Κι όταν ο "νέος" δεν σου κάνει θυμάσαι το "καλό παιδί"...

Σήμερα με έστειλαν να υποστηρίξω για μια (!) Φορά και μόνο..(υπόσχομαι)..ταντρικό φύλο..
Ας μην βγάζουμε κι εμείς οι γυναίκες την ουρά μας απ' έξω...πιστεύω μια φορά στη ζωή μας το έχουμε κάνει οι περισσότερες...και κυριώς στη φάση που "δεν ξέραμε τι θέλαμε"..θα μου πεις...μα πότε ξέραμε...ή ότι κάποιοι άλλοι μας έκαναν να μην ξέρουμε...το καταλαβαίνω και το ασπάζομαι...αλλά βρε κουκλίτσες μου...άμα ο άλλος έλεγες πως ήταν " καλό παιδί" κι εσύ θες ένα "παράξενο παιδί που μεγάλωσε μέσα στην αλητεία" σαν τον Σταν..φύγε και άστον ήσυχο...πάνε στο κακό που θα σε ξεπληρώνει με ανασφάλειες και όταν σας τελειώσει κ το καλό κρεβάτι....θα λησμονείς τον άλλον..τον καλό...και τις στιγμές που ένιωθες ασφάλεια και σιγουριά.....
Μην ξεχνάς κάτι όμως...τα καλά παιδιά συνήθως είναι κι έξυπνα.....κι έχουν κι έναν εγωισμό που εσύ τους τον έθιξες...τι πιστεύεις; θα ξαναγυρίσουν; Κι αν ξαναγυρίσουν θα είναι πλέον τόσο καλά..μαζί σου;
Σκέψου το πριν φύγεις τι ζητάς από τη ζωή σου....ανασφάλειες κι έναν τυπά να πουλάς μούρη που τον κυκλοφορείς ή ασφάλεια και μικρές, αλλά ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΣ,ωραίες στιγμές που κάθε μέρα θα  λιώνεις με ένα "μικρή μου σε σκέφτομαι";

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ...

Θ..έρως δίχως αύριο

Λένε πως το καλοκαίρι γεννιούνται οι πιο μεγάλοι έρωτες, μα και οι πιο παροδικοί, γιατί είναι οι πιο αυθόρμητοι.
Δεν ξέρω τι από τα δύο είσαι ή αν είσαι και τα δύο μαζί, ξέρω όμως σίγουρα πως είσαι ένας έρωτας που ανέτρεψε το γυναικείο γνωμικό《όλοι οι άντρες είναι ίδιοι》και το ρητό που λέει και το τραγούδι 《πιο καλή η μοναξία》.
Και να πως μπλέξαμε......
Ήσουν έρωτας εν πλω που φούσκωσε τα πανιά μου σ'ένα προορισμό που εξερεύνησα παρέα μαζί σου κάθε σοκάκι του νησιού, που το γνώριμο φάνταζε άγνωστο και πάλι.
Η θάλασσα δεν έκρυβε τόσο μυστήριο, όσο οι περιπέτειές μας.
Η αλμύρα στα μαλλιά μου και το ηλιοκαμμένο μου κορμί εκθειάζονταν καθημερινά από τη λάμψη των ματιών σου, την οποία επιζητούσα διαρκώς, για να τη μετατρέψω αργότερα σε πάθος, κάτω από το φως του φεγγαριού.
Δεν ρώτησα ποτέ 《Τι είναι αυτό που ζούμε》 και αν είναι αληθινό. Ήξερα πως είχα μάρτυρα τη θάλασσα που θα παρασύρει παρέα με το κύμα της, κάθε αμαρτωλό μου μυστικό μαζί σου και θα το ξεβράσει στα βράχια..αθόρυβα και γαλήνια...Έτσι θα τα ξέρουμε μόνο εγώ,εσύ κι Εκείνη.
Δεν ζήτησα ποτέ μέλλον.Ήξερα πως μπορεί και να μην υπάρξει....να ξεβραστούν όλα τα 《ΘΑ》 στην άμμο και να σβήσουν...γι'αυτό δεν υποσχέθηκα.
Αφέθηκα, μα δεν φοβήθηκα,γιατί η καρδιά μου ήταν ζεστή σαν τον ήλιο κι ανέμελη σαν το καλοκαιρινό αέρα. Με παρέσερνε στο πλάι σου, παρέα μαζί σου.
Οι στιγμές μας ήταν μικρές σαν κόκους άμμου, μα τόσο έντονες που κολλούσαν επίμονα πάνω στο κορμί σου και σε σημάδευαν.
Μέχρι κι οι τρικυμίες μας δεν έφερναν ναυάγια, είχαν την γλυκιά αρμύρα τους.
Κάποια στιγμή....οι κόκοι της άμμου στην κλεψύδρα του χρόνου στέρευαν, τελείωναν αργά και βασανιστηκά, μέχρι που έπεσε και η τελευταία και σε είδα να φεύγεις. Δεν εκδηλώθηκα. Το βλέμμα μου αγκάλιαζε την όψη σου που ξεμάκραινε κάθε λεπτό.
 Τι λες; θα ξαναγυρίσουμε μαζί την κλεψύδρα; 

Κι ξαφνικά ήρθες εσύ να γυρίσεις τον τροχό.. μου

Μου είπαν πως ο τροχός κάποια στιγμή γυρνάει....αργεί άμα σκαλώσει η μια του ρόδα...μα γυρνάει...ε περίμενα κι εγώ σιγά σιγά να γυρίσει ή να τον γυρίσω με το ζόρι τελοσπάντων.....
Κι εμφανίζεσαι εσύ κ μου λες με ύφος...όσα ήξερες δεν ισχύουν...γιατί πολύ απλά αυτά που έζησες ήταν η λάθος έκδοση...εγώ θα σου δείξω τη σωστή...ε και προφανώς γέλασα.....
"Ποιος είσαι εσύ που θα μου αλλάξεις τη μαθημένη μου ρουτίνα και τα συνηθισμένα λάθη που πλέον χώνεψα και τ' αποδέχτηκα;" μου λες; 
Και ναι...μπορεί εσύ να είσαι ένα λανθάνων ψέμα...αυτό με συμφέρει πιο πολύ από το να μου ταράξεις τον κόσμο μου και την αλλοιωμένη μου πραγματικότητα....
Μα γαμώτο...όσο περνούσε ο καιρός ...αυτός ο τροχός όντως γυρνούσε..και δεν τον γυρνούσα μόνη μου....μαζί τον γυρνούσαμε...γιατί όντως αρχίσαμε να φτιάχνουμε έναν κόσμο που καθρεφτίζει τα θέλω μας.....ακόμα και ψέμα να 'σαι και να 'ναι ο κόσμος αυτός...μου έμαθες ένα πράγμα....τα "θέλω" μας εκεί έξω υπάρχουν...είτε είναι μακράς διαρκείας είτε εν συντόμω χρόνω...τι λες; συνεχίζουμε το "γύρισμα"; 

Είμαι πλάι σου..δεν σημαίνει (χιλιομετρικά) κοντά σου...

Ωραία...είσαι..και πού είσαι δηλαδή; αφού δεν είσαι εδώ, σου απαντώ αντιδραστικά. 

Ε και; με ρωτάς...Όσοι είναι κοντά σου σημαίνει πως είναι και στο πλάι σου; Εμένα η ζώη άλλα μου απέδειξε, μου απαντάς με μια ανεξήγητη ηρεμία...

Έχεις δίκιο..σκέφτομαι..σε φιλώ και φεύγω βιαστικά...κι η σκέψη μου τρέχει,τρέχει σαν τρελή,γιατί ΓΑΜΩΤΟ σου..δυστυχώς έχεις δίκιο...πολύ δίκιο...

Αυτό το 《είμαι δίπλα σου για ό,τι χρειαστείς》, μόνο σε λέξεις τ'άκουσα...σπάνια το ένιωσα...

Κάποιους όμως που ήταν μακριά μου,τους ένιωσα πιο κοντά από τους άλλους...το ενδιαφέρον τους με ζέσταινε,η αγωνία τους για μένα με ζωντάνευε και η αξία μου γινόταν ανεκτίμητη μέσα από αυτούς....

Η παρουσία τους υπήρξε έντονη..μα και η απτή τους ΑΠΟΥΣΙΑ μεγαλύτερη...γι'αυτό μου λείπετε.... 

Οι "ΨΑΧΝΩ ΣΟΒΑΡΗ ΣΧΕΣΗ"

Ατάκα από τις συνηθισμένες...πολύ συνηθισμένες θα έλεγα.

Στην εποχή που βαφτίζουμε το "βρισκόμαστε μόνο για σεξ" ως "ελεύθερη σχέση" και που κάθε γυναίκα έχει κάνει καραμέλα το "δεν δίνομαι σε όλους από το πρώτο βράδυ", ήρθαμε να προσθέσουμε και την παραπάνω ατάκα στις καθημερινές μας φράσεις...έτσι γιατί εν μία νυκτί είπαμε να σοβαρευτούμε..γιατί βαρεθήκαμε και καλά να μην συναντάμε κανέναν άνθρωπο να στεριώσουμε...όχι ότι βιαζόμασταν ας πούμε...απλά οι άλλοι φταίνε που βγήκαν λάθος...
Έτσι λοιπόν ξεκινάμε μια γνωριμία και με το καλησπέρα σας(γιατί τα πρωινά χωρίς καφέ το μάτι δεν ανοίγει και δεν βρίσκουμε στο πληκτρολόγιο τα σωστά γράμματα) λέγοντας στον άλλον με μιας τι ψάχνουμε...
Έτσι ώστε αν ο άλλος δεν ψάχνει το ίδιο με μας, να λακίσει και να μην χαθεί ο πολύτιμος χρόνος....
Κι από εκεί ξεκινά όοοολο το λάθος...πρώτον γιατί έτσι δεν δίνεις την ευκαιρία σε κάποια άτομα να σε γνωρίσουν και να τα γνωρίσεις...Και αναφέρομαι σε άτομα συνειδητοποιημένα που απλά δεν γουστάρουν με μιας την ταμπέλα "σοβαρή σχέση" πριν σε γνωρίσουν πολύπλευρα,πριν σε δουν στα καλά και στα στραβά σου κ πριν δοκιμαστείτε στο κρεβάτι να δείτε αν όντως ταιριάζετε κι εκεί βρε αδερφάκι μου.
Ωστόσο υπάρχουν κι εκείνοι που θα σου πουν εξ αρχής ότι δεν ψάχνουν το ίδιο με σένα,αλλά θα σου αντιπροτείνουν αν θες να "ασπαστείς" την επιλογή τους.
Αν όμως δεν σταθείς τόσο τυχερός/η θα συναντήσεις εκείνα τα άτομα που μπορεί και να μην ξέρουν ακόμη τη θέλουν από τη ζωή τους και πόσο μάλλον από τη δική σου..αλλά θα θέλουν να πειραματιστούν μαζί σου. Αυτοί είναι οι φαινομενικά τέλειοι άνθρωποι..τα επιφανειακά alter ego μας...γιατί θα συμφωνήσουν με τα θέλω σου, θα σου πουλάνε το παραμύθι ότι τα έχετε όοολα κοινά,για να μην μπαίνουν στην διαδικασία να εξηγούν κιόλας, θα σου λένε στα περισσότερα ναι..και όταν τους περάσει, θα σου πετάξουν την ατάκα "νομίζω πως βιαστήκαμε" κι εσύ τότε θα ψάχνεις τι πήγε στραβά με την "αδερφή ψυχή" σου,που νόμιζες πως είναι...
Γι' αυτό ποτέ μην βάζεις κριτήρια με το καλησπέρα σας....το τι ψάχνεις και σε ποιον, θα το ανακαλύπτεις σιγά σιγά γνωρίζοντας τον άλλον..ανακάλυψέ το λοιπόν...και όχι αποκάλυψέ το...η ζωή είναι ωραία..και ακόμα πιο ωραία χωρίς ταμπέλες...
Οι πιο μαγευτικές τοποθεσίες και ο συνοδοιπόρος σου μπορεί ακόμη να μην έχουν όνομα στο χάρτη σου...!!!!

Όταν φεύγεις από κάπου...πρώτον..να είσαι σίγουρος και δεύτερον..ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙΣ

Πόσοι έχουμε κάνει τη φράση "Χωρίζουμε"

καραμέλα; Στις πρώτες δυσκολίες και στους πρώτους καυγάδες; Και φυσικά το λέγαμε χωρίς να το εννοούμε..γιατί μετά από μια ώρα παρακαλούσαμε να ξεχάσουμε απλά την στιγμή εκείνη, ξεκινώντας τις ζουζουνιές επανασύνδεσης....
Όταν όμως φλερτάρεις με μεγάλη συχνότητα εσύ και το ταίρι σου με την συγκεκριμένη φράση..δεν μένει παρά κάποια στιγμή ένας από τους δύο να "Σπάσει" και η επιπόλαιη κουβέντα που ξεστόμισες να ορίσει και τη λήξη της σχέσης σας...και τότε καμιά "ζουζουνιά" να μην σε σώζει...
Έτσι λοιπόν πριν ξεστομίσεις την απαγορευμένη λέξη πρώτον ..να είσαι σίγουρος..και δεύτερον όταν την εφαρμόσεις, φρόντισε να μην ξαναγυρίσεις...γιατί για να το είπες 1,2,3 φορές...θα το πεις και 4η....άρα...ή σκέψου το καλά πριν το πεις..ή πες το και φύγε..χωρίς μελλοντικά παρακάλια περί επιστροφής...
Ώρα να ανοίξεις την επόμενη σελίδα...

Σ' όλους αυτούς που θα χρωστάμε πάντα μια συγγνώμη..

Ωραία...ναι...έχουμε αναρωτηθεί γιατί πάντα πέφτουμε στους λάθος ανθρώπους..αναρωτηθήκαμε όμως ποτέ πόσες φορές ΕΜΕΙΣ υπήρξαμε τα ''λάθος άτομα'' για κάποιον άλλον; Και μιλάω πάντα για το κομμάτι των σχέσεων.
Χμμμμ..μάλλον όχι...ή αν ναι..τότε σίγουρα σπάνια!
Δεν ξέρω..ίσως φταίει ότι είμαστε λίγο παρτάκηδες και ότι συνηθίζουμε να βλέπουμε τα λάθη που κάνουν οι άλλοι σε εμάς και όχι τα λάθη που κάνουμε εμείς σ' αυτούς...
Κι ας είναι καμιά φορά και μεγαλύτερα..τότε απλά εθελοτυφλούμε!
Έχω ζητήσει συγνώμη από ελάχιστα άτομα..το έκανα γιατί το ένιωθα..και θα το ξανάκανα..όποτε ζητώ συγνώμη, νιώθω ότι θα την χρωστάω για πάντα...γιατί έκανα κάτι λάθος...κάτι που είχε συνέπειες σε κάποιον άλλον..και ίσως οι συνέπειες αυτές να ήταν και εσωτερικά τραύματα...για τα οποία μετανιώνω ακόμα...
Αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε άδικοι κι αχάριστοι σαν άνθρωποι και μαθαίνουμε να γυρίζουμε κάπως αλλόκοτα αυτό τον τροχό της ζωής. Στους ανθρώπους που μας φέρθηκαν απαίσια, είχαμε φερθεί πιο άψογα από τον καθένα και στους ανθρώπους που μας φέρθηκαν άψογα, τους φερθήκαμε απαίσια ή τους λιθοβολήσαμε με το βαρύγδουπο ψέμα...''Είσαι πολύ καλό παιδί, δεν σου αξίζω''...του στυλ άμα ρε παιδί μου δεν έχεις την μαλακία και την αλητεία μέσα στο αίμα σου, δεν έχεις λόγο και ελπίδες να ασχοληθείς μαζί μας...εμείς έχουμε τον μαζοχισμό μέσα μας..θέλουμε λίγο και το φτυσιμό μας..και το μπινελίκι μας...
Τότε βέβαια το τελειώνεις το παραμύθι από νωρίς..δεν τον βασανίζεις πολύ καιρό τον άλλον..έχεις ελαφρυντικά...
Όταν όμως βρεις τον άλλον..τον ανεκτικό..αρχίζεις και τον λιθοβολείς με όλα σου τα ψυχολογικά, που μόλις τα εκτονώσεις όλα,  φεύγεις κλείνοντας ευπρεπώς την πόρτα με φθηνές, ''αδικαιολόγητες'' δικαιολογίες.. Και για πες; Τότε τι; Το κάνεις με ελαφρά την καρδία, Γιατί έδωσες το άλλοθι στον εαυτό σου ότι απλά ''δεν ήσουν σε φάση'' και δεν ήξερες τι έκανες;
Τον ρώτησες τον άνθρωπο που ασκούσε πόστο ''σάκος του μποξ'' τον καιρό εκείνο που έμπηγες τα χέρια σου πάνω στη ''δερμάτινη επιφάνειά του και την (ξ)έσκιζες μέρα με τη μέρα'';
Όχι...δεν τον ρώτησες....
Συγνώμη του ζήτησες ποτέ;
Ίσως ούτε κι αυτό.....
Απλά θα σου πω το εξής: Δεν ξέρω αν μια συγνώμη θα κάνει τον άνθρωπο αυτόν να νιώσει καλύτερα και αν θα επουλώσει όλα του τα εσωτερικά τραύματα που ΕΣΥ του δημιούργησες...μα ξέρω πως το καλύτερο γιατρικό..δεν θα είναι ο χρόνος...μα ένας καλύτερος άνθρωπος από σένα...που δεν θα δει μια αντιβίωση για να ξεπεράσει τα προβλήματα ξεσπώντας..μα μοιράζοντας.....!!!!
Γι'αυτό πριν ζητήσεις συγνώμη...σκέψου πως θα φερθείς..πριν το χρειαστεί να το κάνεις!