Το αραιά και που, σκοτώνει πιο πολύ από το καθόλου

Για ποικίλους λόγους...
Αρχικά γιατί υποθέτω πως είναι κάτι που θα τελείωσε...και το να έρχεσαι σε επαφή με την πληγή σου, δεν ξέρω κατά πόσο σε βοηθάει να την επουλώσεις και να προχωρήσεις..
Κατά δεύτερον...σου δίνει ελπίδες, για κάτι που ίσως δεν έπρεπε να έχεις και ξέρουμε πως οι ελπίδες μπορούν πολλές φορές να σε σκοτώσουν.
Δεν σημαίνει πως δεν νοιάζεσαι ακόμα γι'αυτόν τον άνθρωπο..πως δεν θες να μαθαίνεις νέα του..αλλά θες πρώτα να ξεχάσεις..να γιατρέψεις πληγές, γιατί ξέρεις πως η επικοινωνία αυτή πάλι θα παγώσει ξανά και πως  απ'τη πλευρά του άλλου είναι κυρίως φιλική και δεν συνάδει με τη δική σου..
Αυτό είναι που σε πονάει περισσότερο...
Κι όταν το πρόσωπό σου φωτίζεται με χαμόγελο για λίγες στιγμές μπροστά από μια οθόνη...τις περισσότερες ώρες της μέρας, σκοτεινιάζεις...παλεύεις με αναμνήσεις..με το θεριό της απώλειας μέσα σου...και όλα σου φταίνε
Εκεί που ήσουν σχεδόν προετοιμασμένος να ξεχάσεις..να προχωρήσεις...όχι σε άλλη αγκαλιά..αλλά να χαμογελάσεις ξανά..να πάρεις τα πάνω σου..φτου κι από την αρχή!!!.Γιατί πάλι ήρθε να σου τα θυμίσει ..ακόμα κι αν δεν αναφέρθηκε στα όσα ζήσατε...
Γιατί ξέρεις πως αν δεν ακούς αυτόν τον άνθρωπο κάθε μέρα...κάθε στιγμή που έχετε χρόνο...παρά μόνο αραιά και που...ξέρεις πως το μέλλον του δεν το ονειρεύεται μαζί σου...δεν έχει την ανάγκη της φωνής σου για να φτιάξει η μέρα κι η διάθεσή του..
Και τότε θυμώνεις με σένα...που δεν αποφασίζεις να ζητήσεις μία παύση από την κατάσταση..μέχρι να συμβιβαστείς κι εσύ με την ιδέα...γιατί φοβάσαι μην χάσεις αυτήν την επικοινωνία μια για πάντα..
Και θυμώνεις και με τον άλλον...που δεν αντιλαμβάνεται ότι το ενδιαφέρον του, πέρα από το ότι σε συγκινεί δεν παύει να σε πονά....γιατί πάντα θα σου δίνει μια ανεκπλήρωτη ελπίδα.......

Όταν μια μέρα ξυπνάς...κ ξέρεις τι θες

Δεν είναι ότι ένα πρωί ξύπνησες και έμαθες τι ζητάς...όλο αυτό ήταν προεργασία μηνών και χρόνων, έπειτα από ατέλειωτες ώρες εσωτερικού μονολόγου και συζήτησης με τον εαυτό σου...
Ίσως αυτό το πρωί να ξύπνησες έτσι...επειδή επανειλημμένα λαμβάνεις συμπεριφορές που θεωρείς ότι απλά δεν σου αξίζουν...
Το τι αξίζεις πλέον το ξέρεις...ξέρεις τι έχεις να δώσεις και ποιος είσαι..
Πλέον ξέρεις πως αν ζητήσεις..δεν έχει νόημα να λάβεις..γιατί το σημαντικό είναι να σου δίνουν αν το επιθυμούν, χωρίς να το ζητήσεις..
Μην φωνάξεις, για να βρεις το δίκιο σου..θα νομίζουν πως για να φωνάζεις έχεις άδικο.."μίλα" με τη σιωπή σου...
Απομακρύνσου..αν δεις ότι δεν σου φέρονται με εκτίμηση και σεβασμό...όταν δεν αναγνωρίζουν την αξία σου..ή δεν πιστεύουν σε αυτήν..
Μην ζητήσεις τα ρέστα και μη θυμώσεις...
Θα αναγνωριστείς...ακόμα κι όταν είσαι πλέον μακριά.
Το σημαντικότερο είναι να νιώθεις τυχερός για αυτό που είσαι..να νιώθεις υπερήφανος για τον ψυχικό πλούτο που έχεις να χαρίσεις απλόχερα σε όσους σε εμπιστευτούν...
Και πίστεψέ με...σ'αυτή τη σκάρτη και ψεύτικη κοινωνία μείναμε λίγοι οι ξεχωριστοί...και ακόμα πιο λίγοι αυτοί που θα μας πιστέψουν..που θα πιστέψουν την αλήθεια μας και θα θέλουν να αγγίξουν την ψυχή μας..
Κι αν τελικά κανείς δεν μας πιστέψει..η αγάπη κι η δύναμη που έχουμε μέσα μας θα βρει τρόπους να δοθεί....
Μάθε πως τίποτα δεν πάει χαμένο..το ότι οι υπόλοιποι απλά προτίμησαν να σε χάσουν από τη ζωή τους, σκέψου πως έδωσε προβάδισμα σε όσους θέλησαν να σε κρατήσουν σε αυτήν..

Τα "χαλασμένα" ξαναφτιάχνουν;

Κι αν ξαναφτιάξουν, διαρκούν;
Αυτός ήταν ο αποψινός μου προβληματισμός...
Μου είπαν πως το γυαλί αν ραγίσει και μείνει καιρό ραγισμένο δεν ξανακολλάει...
Το πιστεύω...αλλά πάντα έχω κι έναν αντίλογο που μου λέει πως αν οι δυο καρδιές είναι δυνατές, μπορούν να γιατρευτούν και να πορευτούν από κοινού...Αυτό που δεν τις αφήνει όμως να εκτελέσουν κοινή πορεία είναι ο εγωισμός, το πείσμα και πολλές φορές τα εμπόδια που τίθενται μπροστά τους..που αν παλιά τα έβλεπαν ως πρόκληση για να τα προσπεράσουν μαζί...τώρα τα βλέπουν ως αδυναμία να ανταπεξέλθουν....
Ξέρω κάτι όμως....και πάντα το έλεγα ...αν ακόμα τα θετικά ήταν περισσότερα από τα αρνητικά που σημάδεψαν τους 2 ανθρώπους  κι η ιστορία τους έμεινε κάπου στη μέση...είναι κρίμα να μην δουν και τη συνέχεια...που μπορεί να είναι καλύτερη και από την αρχή...γιατί πλέον κι οι δυο καρδιές ωρίμασαν..έμαθαν η μια την άλλη..και ξέρουν ποια λάθη ν'αποφύγουν....
Το αν όλα σε φωνάζουν να γυρίσεις ξανά στον ίδιο δρόμο....θα το καταλάβεις , μόνο όταν θα έχεις τριγύρω σου κι άλλες επιλογές...αλλά εσύ θα έχεις τη μαγκιά να επιλέξεις την μοναξιά.

Γιατί όπως είπε κι ο Κοέλιο " Στη μοναξιά θα καταλάβουν και θα σεβαστούν τον έρωτα που έφυγε. Στη μοναξιά θα μπορούν να αποφασίσουν αν αξίζει να του ζητήσουν να γυρίσει ή αν πρέπει να αφήσουν τόσο εκείνον όσο και τον ίδιο τους τον εαυτό να πάρει άλλο δρόμο".
Εκεί θα πάρεις την απάντηση ....αν όμως την έχεις ήδη..σκέψου...τα εμπόδια και το παρελθόν είναι τόσο δυνατά, ώστε να σας διαλύσουν; Ή εσείς τόσο αποφασισμένοι, ώστε να τα γκρεμίσετε και να πορευθείτε στο όνειρο που με κόπο χτίζατε και θα χτίσετε;

Σπάνιοι οι σεξπιρικοί έρωτες...οι δυνατοί ελάχιστοι....πολλοί οι "βολεμένοι"

Σ'ευχαριστώ που μου 'δωσες τη δύναμη να χαμογελάω

Σ'ευχαριστώ Θεέ μου που μου 'δωσες τη δύναμη να χαμογελώ και στα δύσκολα.

Να μην κρατώ κακία και θυμό σε όποιον είπε θα είναι δίπλα μου και δεν το 'κανε...απλά ν'απομακρύνομαι.

Σ' ευχαριστώ που με έκανες νωρίς να καταλάβω τις πραγματικές αξίες της ζωής....

Ότι αν δεν έχεις υγεία,δεν μπορείς να έχεις τίποτα..αν δεν έχεις μια οικογένεια να σε αγαπά...ίσως και να 'σαι μόνος σου...

Και πως αν θες μπορείς να αγαπήσεις και να αγαπηθείς...όλα είναι θέμα θέλησης και έμαθα πως η δύναμή μου, εμού και κάθε ανθρώπου, στα δύσκολα είναι και πρέπει να είναι το Χαμόγελό...

Δίνοντας μια φωτεινή νότα αισιοδοξίας στο γκρίζο...

Έτσι πρέπει να κάνει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος που στηρίζεται αποκλειστικά στις δυνάμεις του και δεν ζητάει βοήθεια και στήριγμα από κανέναν..

Κι αν κάποιος θελήσει να του προσφέρει ένα χέρι βοηθείας και λίγη συναισθηματική ζεστασιά...θα είναι για εκείνον μια ευχάριστη έκπληξη, που θα σου ανταποδώσει με την πρώτη ευκαιρία :)

Για μια γυναίκα βιασμός δεν είναι μόνο ο σαρκικός

Βιασμός δεν είναι μόνο ο σαρκικός....
Είναι ο βιασμός της ψυχής της...όταν δεν μπορεί να αφεθεί ξανά εύκολα στα χέρια κάποιου άλλου....να αγαπήσει..να δεθεί και το κυριότερο να εμπιστευτεί...
Είναι όταν νιώθει "μολυσμένη" από άσχημες συμπεριφορές...ψυχολογικό πόλεμο...υποσχέσεις ανεκπλήρωτες...
Είναι όταν σου δίνει το κορμί της και κάποια στιγμή απλά σου περνάει....τότε νιώθει προδομένη και σκέφτεται πως κάθε επόμενος θα της φερθεί το ίδιο...
Είναι όταν της ανοίγεις μια πληγή κι αποποιείσαι τις ευθύνες..και την αφήνεις μόνη της να το περάσει...
Να γίνει μόνη της ένας άνθρωπος ολόκληρος και δυνατός...επιφυλακτικός με τους άλλους..
Μόλις όμως ξεπεράσει το "βιασμό" της...θα σε ευχαριστήσει για όλα...γιατί μπορεί να έγινε ένα τέρας πια...μα ξέρει πως πλέον μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία..κι αν κάποιος έρθει να ρίξει τα τείχη της...
Δεν θα το επιτρέψει με ευκολία....θα το επιτρέψει ίσως αν τελικά ο άλλος της αποδείξει ότι δεν θα φύγει στα μισά...θα την αποδεχτεί για το παρελθόν της..το παρόν της, γι' αυτό που θέλει να γίνει στο μέλλον..και το κυριότερο..για τις παραξενιές της...
Θα έχει μια αγκαλιά κάθε λεπτό για εκείνη...κ ένα "ήρεμησε, είμαι δίπλα σου" κάθε στιγμή που το χρειάζεται....
Κι αν αυτό δεν γίνει ποτέ..θα ξέρει..πως αυτή θα είναι πάντα δίπλα της..στον εαυτό της!

ΠισωΓυρίσματα

3 2 1...λήψη 2η...

Δεν λέω πρώτη...γιατί για να υπάρξει πισωγύρισμα η πρώτη έγινε ήδη και δεν βγήκε όπως θα θέλαμε...έτσι αφού ήλθον, είδον και απήλθον..συλλογιστήκαμε λίγο παραπάνω παρέα με τη μοναξιά μας αποφασίσαμε να δεχτούμε ένα πισωγύρισμα..με φόβο αλλά και πάθος ..

Κι όμως λένε πως όταν κάτι σε σκότωσε μια φορά, τη δεύτερη θα σε αποτελειώσει...γιατί θα θρυψαλλιάσει τα ήδη σπασμένα σου κομμάτια..

Αλλά πιστεύεις πως υπάρχουν εξαιρέσεις και πως αυτό που σου λένε " δεν επέστρεψα για να σε καταστρέψω" το εννοούν....

Εν τέλει όμως βλέπεις πως η 2η...3η ...4η λήψη καταλήγουν σε μία καλογυρισμένη τραγωδία με εσένα πρωταγωνιστή στο καλύτερο δράμα...να κοιτάς μόνο προς τα πίσω...

Δεν ξέρω αν σου αρέσει τόσο το μελό...αλλά θα σε ρωτήσω....

Πόσες λήψεις ακόμα θα επιλέξεις για το ίδιο έργο;

Να σε νοιάζονται και να το νιώθεις..

Σήμερα ένιωσα μια νοσταλγία....μια θλίψη...μου έλειψε να νιώθω πως με νοιάζονται καθημερινά...να έχω να προσμένω ένα "καλημέρα, να προσέχεις" και ένα "καληνύχτα...θα σε σκέφτομαι"...
Ένα "τι σε βασανίζει;" και ένα
"Εγώ είμαι δίπλα σου σε όλα"...
Όλα αυτά δεν μπορεί να στα προσφέρει καμία σαρκική επαφή..παρά μόνο το "άραγμα μια ψυχής σε μία άλλη"..η σιγουριά και η ασφάλεια...το νοιάξιμο και η δοτικότητα...
Είναι ωραίο να σε νοιάζονται αφού....