Μην αποτελειώνετε, τελειωμένες καταστάσεις

Όταν ένα επεισόδιο ή ένας κύκλος επεισοδίων φτάνει στο τέλος του, θα το καταλάβεις..δεν χρειάζεται ειδικές ικανότητες για να το αντιληφθείς..

Και προφανώς μιλάω για τον κύκλο μίας σχέσης..

Σίγουρα σε μία σχέση χρόνων θα περάσουν κι οι στιγμές που θα βαλτώσεις, θα ξανασηκωθείς..θα νιώσεις τη ρουτίνα να τυλίγει το πετσί σου...μα κάποια στιγμή θα το σώσεις...

Αν συνεχίσεις όμως να βαλτώνεις, να βαλτώνετε,  γιατί να τραβηχτείτε και οι δύο ως το βούρκο;

Γιατί να επιτρέψετε το χρόνο να σας κάνει θύμα του και τις ευκαιρίες να περνάνε επιδεκτικά μπροστά σας..κοιτώντας τες με παράμονο σαν αλυσοδεμένοι σε μια κατάσταση που εκούσια υπομένετε;

Η ευτυχία απαιτεί καθαρό μυαλό και υλοποιημένα θέλω που φωνάζουν...

Η ζωή είναι μικρή κι όταν την αφήσεις να σε προσπεράσει και το αντιληφθείς χρόνια μετά, μην νομίζεις πως κάνοντας όσα δεν έκανες θα χορτάσεις...τότε θα είσαι ένα βουλημικό πλάσμα που δεν θα χορταίνει ποτέ...που θα θυσιάζει απωθημένα στο βωμό της σάρκας και δεν θα κοραίνεται ποτέ η "πείνα" αυτή..

Μην σκοτώνεις τα θέλω σου, στα πρέπει...θα σε σκοτώσουν αυτά πιο γρήγορα...

Άδραξε τις στιγμές και το χρόνο, για να έχεις να λες πως εγώ τις επιπολαιότητες μου τις χάρηκα...με δίδαξαν και τώρα να'μαι εδώ...να συμπορεύομαι με το χρόνο και τη ζωή..να βλέπω το σενάριο των θέλω μου να παίζει..

Κι αν ήταν κακογραμμένο...θα σου πω πως το απόλαυσα on stage και backstage..

ΖΗΣΕ

Υπάρχουν κι αυτοί οι Άντρες

Υπάρχουν κι αυτοί οι Άντρες που θα σε κερδίσουν αθόρυβα...χωρίς τους κοιλιακούς τους και τις υπερβολικές κουβέντες..
Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε καμία..ξέρουν ποιοι είναι και ξέρουν πως θα μείνουν μόνο εκεί που θα εκτιμηθεί το είναι τους..
Κάποιες φορές δεν θα τους πάρει το μάτι σου...γιατί είναι διακριτικοί...δεν θέλουν να επιβάλλονται, γιατί δεν είναι ανασφαλείς..ήρεμοι είναι κι αυτή είναι η δύναμή τους...
Αν είσαι έξυπνη, θα μείνεις στην επιλογή σου με νύχια και με δόντια...γιατί η ευτυχία σε περιμένει μαζί τους....
Αν όμως είσαι σε φάση που αναγνωρίζεις μα δεν μπορείς να δώσεις;
Τότε θα σου ευχηθώ..να το καταλάβεις πριν είναι αργά...
Γιατί στη "φασαρία" δεν βρίσκεται ο πλούτος...αλλά στα διακριτικά, η ομορφιά...
 Όμως...Άβυσσος το γυναικείο μυαλό...σε τραβάει στο βυθό και σε βουλιάζει

Σε βρήκα ..μα σ'αφήνω να φύγεις(;)

Σε βρήκα μα σ'αφήνω να φύγεις...πόσο παράλογο να είναι ένα μυαλό; Να του τα δίνουν όλα και να μην μπορεί να βρει ισορροπίες..να είναι ασταθές και να πλανάται στο χάος...
Γιατί να ξέρεις την απάντηση; Να θες και να μην μπορείς;
Να μην μπορείς να αφεθείς εκεί που η καρδιά και το μυαλό σου γαληνεύει, γιατί τα προηγούμενα ταξίδια σου σου άφησαν πληγές που μάλλον ακόμα δεν θεράπευσες...
Και δεν θες να παρασύρεις κανέναν στον βυθό σου..δεν θες να αποτελείς τον τοξικό άνθρωπο που αποτέλεσαν άλλοι για εσένα...θες να φερθείς σωστά, όπως πρέπει...αλλά αν δεν μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου, πώς θα βοηθήσεις κάτι να κυλήσει;
Και τότε τίθεται το ερώτημα...το αφήνεις να ζήσει ελεύθερο με το ρίσκο να το χάσεις για μια ζωή; Ή παλεύεις με τον εαυτό σου και το μαζί ταυτόχρονα με το ρίσκο να καταστρέψεις την ομορφιά που χτίσατε ως τώρα;
Δύσκολη η απάντηση ε;
Μα σε κάθε σου απόφαση δεν πρέπει να 'σαι εγωιστής...κι αν νοιάζεσαι...θα σκεφτείς τον άλλον που κρατάς δέσμιο στο χάος του μυαλού σου..

Τελικά πλήρωσα τα σπασμένα όλων των προηγούμενων

Μου έλεγες πως παλιότερα ήσουν αλλιώς...ανεχόσουν περισσότερα και αν και δύσκολα έδινες ευκαιρίες...
Με μένα όμως ήταν αλλιώς...δεν είχες άλλες αντοχές...
Δεν μπορούσες να δώσεις ξανά ευκαιρίες σε ακόμη έναν άνθρωπο..δοκίμασες τα όριά σου προσπαθώντας να μου δείξεις την αγάπη...και όταν τελικά με έπεισες και μου έδειξες το δρόμο..θυμήθηκες ότι ανέχτηκες πολλά και έπρεπε να φύγεις..
Είπες πως θέλεις και αξίζεις κάποιον που θα σου φερθεί από την αρχή " όπως πρέπει"..
Θα βρεις..σίγουρα...γιατί πολλοί έχουν καθωσπρέπει συμπεριφορά..όχι επειδή τους βγαίνει..μα επειδή η κοινωνία τους έμαθε πως αν δεν φερθούν όπως πρέπει δεν θα κερδίσουν τίποτα.
Εγώ δεν ήρθα όμως για να κερδίσω, γι'αυτό με γνώρισες με γνήσιο χαρακτήρα..δεν καλουπώθηκα..ήμουν καθαρά εγώ και ό.τι άλλαζα το άλλαζα για σένα και για μένα...γιατί ήθελα..
Και τελικά έφυγες...
Μου είπες βέβαια πως αν με γνώριζες σε άλλη φάση στη ζωή σου, τώρα δεν θα με αντιμετώπιζες έτσι...με τόσα ξεσπάσματα..με τόσα νεύρα..τόσο απόλυτες αποφάσεις και ίσως να με κρατούσες ακόμα στη ζωή σου..
Αλλά σου είπα..."έλα που δεν είσαι σε άλλη φάση...αλλά σε αυτή..."
Τελικά ήμουν τα σπασμένα όλων των άλλων που σε έφτασαν στα όριά σου...τα όχι που δεν είπες έγκαιρα...οι πόρτες που δεν έκλεισες από νωρίς...
Οι άνθρωποι που δεν άφησες τη στιγμή που ήθελες..αλλά περίμενες να αλλάξουν....
Και τελικά αποφάσισες να τα εφαρμόσεις σε εμένα...με μόνη διαφορά πως σε μένα την έκλεισες...όχι τη στιγμή που ήθελες...μα τη στιγμή που έπρεπε..γιατί είπες να ακούσεις αυτό που λέει η λογική αυτή τη φορά...
Η λογική λοιπόν με άφησε να φύγω...
Η καρδιά όμως να ξέρεις θα με κρατά πάντα εκεί...κι ίσως η λογική να καταλάβει όταν θα τα κοιτώ πια από απόσταση όλα...πως τελικά έπρεπε να κάνει λίγη υπομονή ακόμη...γιατί ΙΣΩΣ να άξιζε....
Δεν θα το μάθουμε ποτέ...
Φιλιά

Κι όταν ειπωθεί το οριστικό αντίο

Ναι..μπορεί να πονάει, μα θα σου προσφέρει μεγαλύτερη ανακούφιση...
Από περιστασιακούς πόνους που ένιωθες μέχρι τώρα...δεν θα περιμένεις πισωγυρίσματα...δεν θα ελπίζεις.
Θα ξέρεις πως δεν ήσουν η πρώτη επιλογή και έτσι σε άφησε να προχωρήσεις...
Να αναπνεύσεις κι εσύ σε έναν άλλο αέρα...πριν κλειδώσει η καρδιά σου για την Αγάπη..
Να δώσεις μια ευκαιρία σε άλλη καρδιά να νιώσει τη δική σου...
Πλέον θα ξέρεις..πως πρέπει να προχωρήσεις...
Θα ξέρεις πως δεν ανήκεις εκεί...πως πάντα θα θες να είναι καλά...μα για κάποιους μήνες..ίσως και χρόνο δεν θα μπορείς να ακούς τον ήχο της φωνής....να βλέπεις τα δυο μάτια που παλιότερα έλιωναν για σένα...να αγγίζεις αυτό το κορμί που σε ποθούσε..
Μην προσπαθήσεις να βρεις απάντηση στο γιατί..μην θεωρήσεις άδικο που έφυγε..κατάλαβε μόνο πως ήταν επιλογή και πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται..
Να είσαι ευγνώμων που χάθηκε οριστικά και σε έκανε να καταλάβεις πως δεν θέλει να χαράξετε ξανά μια κοινή πορεία..από το να σε κρατά σε ανεκπλήρωτες ελπίδες μέχρι να αράξει σε άλλη αγκαλιά...
Να είσαι ευγνώμων...
Κι εσύ μην ανησυχείς...διάβασα πως
".. εκείνος που έφυγε δεν πήρε μαζί τον ήλιο..ούτε άφησε στη θέση του το σκοτάδι. Απλώς έφυγε-κάθε αντίο κρύβει μέσα του την προσμονή. Συνήθως το τελευταίο κλειδί στην αρμαθιά.μας είναι αυτό που ανοίγει την πόρτα..."(Coehlo)
Πρόσεξε όμως..μην χαριστείς εύκολα και μην δοθείς οπουδήποτε..
Παρά μόνο εκεί που θα σου προσφέρουν όσα νιώθεις τώρα να σου στέρησαν...
Ζεστασιά, επικοινωνία, τρυφερότητα και γαλήνη...
Κι ας πιστεύεις πως είχες να δώσεις πολλά ΕΚΕΙ που σε άφησαν...
Κι ας πιστεύεις ότι αυτά που είχε να λάβει κι έλαβε...αφήνοντάς σε...
Δύσκολα θα βρεθεί ψυχή να του τα δώσει χωρίς κάποιο ώφελος..
Γιατί στη κοινωνία μας...όλοι με μυαλό λειτουργούν...ελάχιστοι με ψυχή, που ρισκάρουν να χαθούν μαζί με την αγάπη που έδωσαν..αν τους αφήσουν....
Δεν πειράζει όμως...έμαθαν...μα δεν καταδίκασαν την Αγάπη..την περιμένουν..και ξέρουν πως όταν έρθει...θα θεραπεύσει τις πληγές που έμειναν μισάνοιχτες
Αντίο

Μισοτελειωμένες καταστάσεις

Ένα πράγμα που έμαθα από μικρή ηλικία είναι να λέω την αλήθεια και τις σκέψεις μου...ακόμα και τις πιο σκοτεινές..χωρίς φόβο και πάθος...
Ίσως και γι'αυτό να έχω κλειστό περίγυρο πλέον και να δηλώνω single, καθώς δεν το άντεξαν πολλοί.
Έδιωχνα ανθρώπους άπο δίπλα μου, όταν πίστευα πως δεν μπορούσα να στηρίξω τη γνωριμία μας και να προσφέρω όσα θα ήθελα στην πραγματικότητα...
Κάποιοι έφυγαν από την αρχή γιατί πίστεψαν στο φαίνεσθαι που έπλαθα, για το λόγο αυτό, και κάποιοι έφυγαν στα μισά...
Κανείς μέχρι τέλους...
Μπορεί να είναι λάθος κίνηση να διώχνεις από φόβο...μα πάντα για ένα πράγμα ήμουν περήφανος άνθρωπος...που μπορούσα να κοιτάω τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου στα μάτια...να μην αφήνω ποτέ περιθώρια αμφισβήτησης και ποτέ κενά για υποθέσεις...
Γι'αυτό και πάντα πρέσβευα την άποψη ή όλα ή τίποτα..γιατί έχω μάθει να τα δίνω όλα...κι έτσι οι ενδιάμεσες καταστάσεις μου έκαναν κακό....δεν μου έκαναν κακό από άποψη χρόνου...ήθελα και τον διέθετα...όμως μου δημιούργησαν ψυχικές φθορές....ένα μυαλό γεμάτο ερωτηματικά..ένα αδιέξοδο και ένα φαύλο κύκλο, γυρνώντας στο άτομο που τη μία φορά σε έδιωξε από τη ζωή του...ελπίζοντας πως αυτή τη φορά σε θέλει κοντά του..
Ελπίζοντας...υποθέτοντας..απορώντας....
Και ο χρόνος να περνά...και οι συζητήσεις να έχουν πάντα ως επίκεντρο το ίδιο θέμα..και να ΧΑΝΕΙΣ το χαμόγελο που κοσμεί όμορφα το πρόσωπό σου,τη διάθεση να ζήσεις στιγμές, να σε προσέξεις, αφού δεν είναι κανείς εκεί για να το κάνει και να στερείς από τον εαυτό σου τη δυνατότητα να είσαι το άτομο που ήσουν πριν το μυαλό σου αρχίσει να σου παίζει παιχνίδια...να ΖΗΣΕΙΣ το όσο σου απέμεινε....
Και όλα αυτά είτε γιατί δεν έλαβες ακόμα μια ξεκάθαρη απάντηση, ένα ναι ή ένα ξεκάθαρο όχι, που θα σε βοηθήσει να πάρεις μια απόφαση για το καλό σου..είτε γιατί φοβάσαι να ρωτήσεις..
Κι έτσι μένεις εκεί..η ζωή να περνά από μπροστά σου κι εσύ σ' ένα λαβύρινθο...να περιμένεις να σου δώσουν τις οδηγίες για την έξοδο...
Λίγοι είναι αυτοί που θα επιλέξουν να σε βγάλουν εξ' ολοκλήρου από τη ζωή τους, ώστε να σε αφήσουν να προχωρήσεις....
Και λίγοι αυτοί που όταν επιστρέψουν θα στο δείξουν με κάθε τρόπο...
Δεν ξέρω αν προτιμάς να ζεις σε μισοτελειωμένες ή μισοαρχιμένες (για να μην προδικάσω τίποτα) καταστάσεις...
Αλλά φίλε μου...είναι αλλιώς να σου λένε κάθε μέρα πως σε σκέφτονται...πως θέλουν να σε δουν και να σε αγγίξουν...να σε πάρουν ένα τηλέφωνο το βράδυ για καληνύχτα και να κάνετε σχέδια για το "μαζί"...
Εσύ που περιμένεις στα μισά....τα έχεις όλα αυτά; Κι αν τα έχεις...τα έχεις κάθε μέρα;....

Έλα να σου μιλήσω για ψυχές που "μιλάνε"

Όχι για μάτια..μάτια θα δεις πολλά να μιλάνε, στον ερωτισμό της νύχτας, στο νόημα της στιγμής...
Θα "μιλήσουν" για λίγο και μετά θα τελειώσει..
Μα έχεις δει ψυχές να μιλάνε; Δεν χρειάζεται να έχεις μπροστά σου τον άλλον για να νιώσεις την ψυχή του.
Αυτές έχουν δημιουργήσει το δικό τους κώδικα επικοινωνίας από τη πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν, από τη στιγμή που τους ένωσαν έντονες στιγμές..
Αυτές οι ψυχές πονάνε μαζί..κάθε δύσκολη στιγμή του ενός νιώθουν έναν κόμπο να τις σφίγγει..δεν χρειάζεται να ζητήσουν βοήθεια και ζεστασιά..το ξέρουν πριν ειπωθεί.
Αλλά τι να σου λέω κι εσένα; Τι να ξέρεις για ψυχές που μιλάνε;
Λίγοι τόλμησαν να τις κρατήσουν ενωμένες...
Οι περισσότεροι φοβήθηκαν αυτό το παράξενο συναίσθημα..ήταν αρκετά έντονο να το διαχειριστούν..κ έτσι προτίμησαν τα μάτια που μιλάνε...και τις λέξεις για να δηλώνουν πως νιώθουν σε καρδιές που δεν καίνε... που είναι απλά χλιαρές..
Τι να σου λέω κ εσένα..;
Λίγοι οι μακάριοι που το ζήσαν και το ζουν ακόμα αυτό το "θαύμα της ευτυχίας"...oι υπόλοιπες απλά σκορπίζονται χώρια