Πούλα μου λίγο ψέμα, να ξεχάσω την αλήθεια που ζω..

Αλήθεια...λένε πως μπορεί να πονάει....και να πονάει πολύ...μπορεί μέχρι και να σε σκοτώσει....και ναι...με σκότωσε....με γονάτισε....τώρα δεν θέλω να παλεύω άλλο με την πραγματικότητα..θέλω ένα διάλειμμα...μια ψευδαίσθηση για λίγο να ξεχάσω....να ξεχάσω τον πόνο ...πούλα μου λίγο ψέμα..λίγη ψεύτικη αγάπη και πες μου καμιά τρυφερή κουβέντα...να με γλυκάνεις με τον ήχο της...δεν με νοιάζει αν τα εννοείς. Δεν θα σε ρωτήσω ποτέ...με νοιάζει απλά να μου προσφέρεις αυτά που θέλω..  η επιθυμία μου δεν εμπεριέχει σαρκική επαφή...δεν θέλω να μ' αγγίζεις...θέλω μόνο να έχεις διαρκώς ανοιχτή την αγκαλιά σου για μένα, όταν το θέλω εγώ, και διαθέσιμο χρόνο να ακούς τη μέρα μου...τις δυσκολίες και τα παράπονά μου ...να μου λες ένα "έχεις δίκιο" και ένα 'όλα θα πάνε καλά' κι ας μην το πιστεύεις  ..δεν θέλω τίποτα παραπάνω από σένα πέρα από λίγο ψέμα και λίγο χρόνο να με ακούσεις...έτσι...για να ξεχάσω για λίγο την αλήθεια που με πόνεσε....

Όταν έρως εστί μονόδρομος

Πολλές φορές άκουσα για μονόδρομους έρωτες...αγάπες με ημερομηνία λήξης και για εμμονές...ποτέ δεν άκουσα για το ένα, εκ των δύο υποκειμένων του έρωτα..πώς το βιώνει όλο αυτό...ο ερωτευμένος που βαδίζει σε μονόδρομο....ξέρεις πως φαντάζει ένας ερωτευμένος που αγαπά μα δεν αγαπιέται; Θα σου πω εγώ...χρησιμοποιώντας μια αλλόκοτη παρομοίωση...Έχεις δει σκυλάκι που λατρεύει το αφεντικό του; Που το αφεντικό του μπορεί να το μαλώσει...να το χτυπήσει πάνω στα νεύρα του....να το αφήσει μόνο του για ώρες και να φύγει....κι εκείνο να χαμηλώσει την ουρά και να κουρνιάσει στην γωνίτσα του...μα όταν του δώσει το αφεντικό και την παραμικρή σημασία τρέχει σαν τρελό στην αγκαλιά του...επιζητά την ζεστασιά της αγάπης του..το χάδι του.. Έτσι είναι λοιπόν κι ο μονόπλευρα ερωτευμένος...με όσα λόγια και πράξεις κι αν τον πληγώνεις..με το πρώτο σου χαμόγελο και την πρώτη γλυκιά σου κουβέντα, θα ξεχάσει κάθε άσχημη συμπεριφορά...θα είναι σε σένα αφοσοιωμένος να σου προσφέρει τα πάντα...να σου δώσει κάθε γλυκό του κομμάτι, μέχρι να τον απορρίψεις ξανά...μέχρι που η καρδιά του να γίνει κομμάτια...να πάψει να ελπίζει πως μετά από κάθε απόρριψη, θα έρθει ξανά η αποδοχή...μέχρι να πάει να κουρνιάσει στη γωνίτσα του μόνος του...περιμένοντας να περάσει ο πόλεμος και να έρθει κάποιος να του απλώσει το χέρι και να του πει...."Σήκω....οι μάχες δεν είναι γι'αυτούς που γονατίζουν"

Μπορεί να μοιάζω σαν όλες τις άλλες μα διαφέρω σε κάτι βασικό..

Πάντα μου έλεγαν πως είμαι ξεχωριστή..πώς έχω μια ιδιαίτερη προσωπικότητα...κι ας το έχανα στην εμφάνιση.. πάντα όμως, ενώ μου το έλεγαν δεν με έκαναν να το πιστέψω, γιατί τα λόγια τους με τις πράξεις τους δεν συνέκκλιναν...έτσι άρχισα να μοιάζω σαν όλες τις άλλες...αυτή ήταν η άμυνά μου για να μην πληγώνομαι...μέχρι να δω ότι αυτή τη φορά κάποιος το πιστεύει και μου δείχνει ότι είμαι ιδιαίτερη και ξεχωριστή...

Τότε θα του το αποδείκνυα κι εγώ με τη σειρά μου πόσο ιδιαίτερη είμαι για εκείνον και πόσο ξεχωριστή με έκανε να νιώθω..Απλά χρειαζόμουν κάποιον να μου δείξει το δρόμο...

Μπορεί να το έπαιζα σαν όλες τις άλλες...μα ξέρεις σε τι βασικό διαφέραμε; Όταν εκείνες προσπαθούσαν απλά να πάρουν κάτι από σένα..να κερδίσουν...εγώ κοιτούσα να σου δώσω..μπορεί λόγω της παράξενης λογικής μου και του τρόπου μου να μην το καταλάβαινες..μα η ύπαρξή μου αποκτούσε νόημα κάθε φορά που σου πρόσφερα κάτι...κάτι που πίστευες ότι μπορεί να μην το λάβεις ποτέ ...γιατί σε έκαναν να το πιστεύεις...γιατί πιστεύεις πως οι γυναίκες όλες δρούμε με στρατηγική..κάνουμε τα πάντα για να πάρουμε αυτό το θέλουμε..κι όταν το πάρουμε απλά κάνουμε τα ίδια με πριν...και σε ρωτάω..πιστεύεις  ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν; Ή καλύτερα...πιστεύεις πως μια γυναίκα δεν μπορεί να αλλάξει για πάρτυ σου; Όχι επειδή της το επέβαλες...μα επειδή σε γουστάρει δίπλα της...επειδή θέλει να είναι η αιτία του χαμόγελού σου, της καύλας σου, αλλά και της ηρεμίας σου...μπορεί να μοιάζω σαν όλες τις άλλες..μα σε σένα πάντα θα φέρομαι ξεχωριστά....κι ας μην το πιστεύεις

Με έναν άνθρωπο μόνο θα κουμπώσεις...με τους υπόλοιπους "σχεδόν" θα ταιριάζεις..

Το σχεδόν και το απόλυτο έχουν το τίμημά τους....με το σχεδόν ζεις μια ήρεμη ζωή...ούτε στο κόκκινο, μα ούτε και στο αδιάφορο....με το απόλυτο τα ζεις στο κόκκινο συνήθως..γιατί εκεί είναι η χημεία που κάνει τη "ζημιά" και ξέρουμε πως η χημεία βασίζεται στη θεωρία της δράσης και αντίδρασης..εκεί αν γίνουν λάθη, το μείγμα που παράγεται θα είναι λάθος ..έπονται συνεχόμενες δοκιμές και λάθη για να βρεις τη "σωστή αναλογία"...έτσι και στις σχέσεις...όταν δίνεις και δίνεσαι πραγματικά, θα κάνεις λάθη, θα επέλθουν τριβές..θα κουραστείς...αυτό είναι το αλατοπίπερο μιας σχέσης άλλωστε, γιατί μετά θα νιώσεις μια γλυκιά απόλαυση, καθώς πλέον θα ξέρετε ποια είναι η σωστή αναλογία...η σωστή δράση και αντίδραση που πρέπει να " παραχθεί" για να πετύχει η "συνταγή" σας...
Αν πάλι επιλέξεις τη δημιουργία " χημικής ένωσης" ελληνιστή "σχέσης", χωρίς όλες αυτές τις δοκιμές και τους πειραματισμούς..σου εγγυώμαι πως θα βρεις πολλά " χημικά στοιχεία" που σχεδόν θα ταιριάζουν στη συνταγή σου..θα έχουν ουδέτερο ph, θα είναι βάσεις και όχι οξέα, ασφαλή προς τη χρήση τους με απλές οδηγίες...που θα έχεις ήσυχο το κεφαλάκι σου...
Η αρχή θα είναι υπέροχη, αφού θα απουσιάζει το αντιδραστικό στοιχείο, μα η συνέχεια θα είναι εξίσου προβλέψιμη...και όχι όπως ακριβώς θα ήθελες να τη ζήσεις..
Σκέψου τι μας αξίζει σε μια ζωή που πάντα παλεύουμε; Να παλέψουμε λίγο ακόμα για να κατακτήσουμε το απόλυτο που θα μας ανταμοίβει διαρκώς στη συνέχεια..ή αυτό που θα έρθει αβίαστα, με ηρεμία και ευκολία και θα σου προσφέρει κάτι που "σχεδόν" θα ήθελες;

Κάντα να αξίζουν...

Τα δάκρυα που έχυσα για σένα μετά τους καβγάδες μας, κάντα να αξίζουν...
Τους καιρούς που απέρριπτα τον εαυτό μου, γιατί δεν πίστευα σ' αυτόν, κάντους να αξίζουν...
Τα λεπτά που σε θεωρούσα το μοναδικό μου στήριγμα, κάντα να αξίζουν
Τις ώρες που έμεινα ξάγρυπνη περιμένοντας μια καληνύχτα σου, κάντες να αξίζουν..
Τον πόθο, που ένιωθα για σένα, όταν με έκανες δικιά σου, κάντον να αξίζει...
Τις φορές που προσπάθησα να σε κάνω να με μισήσεις, γιατί φοβόμουν να δεθώ, κάντες να αξίζουν...
Τα χαμόγελα που έχανα τα πρωινά μου για την καλημέρα σου που απουσίαζε, κάντα να αξίζουν ..
Τις στιγμές που ανησυχούσα για 'σένα περισσότερο από μένα, κάντες να αξίζουν..
Τα όνειρα που κάνω ακόμα για το μέλλον μας, κάντα να αξίζουν..
Τα χιλιόμετρα που έκανα για να σε δω, όταν έλειπες, κάντα να αξίζουν. .
Τα "Σ' αγαπώ" που σου έλεγα λιώνοντας στο άγγιγμά και τον ήχο της φωνής σου, κάντα να αξίζουν...
Τις φορές που μάλωσα, για να σε υπερπιστώ, κάντες να αξίζουν...
Τα " όχι, είμαι αλλού", γιατί ήμουν δοσμένη σε σένα, κάντα να αξίζουν..
Τις σκέψεις μου, που τις βασανίζεις κάθε λεπτό, κάντες να αξίζουν..
Τις αποτυχημένες προσπάθειεις να σε κάνω να χαμογελάσεις, κάντες να αξίζουν...
Τα όσα δεν έκανα για μένα, γιατί είχα προτεραιότητα εσένα, κάντα να αξίζουν...
Τις ώρες που περίμενα πάνω από το τηλέφωνο για να σε ακούσω, έστω και λίγο, κάντες να αξίζουν..
Αυτό που έχουμε, κάντο να αξίζει...
Εμένα που σ' αγάπησα, κάνε με να αξίζω....

Θα σου δώσω μια δεύτερη ευκαιρία...αλλά θα ματώσεις....κι αν αντέχεις μείνε!

Πόσες δεύτερες ευκαιρίες κατέληξαν ένα καλό σχέδιο εκούσιας εκδίκησης;
Ξέρεις... το σενάριο που ο άλλος παραδέχεται το λάθος του..αναγνωρίζει ότι έχει πληγώσει και έχει πληγωθεί...και θα κάνει τα πάντα για να επανορθώσει..; Αυτό το σενάριο εννοώ...
Ο άλλος πληγωμένος...τον δέχεται πίσω, γιατί το λάθος δεν ήταν ανεπανόρθωτο, αλλά κρατάει πισινές για να ξαναεμπιστευτεί, και περιμένει να πιστέψει ότι άλλαξες....μα στο πίσω μέρος του μυαλού του έχει..."ΧΑ! και τώρα θα νιώσεις όπως ένιωσα....θα καλουπωθείς στα θέλω μου...δεν έχει τι θέλεις εσύ...μα τι θέλω εγώ....και στο "εμείς" θα φτάσουμε αν αντέξεις τις δοκιμασίες", αν δεν αντέξεις πρόβλημά σου..
Δεν με νοιάζει αν θα πονάς κι αν θα ματώνεις...αν θέλεις χρόνο και προσοχή.....όταν σου τα έδινα να τα δεχόσουν και να τα εκτιμούσες..τώρα δεν έχεις πλέον τίποτα..θα στα δώσω εγώ όποτε θέλω.....άλλωστε εσύ φταις..εσύ οφείλεις να τα υπομείνεις....
Και κάπου εκεί χάνεται η λέξη "μαζί", "ό,τι θέλουν και οι δύο", "προσπαθούμε και οι δύο"...Λυπάμαι φίλε μου αλλά τώρα προσπαθεί μόνο ένας....αυτός που προσπαθεί να αποδείξει ότι άλλαξε...και ενώ προσπαθεί, ματώνει διπλά..γιατί επιδέχεται αμφισβήτηση διαρκώς...το βλέπει στα μάτια του άλλου.. ο ψυχολογικός πόλεμος τον γονατίζει....γιατί είναι η στιγμή που βάζει τον άλλον πάνω από όλα και χάνει τον εαυτό του..δέχεται νεύρα...προσβολές...αδιαφορία....απουσία θέλησης..χρόνου....μα SORRY εσύ αποφάσισες να επανορθώσεις....Τι; Εμ θες ευκαιρία, εμ δεν θα ματώσεις; Όοοοχι.....δεν πάει έτσι.....
Σε ένα σύμπαν χωρίς εγωισμό, όπου θα καταλάβαιναν πως νιώθεις και πως είσαι πραγματικά μετανιωμένος, χωρίς να χρειάζεται να περάσεις τους 12 άθλους του Ηρακλή..ναι...θα έρχονταν όλα πιο ομαλά και θα το μέλλον ίσως να ήταν ακόμα πιο υπέροχο και για τους δύο..γιατί πλέον θα απέφευγες τα λάθη που σε έκαναν να πληγώσεις ανεπανόρθωτα τον άνθρωπό σου....
Αλλά σ' αυτή τη ζωή....η δεύτερη ευκαιρία σημαίνει ψυχολογικό τσαλαπάτημα...δεν ξέρω πόσοι κατάφεραν να αντέξουν μια τέτοια ευκαιρία....μα σίγουρα υπέστησαν σοβαρά ψυχικά τραύματα....και δεν εγγυώμαι ότι είχε διάρκεια και happy end....

Μην επιτρέψεις κάτι "σπάνιο" να γίνει κάτι συνηθισμένο...σαν όλα τα άλλα

Το ξέρεις καλά...αυτό που νιώσαμε ήταν σπάνιο...το ένιωθες και το ένιωθα...μέσα σε λίγους μήνες συναισθήματα πρωτόγνωρα και ξαφνικά....αυτά που δεν πιστεύαμε πως υπήρχαν ξετυλίχτηκαν μπροστά στα μάτια μας και πιστέψαμε στην ύπαρξή τους...Σίγουρα θα δοκιμαστούμε πολλές φορές και ίσως χειρότερα από τους άλλους....θα φτάσουμε στο σημείο να μην θέλουμε άλλο...να πούμε φτάνει...μα πάντα ένας από τους δύο θα προσπαθεί  να αποδείξει στον άλλον το αντίθετο...."δεν γίνεται κάτι σπάνιο να γίνει κάτι συνηθισμένο" ....ξέρουμε και οι δύο πως αν το επιτρέψουμε και περάσουμε σε άλλα χέρια...θα μας λείψει...δεν θα το νιώσουμε ξανά...σίγουρα, ίσως, λάβουμε μια πρόσκαιρη χαρά, μια ανακούφιση που θα μας λέει...μάλλον δεν ήταν γραφτό..μα πίστεψέ με αυτό το " ξεχωριστό" δεν το πουλάνε έξω κάθε μέρα....αν κάναμε τόσα χρόνια να το βρούμε..πιστεύεις θα πως θα 'μαστε τόσο τυχεροί να ξαναβρούμε τέτοια χημεία; Η ζωή μας έδειξε ένα κοινό δρόμο..δείξ'της εμπιστοσύνη....μην αναλώνεσαι σ' αυτά που συνέβαλαν για λίγο να κρυφτεί αυτή η μοναδικότητα τής κοινής μας ύπαρξης...αλλά σκέψου αυτά που μας φώναζαν πόσο υπέροχα ήταν..πόσο υπέροχα μπορούν να γίνουν..είναι υπέροχο να σε γαληνεύουν δυο χέρια και μια φωνή ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές..να νιώθεις διαρκώς μια παρουσία στο πλάι σου, ακόμα κι αν δεν είναι άμεσα ορατή....οι δυσκολίες πάντα θα είναι πολλές κι αμέτρητες...καθημερινά....θα σε κάνουν να χάνεις την ουσία.. να εγκαταλείπεις την επιθυμία να προσπαθήσεις...να νιώθεις ψυχολογική κούραση....μα ξέρεις κάτι; ξύπνα ένα πρωί και πες.......ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΖΗΣΩ...το χρωστάω σε μένα...σε εμάς.....για μια μέρα δεν θα το απορρίψω και θα πιστέψω ξανά σε αυτό...δεν θα επιτρέψω να γίνει ίδιο σαν όλα τα άλλα......
Κι αν έρθει τώρα κάποιος και μου πει πως όλα φαντάζουν ξεχωριστά τον πρώτο καιρό...θα του απαντήσω...''Φίλε, δεν έχεις δίκιο...αυτό που έζησα, δεν το έχεις ζήσει ακόμα''....