίποτε άλλο...εγώ θα σου πω..πως εξίσου καλή εποχή μπορεί να είναι και όταν είσαι ελεύθερη..και ακόμα περισσότερο ερωτεύσιμη..και μπορεί τελικά να αποδειχθεί καλύτερη από την πρώτη...
Ιδού τα επιχειρήματα:
Πρώτον δεν έχεις κάποιον να σε συγχίζει (εάν συγχίζεσαι και εύκολα δηλαδή). Έπειτα, είσαι 100% ο εαυτός σου, δεν φοβάσαι τι θα πεις, τι θα κάνεις και πώς θα το κάνεις..ή να ανησυχείς ότι δείχνεις συναισθήματα που δεν είναι εν τέλει αμοιβαία.
Από τα παραπάνω έχεις ήσυχο το κεφάλι σου λοιπόν.
Πάμε τώρα στο καλύτερο κομμάτι...
Βγαίνεις γυναικοπαρέα, ξενυχτάς, τα πίνεις, χορεύεις και γλεντάς..και ξέρεις κάτι;
Δεν δίνεις λογαριασμό πουθενά και φυσικά...αν είσαι λάτρης του φλερτ επιδίδεσαι εκεί...κάνεις τη μόστρα σου βρε παιδάκι μου
Απολαμβάνεις τα κερασμένα..γιατί κακά τα ψέματα..αυτό είναι ένα από τα ατού της γυναικείας φύσης..
Κοιτάς την πάρτυ σου...να περάσεις καλά, σαν να μην υπάρχει αύριο...
Επίσης, αν γουστάρεις την πλήρη ανεξαρτησία, θέτεις και ιεραρχείς τους στόχους σου..γιατί τότε σκέφτεσαι πιο καθαρά..κι αν είσαι καριερίστρια..είσαι τυχερή..δουλειά, γόητρο, επιτυχία,,,τρεις λέξεις που σε εξιτάρουν μόνο στη σκέψη...όλος ο χρόνος είναι δικός σου..
Η ζωή είναι δική σου...ο χρόνος και το μυαλό σου στη θέση του....
Αν βρεθεί κάποιος να το πολιορκήσει και να το ταρακουνήσει από εκεί για να σε βγάλει και από τον κόσμο των singles..μαγκιά του...
Το θέμα είναι εσύ. Ποιον κόσμο θα επιλέξεις τότε....και οι δύο έχουν την γλυκύτητά τους...αλλά διαφέρουν πολύ ;) ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ...

O τροχός γυρίζει και όταν είσαι ευτυχισμένος...

Πιάνεις πάτο..λες "δεν πάει άλλο" και τότε παρακαλάς αυτόν τον ριμαδοτροχό να σε φέρει από πάνω και όσους σε πόνεσαν να βρεθούν από κάτω...

Ας το πάρουμε τώρα αντίστροφα. Είσαι ευτυχισμένος, ερωτευμένος, πετάς στα ουράνια και όλα σου πάνε δεξιά..και οι από κάτω..ταλαιπωρούνται με το γύρισμα του τροχού...
Τότε τι; Νομίζεις ότι ο τροχός θα σε κρατά εκεί ψηλά επ' αόριστον και θα τους κοιτάς όλους αφ' υψηλού; 
Όοοοχι αγάπη μου...οι κάτω περιμένουν πώς και πώς να απολαύσουν την πτώση σου...να χαρούν με την λύπη σου, γιατί αρκετά λυπούνταν με την χαρά σου.

Συμπέρασμα: Ο τροχός θα συνεχίζει να γυρνά..να φέρνει τους πάνω-κάτω και τους κάτω-πάνω...
Η μαγκιά κατά την πτώση αλλού θα φανεί...Αν θα πέσεις με αξιοπρέπεια..αν θα ανοίξεις τις πληγές σου σιωπηρά, θα πιάσεις πάτο και θα λες ''ΑΞΙΖΕΙ''. "Αξίζει, γιατί όταν θα ξαναγεννηθώ από τις στάχτες μου θα 'μαι πιο δυνατός....όπως πάντα..όπως γίνεται κάθε φορά που πέφτω και χτυπάω"....

Κατάλαβες; Γι΄αυτό μην ποντάρεις στον παράγοντα τύχη..μα στη μαγκιά σου και στη δύναμή σου....γιατί ακόμα κι αν προσγειωθείς απότομα..κάποια στιγμή θα απογειωθείς ξανά..και τότε ξέρεις τι;
Θα νιώθεις ακόμα πιο ωραία, γιατί εσύ το κατάφερες όλο αυτό..ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ!

Οι τοξικές αγάπες δεν σε πάνε στον.....ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!

• Οι τοξικές αγάπες..δεν σε πάνε στον...ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!
  

  

  
  
  

  
  

  Ναι,υπάρχουν και αυτές...δεν τις αντιλαμβάνεσαι νωρίς...το θέμα όμως είναι να τις αντιληφθείς το συντομότερο δυνατό,για να γλιτώσετε και οι δύο...πριν φτάσετε να τραβάτε την σχέση από το μαλλιά,για να διαρκέσει περισσότερο,να τεντώνετε κ τα δύο άκρα του σχοινιού και να μην σπάει ποτέ....

  
  

  Αλλά μην πηγαίνουμε κατευθείαν στο τέλος..ας τα πάρουμε με την σειρά...
• Ειρήνη και πόλεμος,αγάπη και μίσος,ευτυχία και λύπη....αντιθετικά ζεύγη που πάντα αν ψάξεις στο βάθος,θα βρεις κάποιο κοινό,όπου θα τα κάνει,σαν ένα διάγραμμα Venn,να κολλήσουν μεταξύ τους και να μην ξεκολλάνε...Έτσι κι εσύ...κολλάς στα κοινά,ενώ στις αντιθέσεις σας εθελοτυφλείς, ή καλύτερα,προσπαθείς να τις εξαλείψεις..
• Ο ένας αποδέχεται τον άλλον,όπως είναι και προσπαθεί απλά να του μεταλαμπαδεύσει τον "χαλαρο-θετικό" τρόπο σκέψης του κ ο άλλος..προσπαθεί να δει,αυτά που προσδοκεί και προσδοκούσε από την αρχή της σχέσης....
• 

  Έτσι..τα δύο "θέλω"..συγκρούονται,μα και παθιάζονται..θέλουν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους...πνίγεσαι,πνίγομαι...μα δεν τ'αφήνουμε...θέλουμε να φτάσουμε πάτο..να καταστρέψουμε κάθε καλή ανάμνηση..

  
  

  Κ αν ένας από τους δύο ,δεν σφυρίξει τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου(γιατί σίγουρα θα υπάρξει και 2ο,όπως και παράταση),αυτό το βάλτωμα δεν θα σταματήσει ποτέ....
• Έπειτα..επιστρέφεις,ζητάς,παρακαλάς, τσαλακώνεσαι, τσαλαπατάς τον εγωισμό, που πλέον δεν έχεις και καταφεύγεις στα "οινοπνεύματα"..για να ξεχάσεις (και καλά)....
• 

  Και κάποια στιγμή...αργά ή γρήγορα...σφυρίζοντας ισοπαλία,το παιχνίδι λήγει..δίνετε τα χέρια...γιατί συμμετείχατε και οι 2 ισάξια σ'αυτό...και χάνεστε...μέχρι να ξαναβρείτε τον εαυτό σας,που χάσατε μέσα σε όλη αυτή τη διαμάχη..

  Άξιζε..πόνεσε,πονούσε,αλλά άξιζε..έμαθες πολλά..
  

  Αγάπησες κ ακόμα αγαπάς..μα προχωρώντας... το βλέπεις...η σχέση αυτή έκλεισε..δεν επιτρέπεται να ξανανοίξει..θα επιφέρει ξανά (μεγάλες) καταστροφές...
• 

  Χαίρομαι που η λογική παρενέβη κ από τις δύο πλευρές, ώστε να σώσουμε τα ωραία..ως ανάμνηση...χαίρομαι όμως που είχαμε και την ωριμότητα να απεξαρτηθούμε...Να ξέρεις πως...θα 'μαι εδώ για σένα στα δύσκολα, ως μια κοντινή, γνωστή σου...που κράτησε τις όμορφες αναμνήσεις μας....

  
  
•